จมน้ำ

ครั้งที่สองตอนเรียนชั้นประถม ผู้เขียนชอบเล่นน้ำมาก ไปเล่นน้ำในคลองจนจมน้ำเกือบเสียชีวิตเพราะว่ายน้ำไม่เป็น โชคดีมีคนช่วยไว้ทัน แต่ยังไม่เข็ดไปเล่นอีกเป็นครั้งที่สองซึ่งสาหัสมาก ถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วกางแขนกางขากระโดดลงไปในน้ำท่ายืนเหมือนในหนังการ์ตูน โดยไม่รู้ว่าในน้ำมีไม้ไผ่ลำใหญ่ที่ชาวบ้านปักไว้เป็นอุปกรณ์หาปลา ไม้ไผ่นั้นเสียบทวารทะลุเข้าไปในท้องลึกประมาณหนึ่งศอกตามที่ทราบจากใบเอกซเรย์ ผู้เขียนถอนตัวเองออกจากตอไม้ มีอวัยวะข้างในคล้ายไข่ปลาช่อนไหลออกมาพร้อมเลือดจำนวนมาก แต่ไม่กล้าบอกใครเพราะกลัวความผิด ทนอยู่ถึงสี่วันจนแผลอักเสบ ญาติจึงรู้ความจริงและนำส่งโรงพยาบาล นอนรักษาตัวหนึ่งเดือนจึงหาย

ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนที่สองในพี่น้องหกคน พี่สาวแต่งงานกับสามีชาวอังกฤษอยู่ที่ประเทศนั้น น้องชายสี่คนแยกย้ายไปทำงาน มีน้องชายวัยสามสิบเจ็ดปีเป็นโสดคอยดูแลคุณพ่อคุณแม่และคุณยายที่ชรามากและเจ็บป่วยบ่อยแทนพี่น้องทุกคน ตอนแรกเกิดคุณแม่ตั้งครรภ์ได้แปดเดือนก็ปวดหลังมาก คลอดผู้เขียนกับน้องแฝดก่อนกำหนด ผู้เขียนหนักเพียง 1,800 กรัม น้องแฝด 1,700 กรัม อยู่ตู้อบสามเดือน น้องแฝดจากไปด้วยโรคปอดบวมเมื่ออายุราวห้าสิบวัน กว่าจะโตก็เฉียดตายหลายครั้ง อายุสองขวบกว่าตกบันไดบ้านสลบไปหลายชั่วโมงจนผู้ใหญ่คิดว่าตายแล้ว อายุสามขวบหลุดจากห่วงยางจมน้ำในคลองหน้าบ้าน พี่สาวที่อยู่ในห่วงยางเช่นกันเอามือขวาดึงผมไว้จนผู้ใหญ่มาช่วยขึ้นมาได้

ผู้เขียนเล่าชีวิตตัวเอง ตอนอายุห้าขวบพี่สาวลูกของป้าเพลินกับการเล่นน้ำ ปล่อยให้นั่งเล่นคนเดียวริมแม่น้ำมูล พอพี่สาวหันมาอีกทีก็กำลังจมน้ำหัวผลุบโผล่ จึงรีบคว้าตัวขึ้นมารอดชีวิต อีกครั้งราวเจ็ดขวบเล่นน้ำกับพี่สาว นั่งแช่น้ำลอยคอเพลินอยู่นาน รู้สึกคันจึงขึ้นจากน้ำ มองดูแล้วเกือบช็อกเพราะมีปลิงเกาะ (ช่วงนี้เสียงเพี้ยนบางท่อน) พี่สาวกลัวมันเข้าไปในตัวจึงใช้นิ้วจับปลิงดึงอย่างแรงจนหลุด เลือดไหลท่วมขาจนน่าตกใจ ต้องใช้ปูนแดงที่ใช้กินกับหมากทาอุดปากแผลราวสามชั่วโมงเลือดจึงหยุด ครูไม่ใหญ่แซวว่าทำไมมีประสบการณ์เยอะจัง