สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ

บอกว่าใครไม่ได้มาก็เสียใจเสียดายจัง แล้วทบทวนว่าวันที่ 2 ของเดือนหนึ่งใน พ.ศ. 2544 มีพิธีอัญเชิญมหาสมบัติต้นต่อ และพิธีชุบตัวที่สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ วันนั้นสุดยอด ใช้มือขอบเอาแม่พระธรณีออกแล้วก็เจอภูเขาทอง เพราะบารมีเรายังต้องขอบอยู่ ยังไม่ถึงบารมีที่จะผุดขึ้นมาเอง แต่ถ้าบารมีเต็มที่ภูเขาทองก็ผุดขึ้นมา แล้วก็ลงชุบตัวในสระมหาเศรษฐีทะเลบุญ จะค่อย ๆ ย่อยเอาภาพมาให้ดูเพื่อทบทวนบุญให้ปลื้ม

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวของเคสดีที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรม ชื่อเรื่องยาวเหลือเกินว่าเธองามบาดใจ แต่ผมก็หนีเธอไปสวีเดน และจะมีเรื่องราวทบทวนบุญพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติกับพิธีชุบตัว ณ สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ แต่ก่อนถึงตรงนั้นให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยกันก่อน

สารคดีเล่าว่าภาพมหาปีติอันงดงามนี้ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นได้ง่าย บางคนอาจต้องใช้เวลากว่าครึ่งชีวิตหรือเกือบทั้งชีวิตในการแสวงหา ในพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติ คณะสงฆ์เจริญชัยมงคลคาถา คณะเจ้าภาพประธานกองทุกคนช่วยกันคนละไม้คนละมือขุดดินให้เจอต้นต่อมหาสมบัติ เมื่อเจอแล้วทุกคนพร้อมใจกันชูธงคำว่าชิตังเม รวย สะบัดไปทั่วลานพิธี ต่อด้วยพิธีจุดประทีปเทียนชัย คณะสงฆ์อัญเชิญน้ำทิพย์วารีและเทียนทิพย์มหาสมบัติมาโปรยลงในสระมหาเศรษฐีทะเลบุญ เจ้าภาพทั้ง 15 คณะลงสู่สระเพื่อจุดประทีปเทียนชัยบูชาครูผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ในขณะนั้นเองท้องฟ้าก็มีพลุหลากสีสันชุดแล้วชุดเล่าถูกจุดขึ้นแข่งกับดวงจันทร์ที่ลอยเด่นเป็นสง่า เมื่อลำแสงสุดท้ายดับลง พิธีจุดประทีปแก้วก็เริ่มขึ้น สาธุชนร่วมกันสวดสรรเสริญพระมงคลเทพมุนี แล้วประธานสงฆ์นำอธิษฐานจิตและแผ่เมตตา

สารคดีสรุปว่าพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติและพิธีชุบตัว ณ สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ ในวันเริ่มสถาปนามหาวิหารพระมงคลเทพมุนีครั้งนี้ คือนิมิตหมายแห่งความเจริญรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า นำมาซึ่งความปลื้มใจสู่เจ้าของบุญไปอีกนานแสนนาน สมดังคำขวัญที่ว่าลืมไม่ลง คงไม่ลืม ปลื้มไปทุกชาติ ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนั้นคือวันที่ 2 กันยายน พุทธศักราช 2544 มีเพียงครั้งเดียวแล้วก็ผ่านไป ไม่มีวันหวนกลับคืนมาเป็นครั้งที่สองอีกแล้ว

ผู้เขียนเล่าว่าตอนนั้นตนอายุเพียงสิบห้าปี หนีการไล่ล่ามาถึงริมฝั่งน้ำแห่งหนึ่งพร้อมเพื่อนอีกสองสามคน เวลาประมาณห้าหกทุ่มของข้างขึ้นสิบเอ็ดค่ำ จำได้แม่นเพราะเสียงปืนเจ้าหน้าที่ยิงดังไล่หลังมาติด ๆ คิดในใจว่าวันนี้คงถูกยิงตายแน่ แต่ขณะนั้นมีกลุ่มชาวบ้านอีกกลุ่มที่กำลังหนีมาเช่นเดียวกัน ทำให้ต้องแช่อยู่ในน้ำนานถึงสามชั่วโมงจึงขึ้นไปอีกฝั่งได้ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่เสื้อผ้าที่ติดตัวมา ไม่มีสมบัติใดเลยและไม่รู้จะไปไหนต่อ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเมื่อกี้เราก็ได้ดูการลงน้ำเหมือนกัน แต่คนละอารมณ์ เพราะลงในสระมหาเศรษฐีทะเลบุญนั้นปลื้มในพิธี ขณะที่ยังงงอยู่ผู้เขียนก็ถูกตำรวจอีกฝั่งจับตัวไปขังคุกหนึ่งเดือน แล้วย้ายไปอยู่ที่พักชั่วคราว ตอนนั้นไม่รู้เลยว่าพี่น้องกระจายไปอยู่ที่ไหน