พ่อขี้เมา

คุณแม่ของผู้เขียนเกิดในครอบครัวใหญ่ อาชีพทำสวน ไม่สูบบุหรี่ไม่ดื่มเหล้า แต่ขี้โมโห ไม่ชอบใครรวมทั้งเพื่อนบ้าน เพราะเพื่อนบ้านชอบมาชวนพ่อไปดื่มเหล้า คุณแม่เสียชีวิตก่อนคุณพ่อเพราะเดินลื่นล้มศีรษะกระแทกขอนไม้เมื่ออายุเจ็ดสิบสองปี คุณพ่อทำสวนมาตั้งแต่เด็ก ขยันขันแข็ง แม้อ่านหนังสือไม่ออกก็ตั้งตัวได้ ยามปกติเป็นพ่อพระของลูก ตื่นแต่เช้ามืดหุงข้าวหุงปลาให้ลูกไปกินที่โรงเรียน ครอบครัวมีความสุขมาก

คุณพ่อจะเปลี่ยนจากพ่อพระเป็นพ่อพระเพลิงทุกครั้งที่ดื่มเหล้า ครูไม่ใหญ่แทรกว่าชอบประเทศโอมานที่ไม่อนุญาตให้ผลิตเหล้า อยากให้เมืองไทยทำได้อย่างนั้น เมาได้ที่เมื่อไรก็ทุบตีแม่ และยังชอบทุบหม้อ ต้องซื้อใหม่เรื่อย ๆ ลูก ๆ เอาไปซ่อนไม่ทันหรือซ่อนแล้วท่านก็หาเจอ ใช้ด้ามไม้ทุบแตกหมดทุกใบ ชอบฟังเสียงดังโพละและดูมันแตกละเอียด ครูไม่ใหญ่หยอกว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์ทดสอบ คุณพ่อทั้งชีวิตไม่เคยทำบุญ ไม่ชอบไปวัด ให้เหตุผลว่าพระไม่ทำงาน แต่ที่จริงเพราะพระห้ามไม่ให้ดื่มเหล้า จึงไม่ยอมไปวัดอีกเลย

ผู้เขียนเป็นลูกคนที่สามจากสี่คน ตอนอายุสิบห้าหนีออกจากบ้านไปกรุงเทพฯ เพราะเบื่อพ่อขี้เมา ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าปัญหาสังคมเกิดเพราะความเมา ไปทั้งที่ไม่รู้จักใคร คิดแต่อยากหนีนรกบนดิน ไปเรียนเสริมสวย ทำงานกินนอนที่ร้าน หาเวลาเรียนการศึกษาผู้ใหญ่และภาษาอังกฤษ ต่อมาพบสามีคนแรก เป็นฝ่ายจีบเขาเองตอนยังวัยรุ่น พูดเรื่อยเปื่อยว่าแต่งงานกันไหม แต่เขาเอาจริงจึงต้องอยู่กินกัน ภายหลังจดทะเบียนและมีลูกด้วยกันหนึ่งคน แต่ต่อมาเห็นว่าสามีคนนี้ไม่ช่วยทำมาหากิน จากนั้นราวสองนาทีถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ ช่วงที่แยกทางกับสามีคนแรกจึงไม่รู้รายละเอียด

ครูไม่ใหญ่ทวนคำถามว่าเกิดในที่กันดาร มีพ่อขี้เมา ชีวิตลำบาก การศึกษาไม่สูง แต่สุดท้ายสบายกว่าพี่น้องทุกคนเพราะอะไร แล้วเว้นให้นักเรียนตอบเองทีละข้อเพราะเรียนมาหลายเคสแล้ว ครูไม่ใหญ่ปลื้มปีติที่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกเริ่มตอบคำถามเรื่องกฎแห่งกรรมได้ คุ้มที่ได้เปิดโรงเรียน เฉลยว่าในอดีตมีมิจฉาทิฐิจึงเกิดในที่กันดาร ชอบคบคนขี้เหล้าจึงมีเชื้อดึงดูดให้มีพ่อขี้เมา ไม่ค่อยทำทานชีวิตจึงลำบาก ไม่มีบุญด้านการศึกษาหรือสนับสนุนการศึกษาจึงเรียนไม่สูง แต่มีบุญบางชาติที่ทำทานสม่ำเสมอบางช่วงจึงส่งผลให้ชีวิตสะดวกสบาย

ครูไม่ใหญ่อ่านจดหมายเร็ว ๆ ถามว่าตามทันไหม ผู้เขียนเกิดในครอบครัวเกษตรกร จังหวัดปราจีนบุรี พ่อแม่มีลูกเก้าคน หญิงเจ็ดชายสอง ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนโต พ่อหน้าตาดีและเจ้าชู้ แม่เป็นภรรยาคนที่สาม พ่อดื่มเหล้าตลอดเวลายกเว้นตอนหลับ เมาแล้วตบตีลูกและแม่ ต้องตื่นตีสามไปทำงานในไร่โดยพ่อถือไม้เรียวบังคับ อายุสิบหกพ่อบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่รักไม่รู้จัก จึงหนีไปทำงานกรุงเทพฯ ราวสี่ปีเพื่อนหญิงชวนไปเที่ยวต่างจังหวัดกับแฟนและเพื่อนของแฟน เพื่อนทิ้งไว้กับเพื่อนชายของแฟน พาไปส่งท่ารถแต่รถหมดแล้วชวนพักโรงแรม ผู้เขียนไม่รู้ว่าโรงแรมคืออะไร คืนนั้นจึงถูกข่มขืน กลับบ้านด้วยหัวใจบอบช้ำ อายุยี่สิบสามพ่อให้แต่งงานอีกครั้งกับชายแก่กว่ายี่สิบปีที่มีฐานะขยัน อยู่ได้เดือนเดียวก็ทนไม่ได้

ครูไม่ใหญ่ชวนฟังกรณีศึกษา ชื่อเรื่องถอดเสียงได้ว่าน้ำเมาแห่งความหายนะ และ Because I Love You ช่วงราว 6691-6778 เป็นบรรทัดเสียงซ้ำคั่นช่วงและอักขระมั่ว จากนั้นอ่านจดหมายจากลูกผู้หญิงที่อยู่ฝรั่งเศส ทีวีที่บ้านเสีย ช่างซ่อมเสร็จเปิดปุ๊บเจอช่อง DMC โดยบังเอิญ เจอครูไม่ใหญ่ทางทีวีแล้วอบอุ่นใจจนน้ำตาไหล ติดตามมาสามเดือนไม่เคยขาด ขอส่งเรื่องที่เลวร้ายที่สุดแต่ให้ข้อคิดดีที่สุดแก่คนไทยก่อนตัดสินใจเอาธุรกิจเหล้าเบียร์เข้าตลาดหุ้น เล่าว่าพ่อปกติเป็นคนดีขยันทำมาหากิน แต่ได้เงินมาก็เทซื้อเหล้าดื่มฉลองกับเพื่อนจนติดงอมแงม เมาแล้วเหมือนยักษ์มารสิง ทะเลาะกับแม่ จิกหัวกระชากผมแม่มาตบตีอย่างทารุณจนแม่สลบกองกับพื้น