บุญบันดาล

อธิบายว่าแหวนเหมือนมีชีวิตจิตใจจึงเลื่อนไหลออกมาเอง แล้วไล่ว่ามีดวงแก้วคุมทรัพย์ มีนางแก้วจากอุตรกุรุทวีปซึ่งอยู่คนละโลก เป็นมนุษย์ต่างดาวที่แท้จริง อยู่ไกลจนเครื่องบินเจ็ตไปไม่ถึงเพราะน้ำมันหมดก่อน ใครไปบอกเทวดาให้ไปอัญเชิญมา ไปบอกพ่อแม่และญาติพี่น้องของเธออย่างไร ล้วนไม่ใช่เรื่องธรรมดา แล้วตั้งคำถามว่าท่านทำธุรกิจอะไร มีบริษัทในเครือแค่ไหน คำตอบคือไม่มีเลย ทำแต่บุญอย่างเดียว แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็บันดาลเกิดขึ้น จึงมีคำว่าบุญบันดาลซึ่งเป็นเรื่องอจินไตย ใครไม่ได้ทำบุญก็นึกไม่ออกว่ามาได้อย่างไร คิดบวกแบบคณิตศาสตร์ลำดับที่หนึ่งก็คิดไม่ออก ต้องใช้ทฤษฎีที่สิบสี่ว่าอะไร ๆ มันก็เป็นมันอย่างนั้น เหมือนความเกิดแก่เจ็บตาย จึงจะเข้าใจว่ามีบุญศาสตร์ที่แก้อดดวงแก้อดนางแก้อดสมบัติ

ชวนมาเอาบุญ ย้ำว่าบุญเป็นทุกสิ่งของชีวิตตั้งแต่ผู้ตัวชนจนกระทั่งเป็นพระอรหันต์ ยกชฎิลเศรษฐีและโชติกเศรษฐีว่ารวยด้วยบุญบันดาลจริง ๆ สั่งสมบุญเพียงอย่างเดียว พอเกิดมาทุกสิ่งก็มีแล้ว ต่างจากคนที่มีบริษัทในเครือซึ่งปวดหัว เพราะแค่คิดขยายงานก็ต้องขยายที่ ขยายทีม ขยายทุน ขยายดอก ขยายปัญหา ขยายแรงกดดัน ส่วนสมบัติแบบนี้ใครปล้นก็ไม่ได้ ยกทัพไปก็ยึดไม่ได้ แถมโดนยักษ์เฝ้าสมบัติไล่ด้วย และยืนยันว่าเรื่องนี้ควรศึกษาและมีจริง ไม่ได้แต่งขึ้น เพราะสิ่งใดที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้เป็นเรื่องจริงแท้

เล่าว่าคุณแม่ลองเข้าไปทักถามชื่อ หญิงวัยกลางคนตอบชื่อหนึ่งซึ่งไม่ตรงกับชื่อแม่ คุณแม่จึงถอนหายใจคิดว่าทักผิดคน หญิงคนนั้นย้อนถามว่าถามทำไม คุณแม่บอกว่าคิดว่าเป็นคนรู้จักที่ชื่ออีกชื่อหนึ่ง หญิงคนนั้นจึงเล่าว่าเมื่อก่อนเธอก็ชื่อนั้นเหมือนกัน แต่พอได้สามีใหม่จึงเปลี่ยนชื่อ แล้วถามกลับว่าหนูชื่ออะไร คุณแม่บอกชื่อและเล่าเหตุการณ์ที่ถูกแม่ทิ้งมาตั้งแต่เด็ก ยังไม่ทันเล่าจบหญิงคนนั้นก็คว้าแขนคุณแม่เข้าไปกอดไว้ ทั้งสองมีความสุขมากที่ได้เจอกันอีกครั้งหลังจากพลัดพรากกันมากว่า 15 ปี ด้วยบุญบันดาลให้หากันจนเจอ

ครูไม่ใหญ่ออกความเห็นว่าเรื่องจบเร็วจนอยากรู้ต่อ แต่ทั้งหมดเห็นได้ว่าบุญบันดาล บุญที่ถวายพระมหากัสสปะซึ่งถวายต่อเป็นมหาสังฆทานทำให้เกิดผลเช่นนี้ ทบทวนว่าพระราชาระลึกได้ตอนจะเสวยเย็นว่ารับปากไว้ แต่กลางคืนในป่าและที่เสียบหลาวโจรนั้นเปลี่ยว ที่จริงน่าจะมีผู้กล้าอยู่ แต่ไม่ใช่โอกาสบุญของเขาจึงไม่กล้า เมื่อจะรวยข้ามคืนบุญก็บันดาลให้มีช่องมีทาง แม้เป็นเรื่องฉุกละหุกก็ให้มีเหตุคือการเป็นทูตนำอาหารของพระราชาไปให้โจร

อธิบายว่าใครเข้าไปในเขตของยักษ์ยักษ์จับกินได้ แต่กลับเกิดบทสนทนาขึ้นโดยที่ใจของนางไม่มีความสะพรึงกลัว นี่ก็เป็นบุญบันดาล และยักษ์เองก็ออกนอกเขตที่ตนถูกสั่งให้เฝ้าไม่ได้ จึงต้องอาศัยนางเป็นทูตส่งข่าว นางประกาศไปตลอดทางเพราะมองไม่เห็นอมนุษย์ แต่อมนุษย์มีหูทิพย์ตาทิพย์จึงได้ยินและบอกกันต่อ ๆ ไป พ่อตายักษ์คือสุมนเทพได้ยินก็ปลื้มว่าหลานคนแรกเกิดแล้ว จึงสั่งให้รีบขนสมบัติไปให้อีก ครูไม่ใหญ่หยอกว่าหลานน่าจะได้ชื่อเกี่ยวกับความรักเพราะเป็นหลานคนแรก