เด็กติดเกม

ผู้เขียนมีลูกชายสามคน คนที่สองกับสามเป็นฝาแฝดอายุห่างคนโตสิบปี ลูกคนโตติดเล่นเกมตั้งแต่ประถม เคยหนีเรียนสามวันไปเล่นเกมที่ห้าง มักโกรธโมโหง่าย ถูกเพื่อนล้อก็ชกทันทีจนไม่มีใครคบ ต้องย้ายโรงเรียนหลายแห่ง ไม่มีความอดทน เข้าค่ายก็หนีกลับ แต่เคยบวชอยู่จนจบโครงการได้ ตอนเล็กพ่อรักมาก แต่พอห้าหกขวบชอบแกล้งพ่อตอนนอนกลางวันเพราะพ่อทำงานกลางคืน โตขึ้นไปเล่นเกมในคอมพิวเตอร์ของพ่อจนโปรแกรมงานเสีย พ่อจึงตีแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตบหน้าจนเป็นรอยนิ้วห้านิ้ว เปิดประตูรถไปชกลูกจนลูกไปฟ้องครู พ่อใช้คำหยาบกับลูกเสมอ ลูกเกลียดพ่อ เรียกพ่อว่ามันหรือเรียกชื่อ เป็นอย่างนี้เก้าเดือนจนพ่อลูกไม่พูดกัน

ชาวบ้านให้สัมภาษณ์ว่าเห็นเด็กสนใจพระพุทธศาสนาเป็นตัวอย่างที่ดี เพราะปัจจุบันเด็กส่วนมากติดเกม จึงอยากให้มีกิจกรรมอย่างนี้บ่อย ๆ และรู้สึกภูมิใจแทนพ่อแม่เด็ก ทางวัดบอกว่าปกติมีพระอยู่ไม่กี่รูป โอกาสได้ทำบุญกับพระจำนวนมากอย่างนี้ไม่มี ถ้าจะนิมนต์เองก็ต้องใช้ปัจจัยสูง คราวนี้บุญมาถึงแล้วจึงต้องรีบเอา มีญาติโยมนำภัตตาหารมาถวายจำนวนมาก บางคนฐานะยากจนก็ยังอุตส่าห์หากับข้าวมาสมทบ

สามเณรเล่าว่าตอนอยู่บ้านมีแต่เล่น พอมาบวชจึงรู้จักบุญบาป สวรรค์นรก รูปหนึ่งเล่าว่าเป็นเด็กธรรมดาที่โดนมดกัดก็ตบตอบ แอบไปเล่นเกมก็ต้องโกหก ติดเกมมากถึงขั้นขโมยเงิน สุดท้ายโยมแม่รู้จึงถูกลงโทษอย่างหนัก จากนั้นมาก็ถือศีลห้าและนั่งสมาธิ ตอนเวียนประทักษิณเห็นโยมพ่อโยมแม่ก็ร้องไห้ด้วยความปลื้ม และหลายรูปขอให้หลวงพ่อได้พักและมีสุขภาพแข็งแรงอยู่กับลูก ๆ นาน ๆ