โลกิยทรัพย์

อธิบายว่าพระแสวงหาอริยทรัพย์ ส่วนโยมแสวงหาโลกิยทรัพย์เพราะยังต้องครองเรือน วิธีการจึงต่างกัน แสวงหาโลกิยทรัพย์ต้องวิ่งต้องเต้น ต้องเคลื่อนไหว ต้องขยันทำมาหากิน แต่แสวงหาอริยทรัพย์ต้องหยุดต้องนิ่งเพราะเป็นทรัพย์ภายในตัว คนทั้งโลกใช้ตานอกมองหาทรัพย์ภายนอก ท่านใช้ตาในมองหาทรัพย์ภายใน ท่านทำแค่ปิดตาเบา ๆ แค่ขนตาชนกัน ลืมตาหาทรัพย์ภายนอก หลับตาหาทรัพย์ภายใน จะเคลื่อนไหวแบบชาวโลกไม่ได้ ท่านจึงมีอิริยาบถทั้งยืน เดิน นั่ง นอน โดยไม่ต้องไปเกี่ยวข้องกับใคร ต่างจากทรัพย์ภายนอกที่อยู่นอกตัวจึงต้องไปติดต่อไปวิ่งเต้นกับคน เมื่อเข้าใจตรงนี้เราจะมองพระด้วยความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง

ความสมปรารถนาของมนุษย์วัดที่การเข้าถึงอริยทรัพย์ภายใน ไม่ใช่แค่สมบูรณ์ด้วยโลกิยทรัพย์ภายนอก ทรัพย์สินเงินทองไม่ได้ให้ความสมบูรณ์เต็มเปี่ยมของชีวิต ยังไม่มีก็อยากมี มีแล้วก็รู้สึกว่าเท่านั้นเอง เหมือนอยากขึ้นยอดเขา ขึ้นไปถึงไม่เห็นมีอะไรแล้วเดินลงมา เห็นอีกลูกสูงกว่าก็อยากขึ้นอีก ขึ้นไปก็ไม่มีอะไร แล้วลงมาอย่างสะบักสะบอม โลกิยทรัพย์จึงเป็นเพียงครึ่งทาง เป็นอุปกรณ์สร้างบารมี ไม่ใช่มีไว้กอดไว้อวดหรือภูมิใจกับตัวเลขในบัญชี ส่วนอริยทรัพย์ภายในเป็นสิ่งที่ไปถึงแล้วไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้ แปลว่าประสบความสำเร็จในชีวิต เข้าถึงความสุขที่แท้จริงที่สรรพสัตว์แสวงหาอยู่ อย่าให้คืนนี้ผ่านไปเปล่าประโยชน์