ปีติสุข

ครูไม่ใหญ่บอกว่าจำเรื่องและคำถามได้ แล้วเล่าว่าเรื่องกรณีศึกษาเป็นสิ่งที่ลึก ๆ ในใจทุกคนอยากเรียนรู้ เพราะเห็นความแตกต่างของเพื่อนมนุษย์ตั้งแต่ในบ้าน เพื่อนบ้าน หมู่บ้าน ตำบล จนถึงที่ทำงาน มันน่าจะมีอะไรมากกว่าการทดสอบของเทพเจ้าบางองค์ แล้วยกตัวอย่างนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาชาวอิรัก ที่นั่งสมาธินิ่งนาน ๆ แล้วเห็นดวงกลม ๆ ใส ๆ สว่าง มีปีติสุขมากอย่างที่เกิดมาไม่เคยเป็น จึงอยากศึกษาและอยากกลับไปบอกพี่น้อง

เบนเล่าว่าที่หลวงพ่อบอกว่าคงเหมือนเป็นเทพบุตร เขารู้สึกมีความสุขตั้งแต่ศีรษะไปจนถึงปลายนิ้วเท้า คิดว่าคงเหมือนบนสวรรค์ แม้ไม่รู้ว่าเทวดารู้สึกอย่างไร ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าบางคนได้รางวัลหรือธุรกิจเจริญก็ยังไม่รู้สึกถึงขนาดนี้ ต้องเข้าถึงสมาธิจนปีติแผ่ซ่านทั่วทุกขุมขน เบนปิดท้ายว่าชอบมากที่กำลังจะได้เป็นชาวพุทธ ส่วนที่เหลือของจดหมายครูไม่ใหญ่จะเก็บไว้อ่านเองที่นั่น

วันหนึ่งพอเลิกนั่งสมาธิ ชาวโซโลมอนผู้นี้เดินเข้ามาหาคุณเปเล่ ปลดกระดุมเสื้อที่หน้าอกให้ดูพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสด้วยปีติ บอกให้ดูขนที่ลุกไปทั้งตัว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเมื่อคืนเพิ่งฟังเรื่องมนุษย์กินคน นั่งกันในห้องมืดในแดนมนุษย์กินคน และเล่าว่าคุณเปเล่เป็นคนไทย แต่ใช้ชื่อตามนักฟุตบอล เปรียบว่านักฟุตบอลโยนลูกลงสนามว่าง ๆ แล้วกิจกรรมก็เกิดขึ้น มีคนมาแย่ง มีคนดู ออกทีวีไปทั่วโลก จึงชอบเป็นคนมีกิจกรรมที่ดี คุณเปเล่ถามว่าเกิดอะไรขึ้นถึงเดินมาให้ดูขนลุก