ถอดเครื่องช่วยหายใจ

คุณแม่พยายามหัดเดินเองในยามที่พยาบาลเผลอ แต่หกล้มศีรษะกระแทกพื้นจนเป็นโรคความจำเสื่อม ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลระยะหนึ่งแล้วกลับมาพักที่บ้านโดยจัดห้องไว้ชั้นบน แต่ยามที่พยาบาลเผลอท่านก็หนีพยาบาลจนตกบันไดสลบกองอยู่ชั้นล่าง ส่งโรงพยาบาลเข้าห้องไอซียูทันที คุณหมอต้องใส่เครื่องช่วยหายใจไว้ตลอดแต่ร่างกายไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง คุณหมอจึงถามความเห็นพี่ ๆ น้อง ๆ ว่าจะถอดเครื่องช่วยหายใจหรือไม่ ทุกคนลงความเห็นตรงกันให้ถอด เมื่อถอดแล้วคุณแม่ก็เสียชีวิตทันที รวมอายุได้หกสิบเจ็ดปี

คำถามชุดแรกถามว่าบุพกรรมใดคุณพ่อจึงล้มป่วยด้วยโรคลมในตัวตีขึ้น เสมหะติดคอเสียชีวิตอย่างไม่ทันตั้งตัว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าความตายไม่มีนิมิตหมาย กำลังจะกินขนมกุ้ยช่ายก็ตายแล้ว คุณพ่อตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ บุพกรรมใดคุณแม่จึงมีสามีถึงสองคนและสามีทั้งสองเป็นพี่น้องกัน กรรมใดคุณแม่จึงป่วยเป็นโรคเกาต์เดินไม่ได้ เป็นโรคความจำเสื่อม และตกบันไดต้องเข้าห้องไอซียู และเป็นเพราะกรรมใดลูก ๆ จึงพร้อมใจกันให้ถอดเครื่องช่วยหายใจออกทั้งที่คุณแม่ยังไม่ตาย คุณแม่ตายแล้วไปไหน

ตอบว่าที่ลูกพร้อมใจกันให้หมอถอดเครื่องช่วยหายใจจนท่านเสียชีวิต เพราะท่านหมดอายุขัยและกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารกับขายสัตว์ให้เขาฆ่ามาบีบคั้น ลูกทุกคนที่ทำอย่างนี้ไม่ถือว่าเป็นอนันตริยกรรม แต่จะมีกรรมว่าเวลาเรานอนป่วยอยู่บนเตียงและจะตาย ลูกหลานก็จะช่วยตัดสินใจให้อย่างนี้เหมือนกัน จึงต้องตั้งผังอธิษฐานจิตเรื่องความตายให้ดีว่าจะตายก่อนตายหรือตายพร้อมความตาย ตายก่อนตายคือต้องได้พระรัตนตรัยในตัว เข้าถึงพระธรรมกาย แล้วพอถึงเวลาก็ถอดกายออกไปก่อน

ต่อมาเมื่ออายุ 69 ปี คุณพ่อมีอาการตัวแข็ง แพทย์สันนิษฐานว่าลิ่มเลือดกระจายอุดตันในเส้นเลือดสมอง และมีความเสี่ยงจะเสียชีวิตหากผ่าตัด แพทย์จึงให้ญาติเลือกว่าจะใช้เครื่องช่วยหายใจต่อหรือไม่ ครอบครัวเห็นว่าให้นำกลับบ้าน แล้วคอยให้ท่านนึกถึงบุญนึกถึงพระอยู่ราวสามวันจนกระทั่งเสียชีวิต