ตัวหาย

ผลการปฏิบัติธรรมของสามีของแอน หัว ทิ เล เขานั่งในความสงบแล้วตัวก็หายไป บางครั้งเหมือนตัวจะหล่นตกเหว จนตกใจสะดุ้งลืมตา เอามือไปจับภรรยาข้าง ๆ บางครั้งมือเท้าหายไป บางครั้งเห็นดวงสว่างใส มีความสุขมากจนไม่อยากเลิกนั่ง ครูไม่ใหญ่ว่าเมื่อสามีภรรยาต่างบอกว่ามีความสุขไม่อยากเลิกนั่ง สิ่งดี ๆ จะเกิดขึ้นในครอบครัว เป็นครอบครัวสวรรค์แล้ว สามีบอกเธอเสมอว่าเห็นหรือไม่เห็นก็ไม่เป็นไร สมาธิเป็นหน้าที่ของมนุษย์ทุกคนที่ต้องปฏิบัติ ตอนนี้เขาเริ่มพูดบ่อย ๆ ว่าสุขจังเลย และอยากบวชดูชีวิตในพระพุทธศาสนาที่เป็นสมาธิภาวนาไปตลอดชีวิต

ตอนนั่งสมาธิเธอทำใจสบาย ๆ วางใจเบา ๆ ที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ภาวนาสัมมาอะระหัง นึกถึงบุญสร้างพระ 300 ยูโร จู่ ๆ ใจก็ปลื้มมาก รู้สึกตัวเริ่มหมุนช้า ๆ ตอนแรกกลัวเพราะไม่คุ้นเคย แต่ทำใจนิ่งเบา ๆ เห็นเหมือนเมฆสีขาวกลางกายเปลี่ยนสีไปเรื่อย ๆ ตัวเบาโล่งเหมือนอยู่ในโลกคนเดียว แล้วมีวงกลมเล็ก ๆ เหมือนน้ำวนมาดูดดวงใจไปอย่างเร็ว ใจหลุดเข้าไปในดวงเล็กประมาณเมล็ดงาแต่ใสชุ่มช่ำ อีกใจก็กลัวใจหาย กลัวไม่กลับมา กลัวตาย สักพักดวงแก้วค่อย ๆ ขยายออกจนรู้สึกว่าร่างกายไม่มี มีแต่ใจกลมกลืนกับความสุข เธอร้องไห้และพูดดัง ๆ ว่า นี่หรือความสุข ความสุขเป็นอย่างนี้เอง หามาตั้งนานเพิ่งเจอ

พอต่อสัญญาณเสียงได้ ลูกก็นั่งสมาธิน้อมใจตามเสียงหลวงพ่อ ตอนแรกนั่งมืดอยู่หลายวันแต่ไม่สน ขอแค่ได้นั่งนิ่งสงบไปเรื่อย ๆ ต่อมาเห็นแสงสว่างแวบคล้ายฟ้าแลบอยู่ตรงหน้าสองวัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าแค่นี้ก็ได้บุญมากกว่าสร้างวัด โบสถ์ วิหาร เพราะเป็นทางมรรคผลนิพพาน ถ้าอยู่นาน ๆ ยิ่งได้บุญมาก ต่อมามือเริ่มหาย ตัวเริ่มหาย เหมือนถูกกลืนเข้าไปในบรรยากาศ แม้มีความสุขมากก็ทำเฉย ๆ ครูไม่ใหญ่ว่าถูกหลักวิชา แล้วตัวก็ยืดขยายออกไป บริเวณท้องพอง ๆ กลวง ๆ อีกสองวัน ไม่ว่าจะเห็นหรือไม่เห็นก็ไม่สน ขอให้ได้นั่งสมาธิไม่ยอมขาด

คุณอักรีวีปล่อยให้ความคิดผ่านมาแล้วผ่านไป ใจเหมือนท่อน้ำ ผ่อนคลายไปเรื่อย ๆ เห็นความมืดและความว่างเปล่าภายใน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าแสดงว่าเธอเป็นคนธรรมดา ความมืดกับความว่างเป็นเรื่องปกติที่ทุกคนต้องเจอ ต่อมารู้สึกตัวลอยขึ้นทั้งที่มั่นใจว่ายังนั่งอยู่กับพื้น ปล่อยไปแล้วตัวก็หายไปเลย เห็นแสงสว่างรอบตัวเหมือนกลุ่มเมฆ รู้สึกเบาขึ้นอีก ครึ่งหลับครึ่งตื่น เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะเห็นอะไร แต่กลับได้ประสบการณ์ใหม่ที่ต่างไปทุกครั้ง

เล่าว่าพยายามอยู่กับตัวเองมากขึ้นเพื่อให้มีเวลาเงียบ ๆ นึกถึงดวงแก้วองค์พระ ครูไม่ใหญ่แทรกให้พระธรรมทายาททุกรูปศึกษาข้อนี้ไว้ เขายังเพิ่มเวลานั่งสมาธิในช่วงพักด้วย ทำให้นั่งได้สบายขึ้นและนิ่งขึ้น บางทีรู้สึกหูอื้อไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แขนที่สัมผัสกันอยู่ก็รู้สึกเหมือนไม่มีแขน ขาที่วางทับกันก็เหมือนไม่มีตัว ครูไม่ใหญ่บอกว่านั่นแปลว่าใจนิ่งถึงจุดแล้ว ตัวหายแล้ว

รายงานผลจากการสอบถามผู้เข้าอบรมชาวบราซิลว่าส่วนใหญ่นึกนิมิตได้ รู้สึกสงบ สบาย ผ่อนคลาย มีความสุข บางคนรู้สึกตัวหายไม่รับรู้สิ่งรอบข้าง บางคนเห็นความสว่าง ครูไม่ใหญ่ติงว่าคนวัดฟังแล้วอาจเฉยเพราะคุ้นเคย แต่ถ้าเอาประโยคเดียวกันนี้ไปเดินถามคนนอกวัดว่าเคยรู้สึกตัวหายหรือเห็นความสว่างภายในไหม เขาจะรู้สึกแปลก