ทำกับมือ

ทบทวนฝันในฝันวิทยา 19 มิ.ย. 2555 19 มิ.ย. 2555

• 1:34:39 จากรักสะอาดรักระเบียบสู่การเอาใจเขาใส่ใจเรา ควบคุมตัวเองได้จึงเกิดความมีวินัย
  ลูกศิษย์ที่มาวัดพระธรรมกายจากพื้นฐานตรงนี้จึงได้นิสัย ได้ความละเอียด ได้ความช่างสังเกต และที่สำคัญคือการรู้จักเอาใจเขาใส่ใจเรา เพราะใครได้ทำความสะอาดและจัดระเบียบเป็นประจำ จะรู้ว่าเปื้อนแต่ละครั้งเช็ดยาก จึงไม่ไปทำเหตุเอง ความเอาใจเขาใส่ใจเราทำให้เกิดความระมัดระวังตัว พอระมัดระวังตัวก็คือควบคุมตัวเองได้ นั่นคือที่มาของความมีวินัย จากการฝึกให้รักความสะอาด รักระเบียบ รักสุภาพ รักตรงเวลา กลายเป็นรักการควบคุมตัวเอง แล้วกลายเป็นมีวินัย ความมีวินัยไม่ได้ตกมาจากท้องฟ้า แต่เกิดจากไม้กวาดที่เรากวาดพื้น ผ้าขี้ริ้วที่เราช่วยกันเช็ด ถ้วยจานช้อนชามที่เราช่วยกันล้าง รองเท้าที่เราช่วยกันจัดระเบียบ จนวันนี้จัดงานคนเป็นแสนก็ยังรักษาเวลาได้ ผู้ที่มาจึงรักที่จะมางานวัดพระธรรมกาย
• 1:36:38 ต้องทำกับมือเท่านั้นจึงได้วินัย และความอดทนก็เกิดจากที่เดียวกับความสะอาด
  ย้ำว่าการจะได้วินัยอย่างนี้ต้องทำกับมือ ถ้าใช้คนอื่นทำ จะรักความสะอาดได้แต่ไม่ได้ความมีวินัย เพราะมาไม่ถึงจุดเอาใจเขาใส่ใจเรา และไม่มีการเคี่ยวเข็นตัวเองให้ระมัดระวัง ยิ่งถ้าฐานะดีเคยใช้แต่คนใช้แล้วยังดูถูกคนที่มีวินัยด้วย ชาตินี้ก็ไม่ได้วินัย ความอดทนก็ไม่ได้ แล้วความอดทนของมนุษย์เกิดจากไหน คำตอบคือมาที่เดียวกับความสะอาดและความมีวินัย เพราะความมีวินัยทำให้ควบคุมตัวเองได้ ทำมากเข้าก็เห็นคุณค่าของงานที่เราทำ เห็นคุณค่าของความสะอาดว่ามันโล่งโปร่งเบา เห็นคุณค่าของความเป็นระเบียบว่ารองเท้าเป็นพันเป็นหมื่นคู่ เรียงพี่เรียงน้องแล้วสบายตาสบายใจ อารมณ์หงุดหงิดไม่มี พร้อมจะพูดและทำทุกอย่างสุภาพ
• 1:39:07 เห็นคุณค่าแล้วก็รักที่จะทำกับมือ เพราะให้คนอื่นทำก็ไม่ได้อย่างเราทำ
  ความตรงเวลาก็จะมาเอง เพราะไม่ต้องหงุดหงิดค้นหาอะไร ยิ่งเห็นคุณค่าของความสะอาด ความเป็นระเบียบ ความสุภาพ และความตรงเวลาแล้ว ก็จะรักที่จะทำอะไรกับมือ เพราะให้คนอื่นทำก็ยากจะได้อย่างที่เราทำ ทำจนชำนาญกล้ามเนื้อแต่ละมัดที่พอเหมาะก็เกิดขึ้นมาแล้ว แต่คนที่เคยแต่สั่งคนใช้ รู้ว่าต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ไปทำเองไม่ได้ ทำแล้วก็หงุดหงิดและเหนื่อย ถ้าไม่ฝืนทำจนกล้ามเนื้อและความชำนาญเกิดขึ้น
• 1:40:56 ทำให้ผู้มีพระคุณได้ใช้จึงเกิดความภูมิใจ และความทรหดอดทนก็มาโดยปริยาย
  เมื่อได้ทำให้ผู้มีพระคุณได้ใช้ ก็เกิดความรู้สึกภูมิใจว่าได้ตอบแทนพระคุณท่านที่ค้างมานาน ครั้งนี้ได้ทำให้ท่านเต็มที่ จึงเห็นคุณค่าและรักที่จะทำให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป กลายเป็นความทรหดอดทนขึ้นมาโดยปริยาย แต่ต้องเห็นคุณค่าก่อน ถ้ายังไม่เห็นคุณค่าก็เหมือนคนใช้ที่ทำงานเพราะเห็นแก่เงินเห็นแก่ค่าจ้าง ต่างกับเจ้าของที่อยากทำ ทำแล้วสบายใจ ได้เหงื่อได้ออกกำลัง และภูมิใจว่าแม่ได้ใช้ พ่อได้ใช้ ปู่ย่าตาทวดได้ใช้ ครูบาอาจารย์และผู้ที่เคารพนับถือมาบ้าน ก็ได้ทำให้ท่านได้ใช้กับมือ ใจจึงพร้อมที่จะอดทนและไม่ต้องการให้ใครทำแทน