สามเณรวัย 13 ปี

ฟังผลการปฏิบัติธรรมของสามเณรตัวเล็กอายุ 13 ปี ชื่อเล่นโอปอ เล่าว่าปลื้มหลวงพ่อมาก หลวงพ่อเล่าธรรมะสนุก ฟังแล้วอยากฟังอีก ภาพก็สวย เพลงก็เพราะ โดยเฉพาะชอบเรื่องสังกิจจสามเณร รอดูทุกวันเลย สามเณรวัย 13 ปีเล่าว่าการบวชครั้งนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้ใหญ่ เวลานั่งสมาธิจึงเข้มข้นมาก มีช่วงสมาธิวันละสี่รอบ รอบละหนึ่งชั่วโมงครึ่ง แต่เด็กอย่างเขาก็ไม่ยอมแพ้ ผู้ใหญ่นั่งนานเท่าไรก็ต้องนั่งให้ได้เท่านั้น ช่วงแรกเมื่อยมาก แต่ไม่เอาจิตไปอยู่จุดที่ปวด สุดท้ายก็คลายจนลืมไปเลยว่าปวดเมื่อย

สามเณรวัย 13 ปีเล่าว่าในความสบายนั้นเห็นมีคนเหมือนตัวเองนั่งขัดสมาธิอยู่ในท้อง แต่หันหลังให้ ที่รู้ว่าเหมือนตัวเองเพราะด้านหลังศีรษะของเขามีแผลเหมือนตัวเองทุกตำแหน่ง แล้วตื่นเต้นจนภาพหายไป จึงเรียนถามว่าวันต่อมาวางใจเหมือนเดิมทุกอย่างแล้วทำไมไม่กลับมาเห็นอีก ครูไม่ใหญ่ตอบว่าเป็นเพราะวางใจเหมือนเดิมแต่อยากจะเห็นมากเกินไป อยากเห็นอย่างนั้นอีกและคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะทำอย่างไรให้เห็น ต้องวางใจเฉย ๆ แค่นั้น แล้วเดี๋ยวก็จะเห็นอีก

ช่วงที่บวชนั้นบวชแล้วก็บำเพ็ญสมณธรรมกันเลย เปลี่ยนจากคฤหัสถ์มาเป็นนักบวชอย่างฉับพลันต้องปรับตัวอยู่วันสองวัน โดยเฉพาะการทำภาวนาที่ต้องเข้าสู่สมรภูมิของความปวด ความเมื่อย ความง่วง ความหิวกระหาย แม้สามเณรตัวเล็กอย่างกิตติภูมิ ทองแท้ อายุ 12 ปี และสุพฤกษ์ ทองแท้ อายุ 13 ปี ก็ต้องปรับตัวกับอากาศที่กลางวันร้อนกลางคืนหนาว มีเจ็บป่วยไข้กันบ้าง แต่ก็ดูเหมือนไม่เป็นอุปสรรคในการบำเพ็ญสมณธรรมเลย

ช่วงความในใจตัวแทนสามเณรวันลาสิกขา 7 มกราคม 2549 เริ่มที่สามเณรสุพฤกษ์ ชื่อเล่นโอปอล์ อายุ 13 ปี เล่าว่าเมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่ฟังธรรมะแล้วร้องไห้ เป็นการร้องไห้ที่แตกต่างจากที่เคยร้องมาตั้งแต่เด็ก นั่งได้นิ่ง ๆ สบาย ไม่ปวดเมื่อย เห็นดวงแก้วสว่างได้ตลอดเวลาที่ยังไม่เผลอหลับ และพอสติกลับคืนมาใจก็ยังอยู่ที่ศูนย์กลางกาย รักษาประสบการณ์เดิมได้ตลอด ลาสิกขาแล้วจะนั่งสมาธิทุกวัน เดิมคิดว่าเป็นลูกผู้ชายอย่างน้อยต้องลองเหล้าบุหรี่บ้างเพราะเห็นผู้ใหญ่ทำมา แต่พอมาดู DMC ก็เกลียดสิ่งเหล่านี้เข้ากระดูกดำ ใครถามว่าโตขึ้นจะเป็นอะไรก็ตอบว่าจะเป็นพระ