วิกฤต IMF

จดหมายเล่าว่าเริ่มรู้จักชมรมพุทธที่มหาวิทยาลัย รู้สึกเสียเวลาที่ต้องทำงานพิเศษ ชอบไปสวดมนต์ที่ชมรมมากกว่า จนปี 2537 ได้เดินมาวัดพระธรรมกายและเป็นกรรมการชมรมพุทธ รับบุญหลายด้านจนไม่มีเวลา แต่กลับได้ทุนที่เคยขอไว้มาหลายทุน อาจารย์ท่านหนึ่งเห็นใจจึงให้เงินใช้และให้เลิกทำงานพิเศษ หันมาทำงานชมรมพุทธเต็มที่ ต่อมาเกิดวิกฤต IMF แม่ต้องออกจากงาน ลูกจึงต้องไปกู้เงินมาให้แม่ลงทุนขายก๋วยเตี๋ยว แต่แม่ขายไปก็เก็บเงินไม่ได้ แม่จึงเฝ้านับวันรอให้ลูกเรียนจบมาเป็นคนหลักของบ้าน แต่เมื่อจบปี 2541 ลูกยังมาช่วยงานที่วัด เพราะมีความสุขในการสร้างบุญอย่างท่วมท้น

หลังคลอดลูกสาวได้หกเดือนทรัพย์สินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเพราะใช้ถ้อยคำเป็น แม้ธุรกิจไปได้ดีแต่งานโรงงานเหนื่อยหาเวลาพักยาก จึงปรึกษากันให้คนเช่าโรงงานและขายเครื่องจักรก่อนเกิดวิกฤต IMF จึงไม่ต้องเจอภาวะนั้น (ช่วงนี้เสียงถอดปนภาษาอื่นหลุดเป็นช่วง) ต่อมาสามีเริ่มมีขุนพลใหม่ มีผู้หญิงคนใหม่ ไม่ไว้ใจเธอ กลัวเธอจะฟ้องเอาสมบัติ ทั้งที่แต่งงานเป็นคู่ชีวิตกัน เขาปลูกบ้านใหม่แล้วย้ายไปอยู่กับหญิงคนใหม่ ทิ้งเธอไว้ที่เดิม ทำให้เจ็บช้ำใจมาก (ท้ายช่วงเสียงถอดหลุดราวหนึ่งนาทีครึ่ง)

ตอบว่าบุญที่ผู้เขียนเคยชวนสามีทำทานในชาติก่อนมาส่งผลในจังหวะที่ตั้งครรภ์ลูกสาว กิจการจึงดีขึ้น แต่วันใดบุญเก่าของสามีหมด เขาจะไม่สะดวกสบายเหมือนปัจจุบันและมีอุปสรรค ครูไม่ใหญ่สอนว่ามีบุญจึงครอบครองสมบัติได้ หมดบุญก็มีเหตุให้ทรัพย์หาย ทรัพย์ต้องพลัดจากเราสักวัน ดีที่สุดคือเอามาทำบุญก่อนคนอื่นมาจี้ ปล้น ขโมย หรือขอยืมแล้วขอลืม ซึ่งให้ยืมแล้วไม่คืนก็โกรธ ให้ไม่เท่าที่ขอก็โกรธ ให้เป็นทานไปเลยแต่อย่าให้ตัวเดือดร้อน รวยเองดีที่สุด ส่วนที่สามีได้คนเช่าโรงงานและขายเครื่องจักรก่อน IMF มีรายได้ดีมาจนปัจจุบันก็เพราะบุญเก่านั้น แต่ถ้าประมาทไม่สร้างบุญใหม่ต่อเนื่อง ความสะดวกสบายจะหายไปเหมือนพยับแดด