ศาสนทายาท

ครูไม่ใหญ่ว่ากำลังคิดถึงพระอุปัชฌาย์ที่มีสัทธิวิหาริกมากมาย อยากไปกราบอาราธนาพระเดชพระคุณพระธรรมกิตติวงศ์มาเปิดรายการ ช่วงราวสามนาทีหลังจากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียง แล้วเล่าว่าพบกันตอนท่านอายุยี่สิบกว่า คุยกันแต่เรื่องงานพระศาสนา ตอนนั้นไม่แปลก แต่มาคิดตอนอายุหกสิบยิ่งคิดยิ่งแปลก จึงชวนสามเณรที่ยังเยาว์วัยให้คิดรับภาระพระพุทธศาสนาตั้งแต่ยังเป็นสามเณร รับมรดกธรรมเป็นศาสนทายาท คิดแล้วต้องลงมือลุย

ท่านถ่ายทอดความรู้ผ่านภาษาบาลี ไทย อังกฤษ เมื่ออายุหกสิบก็มองการไกลว่าต้องมีผู้สืบต่อ เพราะญาติโยมรุ่นหลังจะแข่งขันทำมาหากินจนไม่มีเวลาศึกษาธรรม เป็นชาวพุทธแต่ในทะเบียนบ้าน แล้วเป็นต้นแบบที่ไม่ดี ท่านจึงตั้งกองทุนเผยแผ่พระพุทธศาสนา อบรมพระนักเทศน์ ครูไม่ใหญ่ว่าพระบางรูปคิดวนว่าเทศน์ไม่เป็น ทั้งที่พระธรรมขันธ์มีแปดหมื่นสี่พัน สอนวันละขันธ์ก็หลายร้อยปียังไม่หมด ขนาดคนใบ้ยังบอกใบ้ได้ พระจึงต้องศึกษา ฝึกฝน และสั่งสอน การให้ธรรมทานยิ่งใหญ่กว่าการให้ทรัพย์หรือราชบัลลังก์เพราะดับทุกข์ในใจได้ ผู้ให้ได้บุญก่อน ธรรมะแม้ปริมาณน้อยก็มีคุณค่า ให้พระนักเทศน์คิดเสมอว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอ