ครูสอนสมาธิ

ต้นช่วงถอดเพี้ยนเป็นเสียงซ้ำ แล้วเป็นผลการปฏิบัติธรรมของคุณครูผู้หญิงอีกท่าน โรงเรียนของเธอให้นักเรียนทั้งโรงเรียน 3,500 คนแข่งตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าทุกปี เธอรู้จักวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี 2529 ได้รับมอบให้ดูแลห้องจริยธรรม ฝึกสมาธิพร้อมนักเรียน นักเรียนเห็นดวงแก้วแต่เธอยังมืดอยู่ รู้สึกอายนักเรียนมาก จึงฝึกวันละสี่รอบ คือตื่นกลางดึก เพิ่มทีละห้านาทีจนถึงหนึ่งชั่วโมง ก่อนเข้าเรียน หลังเลิกเรียน และก่อนนอน เพราะคิดว่าครูสอนสมาธิทำไม่ได้แล้วจะสอนนักเรียนได้อย่างไร สามเดือนใจเริ่มสงบ กำหนดนิมิตดวงแก้วได้ทุกอิริยาบถ ปี 2534 ได้ไปนั่งสมาธิกับหลวงพ่อที่ดอยสุเทพ วางใจกลางความสว่างจนดวงแก้วผุด ดีใจแล้วหาย วันที่ห้าเห็นดวงแก้วชัดใส มีดวงใหม่ซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ แล้วมีองค์พระแก้วผุดเป็นชุด ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเหมือนประสบการณ์ของ ผอ.เขต แม้ห่างกันยี่สิบปีและอยู่คนละจังหวัด แปลว่าเป็นประสบการณ์สากล เธอรายงานหลวงพ่อ ท่านให้วางใจที่ศูนย์กลางกายดูไปเรื่อย ๆ

ครูไม่ใหญ่บอกว่ามีจดหมายสั้น ๆ จากคุณครู และวันนี้เพลงเยอะหน่อย ช่วงต้นถอดเพี้ยนมาก ชื่อผู้เขียนถอดได้ว่าพวงพิศ กาญจนะ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) ผู้เขียนเป็นครูสอนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 นักเรียนสิบแปดคนนับถือศาสนาอิสลามล้วน ก่อนสอนชั่วโมงแรกให้เด็กนั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าสมาธิเป็นของสากล ไม่ขัดความเชื่อใด ปอกมะพร้าว ชงชา ผัดผักก็ต้องมีสมาธิ แต่นี่เป็นสมาธิลึก บอกแค่ท่านั่ง ขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย นั่ง 5-10 นาที ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเสียเวลาเพื่อได้ดีกว่าเสียเพื่อเสีย เพราะเด็กนั่งฟังแต่ใจลอย ตามองกระดานแต่ใจคิดเรื่องอื่น ผู้เขียนไม่ได้บอกอะไรมากเพราะกลัวเด็กกลับไปบอกพ่อแม่ว่าจะเปลี่ยนศาสนา ให้หลับตาทำใจว่าง ๆ อย่าเครียด

คุณครูบอกให้นั่งเฉย ๆ ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ได้ให้ท่องสัมมาอะระหัง แล้วถามเด็กว่าเห็นอะไรบ้าง บางคนตอบว่าเห็นแสงสีส้ม วันต่อมาถ้าครูลืม เด็ก ๆ จะเตือนว่าคุณครูครับ นั่งสมาธิสิครับ แค่ประโยคนี้ก็มีความสุขแล้ว ครูไม่ใหญ่ชวนครูที่ยังไม่เคยทำให้ลองทำ เพราะครูคือผู้ให้แสงสว่าง เป็นบุคคลสำคัญของโลก ขจัดความไม่รู้ออกจากใจศิษย์ เด็กอยู่กับครูมากกว่าพ่อแม่ที่ต้องทำมาหากิน ครูถ่ายทอดทั้งวิชาชีพและวิชาชีวิต เป็นต้นบุญต้นแบบและมหาปูชนียาจารย์ที่หล่อหลอมศิษย์