ตัวหายเป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระ

เริ่มหัดนั่งสมาธิ แรก ๆ อึดอัดสับสน แต่อดทนมาจนปี 2548 ได้เป็นประธานกฐิน นึกผ้ากฐินไว้กลางท้องแล้วมีความสุข ปล่อยใจนิ่งจนโล่งโปร่งเบาสบาย เห็นองค์พระสีทองอร่ามกลางท้อง ปลื้มมากจนองค์พระหายไป จึงยิ่งขยันนั่งวันละสามสี่ชั่วโมง วันหนึ่งรู้สึกถูกดูดเข้าไป เห็นองค์พระจากมุมบนใสเกินบรรยาย องค์พระขยายมาครอบตัว ตัวหายไปเป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระ แม้สงสัยว่าเป็นผู้หญิงจะอยู่ในองค์พระได้อย่างไร แต่ปีติท่วมท้น ไม่ต้องหันไปทางไหนก็เห็นได้ทุกอย่าง ท้ายช่วงมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำและบรรทัดคั่นช่วงพัก

เวลานั่งสมาธิเอาขนตาชนกันแล้วน้อมผ้ากฐินมาไว้กลางท้อง นึกถึงบุญที่จะได้จากการทอดกฐิน ความสุขเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นั่งทุกวันปล่อยใจนิ่ง ๆ จนตัวขยายโล่งโปร่งเบาสบาย วันหนึ่งเห็นองค์พระสีทองสว่างที่กลางท้อง ปลื้มจนองค์พระหายไป หลังจากนั้นยิ่งขยันนั่งเช้ากลางวันเย็นวันละสามสี่ชั่วโมง วันหนึ่งรู้สึกถูกดูดเข้าไปภายใน เห็นองค์พระแบบมองจากด้านบน ใสเกินบรรยายมองทะลุได้ ยิ่งนั่งยิ่งสุข แล้วรู้สึกกลายเป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระ แม้นึกนิด ๆ ว่าเป็นผู้หญิงจะไปอยู่ในองค์พระได้อย่างไร แต่ความสุขท่วมท้นจนปีติ ไม่ต้องหันซ้ายขวาก็เห็นได้ทุกอย่าง ครูไม่ใหญ่ชมว่าดีมาก ช่วงกลางมีบรรทัดคั่นช่วงพักที่ Whisper ถอดซ้ำราว 2313 ถึง 2400