มหาชิโต

ครูไม่ใหญ่ดูภาพเก่า ว่าบางรูปแอบถ่ายเพราะปกติคุณยายไม่ยอมให้ถ่ายรูป ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนและเว้นว่างราวหนึ่งนาที แล้วเล่าว่าปีนั้นขุดดินตั้งแต่ปี 13 มาปี 14 เอาเรือขุดมาขุดจนเป็นทางน้ำอย่างที่เห็น ยังระลึกถึงทีมงานชุดนั้นที่มาเพื่อขุดดินก้อนแรก บางคนจากเป็นบางคนจากตาย มีพระมหารูปหนึ่งชื่อมหาชิโต ที่ตอนนั้นยังเป็นนักศึกษาวิศวกรรมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คุณยายนั่งบนกองฟางแล้วสังเกตว่านักศึกษาคนนี้แปลก ต่อด้วยบรรทัดเพี้ยนสั้น ๆ

เล่าถึงพระมหาชิโตที่เคยเป็นนักศึกษาวิศวะ ว่าบริหารเวลาสร้างบารมีเพราะรู้ว่าอยู่ในโลกมนุษย์ไม่นาน ขุดดินกันถึงตีหนึ่งตีสองเพราะต้องอาศัยน้ำในคลอง ท่านเป็นคู่กัดเรื่องงานกับพระอีกรูปที่เป็นวิศวะเหมือนกัน แต่รักกันมาก ท่านอยู่ยืนยงมาตั้งแต่ปี 28 ราวยี่สิบเอ็ดปี แล้วมรณภาพหลังเสร็จงาน ท่านไม่เคยโกรธใคร สอนคนงานด้วยคำดี ๆ อ่านปาฏิโมกข์ให้คนงานฟัง คนงานรักเหมือนพ่อเหมือนพี่ และกล่าวถึงอุบาสกรุ่นหนึ่งที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยในยุคนั้น

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาท่านมีแต่งานสร้างบารมี คู่กับท่านมหาชิโตซึ่งจบวิศวะเหมือนกันแต่คนละสถาบัน ทั้งคู่รักกันมากแต่เป็นคู่กัด เพราะทำงานดูแลการก่อสร้างวัดพระธรรมกายมาตั้งแต่ต้น ต่างมีไอเดียของตัวเองแต่ก็ประนีประนอมกันได้ ลึก ๆ รักกันและร่วมสร้างบารมีกันมาก เวลาผ่านไปวัดได้สามสิบหกปีแล้ว อายุท่านก็น่าจะขึ้นเลขห้า แปลว่าครึ่งศตวรรษผ่านมาไม่เคยว่างเว้นจากการสร้างบารมีเลย ไม่ว่าในฐานะนายช่างควบคุมการก่อสร้างอารามและสถานที่ปฏิบัติธรรม หรือในฐานะพระอาจารย์สอนธรรมะ คำที่ออกจากปากท่านมีแต่เรื่องงานพระศาสนากับงานสอนธรรมะ ทั้งกับทีมงาน คนงาน และช่าง ท่านขวนขวายศึกษาพระไตรปิฎก ฝึกฝนเรียนรู้แล้วนำมาถ่ายทอด ค่อย ๆ แนะนำกันไป