ทอนสเบิร์ก

จดหมายจากเมืองทอนสเบิร์ก นอร์เวย์ ผู้เขียนเคยดื่มเหล้าค็อกเทลทั้งจัดและต่อเนื่องจนอาเจียน สามีชาวนอร์เวย์ต้องตามเช็ดให้ตลอดสิบปี ครูไม่ใหญ่แซวว่าดื่มแล้วอาเจียนจะมีความสุขตรงไหน และปกติภรรยาต้องปรนนิบัติสามี แต่นี่สามีปรนนิบัติ เมื่อได้รู้จัก DMC จึงเปิดบ้านกัลยาณมิตร เพื่อนดื่มหายไป เพื่อนดีมาแทน จึงหักดิบสิ่งไม่ดีได้หมด มีบรรทัดคั่นช่วงพักแทรกกลางเรื่อง

เริ่มหัดนั่งสมาธิ แรก ๆ อึดอัดสับสน แต่อดทนมาจนปี 2548 ได้เป็นประธานกฐิน นึกผ้ากฐินไว้กลางท้องแล้วมีความสุข ปล่อยใจนิ่งจนโล่งโปร่งเบาสบาย เห็นองค์พระสีทองอร่ามกลางท้อง ปลื้มมากจนองค์พระหายไป จึงยิ่งขยันนั่งวันละสามสี่ชั่วโมง วันหนึ่งรู้สึกถูกดูดเข้าไป เห็นองค์พระจากมุมบนใสเกินบรรยาย องค์พระขยายมาครอบตัว ตัวหายไปเป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระ แม้สงสัยว่าเป็นผู้หญิงจะอยู่ในองค์พระได้อย่างไร แต่ปีติท่วมท้น ไม่ต้องหันไปทางไหนก็เห็นได้ทุกอย่าง ท้ายช่วงมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำและบรรทัดคั่นช่วงพัก

ครูไม่ใหญ่ว่าเพลงนี้เพราะมาก ชาวนอร์เวย์กำลังแต่งชุดบูนาดเตรียมต้อนรับ แล้วอ่านจดหมายที่เคยนำเสนอไปแล้วของลูกพระธรรมหญิงไทยที่เมืองทอนสเบิร์ก ประเทศนอร์เวย์ (ชื่อถอดเสียงคล้ายบียอเนส ยังไม่ยืนยัน) เมื่อก่อนดื่มเหล้าจัดและต่อเนื่อง ดื่มจนอาเจียน สามีชาวนอร์เวย์ต้องตามเช็ดให้ตลอดสิบปี บ้านเป็นที่ดื่มของเพื่อนขี้เมามีเหล้าครบทุกยี่ห้อ จนปี 2547 ได้พบกัลยาณมิตรชื่อพี่ต้อย รู้จัก DMC และเปิดบ้านกัลยาณมิตร เพื่อนขี้เมาหายไป เพื่อนดีมาแทน จึงหักดิบเลิกได้หมด แล้วเริ่มหัดนั่งสมาธิ แรก ๆ อึดอัดแต่อดทนมาเรื่อย ๆ จนปี 2548 ได้เป็นประธานกฐิน ต่อด้วยบรรทัดคั่นช่วงพักที่ Whisper ถอดซ้ำ

เวลานั่งสมาธิเอาขนตาชนกันแล้วน้อมผ้ากฐินมาไว้กลางท้อง นึกถึงบุญที่จะได้จากการทอดกฐิน ความสุขเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นั่งทุกวันปล่อยใจนิ่ง ๆ จนตัวขยายโล่งโปร่งเบาสบาย วันหนึ่งเห็นองค์พระสีทองสว่างที่กลางท้อง ปลื้มจนองค์พระหายไป หลังจากนั้นยิ่งขยันนั่งเช้ากลางวันเย็นวันละสามสี่ชั่วโมง วันหนึ่งรู้สึกถูกดูดเข้าไปภายใน เห็นองค์พระแบบมองจากด้านบน ใสเกินบรรยายมองทะลุได้ ยิ่งนั่งยิ่งสุข แล้วรู้สึกกลายเป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระ แม้นึกนิด ๆ ว่าเป็นผู้หญิงจะไปอยู่ในองค์พระได้อย่างไร แต่ความสุขท่วมท้นจนปีติ ไม่ต้องหันซ้ายขวาก็เห็นได้ทุกอย่าง ครูไม่ใหญ่ชมว่าดีมาก ช่วงกลางมีบรรทัดคั่นช่วงพักที่ Whisper ถอดซ้ำราว 2313 ถึง 2400