ช่วยพ่อในยมโลก

เล่าว่าคุณยายอาจารย์สั่งสมบุญมาตั้งแต่ยังเด็กโดยตามพ่อตามแม่เข้าวัด กระทั่งพ่อตายก็ตามหาพ่อ สั่งสมบุญมาตลอดจนได้พบพระเดชพระคุณหลวงปู่ และช่วยพ่อในยมโลกได้ แล้วเข้าศึกษาวิชชาธรรมกาย พอหลวงปู่มรณภาพก็ยังทำต่อ เมื่อครูไม่ใหญ่ไปเจอท่านก็เมตตาอบรมถ่ายทอดธรรมะ สงสารจึงสร้างวัดให้อยู่และวางระบบระเบียบแบบแผน เป็นหลักเป็นประธานทั้งเบื้องหน้า เบื้องกลาง และเบื้องหลัง กระนั้นท่านยังลำพึงว่ายายเพิ่งทำบุญได้นิดเดียว ซึ่งท่านพูดตามความเป็นจริงเพราะถ่อมตัวหรือยกตัวก็ไม่เป็น นี่คือเหตุที่ครูไม่ใหญ่ชวนลูกหลานยายทำบุญบ่อย ๆ

ผู้ที่เข้าถึงและเห็นอย่างนี้มีมากมายตั้งแต่ยุคหลวงปู่วัดปากน้ำ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ถ้าไม่มีผู้รู้ผู้เห็นสืบทอด คำสอนคงไม่ยืนยาวมาสองพันห้าร้อยกว่าปี คุณยายอาจารย์เป็นลูกศิษย์ที่หลวงปู่ยกย่องว่าหนึ่งไม่มีสองในเรื่องธรรมปฏิบัติภายใน และเคยไปช่วยพ่อที่ละโลกไปอบายขึ้นมาด้วยธรรมกาย ครูไม่ใหญ่เล่าว่าคำถามว่านรกสวรรค์มีจริงไหมค้างใจมาตั้งแต่เด็ก หาคำตอบจากตำราและครูบาอาจารย์ก็ไม่ถูกใจ จนพบคุณยายซึ่งตอบอย่างเรียบง่ายว่ามีจริง ยายไปมาแล้ว ไปช่วยพ่อซึ่งตอนมีชีวิตดื่มเหล้าจนตายแล้วไปอบาย คุณอยากไปไหม เดี๋ยวยายสอนให้แล้วไปด้วยกัน แค่นี้ก็ชื่นใจ

วัยเด็กผู้เขียนซึมซับคำสอนคริสต์เต็มหัวใจจนเคยคิดจะอุทิศตัวในศาสนานั้น จนตอนเรียน ม.ปลาย อ่านหนังสือวิชาศีลธรรมเจอคำว่าปัจจัตตัง รู้ได้เฉพาะตน ใครทำแทนไม่ได้ ก็สะกิดใจอย่างประหลาด ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าใครกินก๋วยเตี๋ยวคนนั้นก็อร่อยเอง ต่อมามาวัดพระธรรมกายโดยไม่ได้ตั้งใจ วันนั้นพี่ ๆ ชมรมพุทธชวนไปอยู่ธุดงค์ แต่ผู้เขียนนัดเพื่อนไปเที่ยวจังหวัดเลยแล้วไปไม่ทันรถ เซ็งมากจึงตัดสินใจมาวัดกับชมรมพุทธของมหาวิทยาลัย ครูไม่ใหญ่ว่าดูเหมือนโชคร้ายแต่กลายเป็นโชคดี มาครั้งแรกเห็นภาพคุณยายอาจารย์ผู้ก่อตั้งวัด ฟังเรื่องแล้วประทับใจมาก โดยเฉพาะเรื่องคุณยายไปช่วยพ่อในนรกได้ (ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าประโยคเดียวกับที่พูดไว้ต้นรายการ) อยากทำได้อย่างคุณยาย จึงขอติดตามยาย ช่วงต่อจากนั้นถอดเสียงเพี้ยน แล้วเริ่มมาสวดมนต์ที่ชมรมพุทธเป็นประจำโดยยังไม่บอกทางบ้าน จะบอกเมื่อถึงเวลาอันควร ต่อมาได้เป็นประธานชมรม