แรงงานไทยในต่างแดน

ต่อมาเมื่ออายุ 21 ปี ผู้เขียนเดินเรื่องไปทำงานที่ประเทศไต้หวัน พอไปถึงคนจัดหางานก็หางานให้ทำไม่ได้ เขาจึงเสนอให้ไปทำงานที่ประเทศอิสราเอลแทน ผู้เขียนก็ตกลงไป ทั้ง ๆ ที่ดินแดนที่จะไปนั้นไม่รู้จักใครเลย ในใจตอนนั้นก็เหงาเป็นธรรมดา

ชี้ว่าคนที่มาอยู่ต่างแดนล้วนมุ่งหาทรัพย์เพื่อส่งกลับบ้านเลี้ยงดูบิดามารดาและครอบครัว แต่แล้วก็ถูกอบายมุขและน้ำเมาดึงทรัพย์เหล่านั้นให้สูญเสียไป สุดท้ายแม้ตัวเองก็แทบเอาตัวไม่รอด ทางบ้านที่รอความหวังก็สิ้นหวัง จึงหมดเวลาแล้วที่ชีวิตอย่างนี้จะเกิดขึ้นอีก เมื่อได้ทรัพย์มาต้องใช้ทรัพย์ให้เป็นประโยชน์ต่อครอบครัว ต่อตัวเอง และต่อการสร้างบารมี ธรรมปฏิบัติสิบวันนี้เป็นเพียงพื้นฐาน ลาสิกขาไปแล้วขอให้นั่งทุกวันอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีข้อแม้ ข้ออ้าง หรือเงื่อนไขว่าไม่ว่าง ป่วย หรือไม่พร้อม ถ้าทำต่อมนุษย์และเทวดาจะสรรเสริญ เทวดาจะดูแลรักษา ซึ่งเป็นทางมาแห่งสิริมงคลและโภคทรัพย์ไหลมาเทมา แล้วบอกว่าคืนนี้พูดสั้น ๆ เพราะยังมีช่วงกรณีศึกษา จึงจะฝากความในใจถึงสามเณรทั้งสิบรูปผ่านบทเพลง

พี่น้องไทยที่ไปอยู่ตะวันออกกลางมีความคิดที่ดีตั้งแต่ก่อนออกจากผืนแผ่นดินไทย ว่าจะไปแสวงหาทรัพย์มาให้บุพการีได้อยู่เย็นเป็นสุขและเป็นทุนทำธุรกิจ แต่พออยู่นาน ๆ เข้าก็เหงา ไม่รู้จะทำอะไร มาโดมหัวกันหาเรื่องทำ เพราะขาดความรู้เรื่องความจริงของชีวิต เรื่องที่หาก็คือสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า เจ้าชู้ เล่นการพนัน ทรัพย์ก็หมดไปกับขวด กับแก้ว กับบ่อนพนัน เงินที่ควรส่งกลับครอบครัวก็ไม่มี พี่น้องกลุ่มนี้กำลังต้องการต้นบุญต้นแบบที่ดีที่จะทำให้เกิดแรงบันดาลใจ ซึ่งอุบาสกใหม่ทั้งสิบต้องไปทำหน้าที่นี้ แล้วเกริ่นชวนฟังความในใจวันสุดท้ายของการเป็นสามเณร