มะเร็งลำไส้ใหญ่

เล่าว่าเมื่อเดือนมิถุนายน 2547 พี่ชายป่วยเป็นมะเร็งในลำไส้ใหญ่ระยะสุดท้าย ผู้เขียนจึงชวนพี่ชายขึ้นสวนพนาวัฒน์ ตอนแรกพี่ชายไม่ยอมไปเพราะลำไส้ส่วนปลายใกล้ทวารหนักบังคับหูรูดไม่ได้ ทำให้ปวดและถ่ายเป็นเลือดทุก 15 ถึง 30 นาที แต่ทุกคนขอร้องจนตกลงไป พอไปถึงสนามบินเจอพระอาจารย์แล้วยกมือไหว้ อาการปวดก็ทุเลาลงตอนนั้นเลย และพอนั่งเครื่องบินไปด้วยกันได้คุยกัน อาการปวดก็หายไปเลยจนพี่ชายงง

เล่าว่าพี่ชายกลับไปให้หมอผ่าตัด หมอบอกว่าโชคดีเพราะเชื้อมะเร็งลามไปถึงปอด ทั้งที่ตามความเป็นจริงต้องลามไปที่ตับซึ่งจะอยู่ได้ไม่เกินสามเดือน แต่กรณีนี้ยืดไปได้ถึงหกเดือน ผู้เขียนและหมู่ญาติอยากให้พี่ชายได้บุญใหญ่อีกคือบุญกฐิน แต่ช่วงนั้นเป็นเดือนมิถุนายนยังไม่ถึงวันเข้าพรรษา พระอาจารย์ผู้เป็นกัลยาณมิตรจึงแนะให้ทำกฐินล่วงหน้าเป็นประธานกอง ผู้เขียนไปขอยืมเงินน้องเขยของพี่ชายสามแสนบาทและหมู่ญาติร่วมบุญอีกสามพันบาท แล้วนิมนต์พระอาจารย์ไปรับปัจจัยจากพี่ชายบนเตียงผู้ป่วยเพราะกลัวพี่ชายจะอยู่ไม่ทัน

เล่าว่าหลังจากนั้นพี่ชายเร่งสั่งสมบุญกับทางวัด มาวัดนั่งสมาธิและทำบุญทุกอาทิตย์ พระอาจารย์มาสอนนั่งสมาธิให้หลายครั้งจนพี่ชายรู้สึกถึงความสุขและความสงบ ดูผ่องใสเหมือนไม่ได้ป่วย ทั้งที่หมอบอกว่าจะอยู่ได้แค่หกเดือนแต่อยู่ได้ถึงหนึ่งปีกับอีกสองเดือน ต่อมาพี่ชายลืมการนั่งสมาธิและลืมมาวัดไปช่วงหนึ่ง อาการจึงกำเริบ หมอบอกว่าเชื้อจากปอดไปถึงสมองแล้ว ผู้เขียนจึงชวนพี่ชายทำบุญกฐิน ซื้อที่ดินลานจอดรถ ทอดผ้าป่า 3,000 วัด อาการก็ทุเลาลงจริง พี่ชายตั้งใจปฏิบัติธรรมมากถึงไม่เห็นอะไรก็ได้ความสงบ แล้วลาจากโรคนี้ไปเมื่ออายุ 43 ปี

เล่าถึงพ่อสามีที่พอดื่มเหล้าแล้วคุยไม่หยุด ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ทุกเช้าเย็นต่อเนื่องสามสิบปีจนป่วยเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ ภายหลังหักดิบได้เพราะลูก ๆ เป็นกัลยาณมิตร จึงอยู่ได้อีกสิบปี บั้นปลายชีวิตทำบุญถวายภัตตาหารพระที่วัดใกล้บ้านเป็นประจำทุกเดือน ครั้งสุดท้ายทำบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวได้เพียงครึ่งองค์ก็เสียชีวิตเมื่ออายุหกสิบหกปีเพราะมะเร็งลามถึงปอด น้องสาวสามีนำเงินที่ท่านเก็บไว้ในกระเป๋าทำบุญสร้างพระให้จนเต็มองค์ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าสมัยก่อนสร้างทีละครึ่งองค์ สมัยนี้สร้างทีละแสนองค์ ส่วนแม่สามีเคยรับราชการครู หลังเกษียณเปลี่ยนอาชีพเป็นนักปฏิบัติธรรม ไปปฏิบัติธรรมที่เชียงใหม่เจ็ดสิบครั้งและที่หมู่บ้านปฏิบัติธรรมอีกร้อยสิบเอ็ดครั้ง อายุเจ็ดสิบเอ็ดแต่ดูอ่อนกว่าวัย แก้มสีชมพู ได้รับความสุขจากการหยุดใจ ตามด้วยบรรทัด jingle ซ้ำยาวราวสี่นาที

ตอนเขาอายุ 16 ปี คุณย่าป่วยเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ ทุกข์ทรมานอยู่สามปี คุณย่านับถือเจ้าแม่กวนอิม อธิษฐานว่าขอให้โรคหรืออุปสรรคที่จะเกิดกับคนอื่นมาส่งผลที่ท่านแทน และส่งบุญที่ทำให้ผู้อื่น ตอนนั้นไม่มีใครดูแลคุณย่า แม่ถามว่าจะไปอยู่กับแม่หรือไม่ ถ้าอยู่กับย่าจะไม่ได้เรียนหนังสือ อยู่กับแม่จะได้รับการศึกษาที่ดี เขาตอบว่าไม่ต้องการเรียน ต้องการอยู่กับคุณย่า (ช่วงนี้มีบรรทัดที่ Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษ)

เฉลยว่าคุณย่าป่วยเป็นมะเร็งลำไส้เพราะกรรมในอดีตที่เกิดในสังคมเกษตรกรรม (รายละเอียดกรรมถอดไม่ชัด) ตายแล้วไปเกิดเป็นเทพธิดาบนสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกาสายวิทยาธร กำลังนั่งชมทิพยสมบัติในวิมานทองขนาดกลาง เพราะทำบุญไว้มาก และมีจิตเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาที่แปลเปลี่ยนไปจากคำสอนดั้งเดิม (บางบรรทัดถอดเพี้ยนปนภาษาอื่น)