ความยากจน

ผู้ประกาศข่าวชาวโอมานเล่าว่ามักเอาเงินทองและเวลาไปให้เด็กพิการ คนยากจน คนถูกรังแก และครอบครัว จนเหลือเวลานอนวันละหนึ่งถึงสองชั่วโมง ปวดหัวมาก แล้วพบว่าช่วยเท่าไรก็ไม่มีวันสิ้นสุด ครูไม่ใหญ่ว่าเธอค้นพบแล้ว การแก้ปัญหาความยากจนด้วยวัตถุทานอย่างเดียวไม่พอ ต้องให้ควบคู่กันทั้งอภัยทาน วัตถุทาน วิทยาทาน และธรรมทาน ให้อภัยในข้อผิดพลาดของผู้ด้อยโอกาส ให้อาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย รับฟังความทุกข์ สอนวิชาชีพให้ดำรงชีวิตได้ แต่แค่นั้นยังไม่พอ

กลับมาติดตามเรื่องที่โอมาน ทบทวนถ้อยคำของผู้ประกาศข่าวชาวโอมาน (ชื่อถอดเสียงไม่ชัด) ที่อ่านไปแล้ว เธอตื่นเต้นที่หลวงพ่อแนะนำว่าแม้ไม่ใช่ครูก็เป็นกัลยาณมิตรได้ เพราะเธอเป็นคนธรรมดาอยากให้คนนั่งสมาธิ ไม่ได้อยากเป็นครู หลวงพ่อพูดนุ่มนวลไม่ทำตัวเป็นบิ๊กบอส เธอคิดว่าสมาธิเป็นของขวัญจากพระเจ้าที่อยู่ภายในตัว เป็นของดีสำหรับร่างกายและจิตวิญญาณ เธอเคยให้เงินทองและเวลากับเด็กพิการ คนยากจน คนถูกรังแก จนเหลือเวลานอนวันละหนึ่งถึงสองชั่วโมง แล้วพบว่าช่วยเท่าไรก็ไม่สิ้นสุด ทำให้คนจนทุกคนรวยไม่ได้ ช่วงกลางมีบรรทัดที่ถอดเสียงซ้ำราวครึ่งนาที