เสียเวลาเพื่อได้

ครูไม่ใหญ่บอกว่ามีจดหมายสั้น ๆ จากคุณครู และวันนี้เพลงเยอะหน่อย ช่วงต้นถอดเพี้ยนมาก ชื่อผู้เขียนถอดได้ว่าพวงพิศ กาญจนะ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) ผู้เขียนเป็นครูสอนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 นักเรียนสิบแปดคนนับถือศาสนาอิสลามล้วน ก่อนสอนชั่วโมงแรกให้เด็กนั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าสมาธิเป็นของสากล ไม่ขัดความเชื่อใด ปอกมะพร้าว ชงชา ผัดผักก็ต้องมีสมาธิ แต่นี่เป็นสมาธิลึก บอกแค่ท่านั่ง ขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย นั่ง 5-10 นาที ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเสียเวลาเพื่อได้ดีกว่าเสียเพื่อเสีย เพราะเด็กนั่งฟังแต่ใจลอย ตามองกระดานแต่ใจคิดเรื่องอื่น ผู้เขียนไม่ได้บอกอะไรมากเพราะกลัวเด็กกลับไปบอกพ่อแม่ว่าจะเปลี่ยนศาสนา ให้หลับตาทำใจว่าง ๆ อย่าเครียด

ครูไม่ใหญ่เสนอว่าก่อนสอนและเรียนควรเสียเพื่อได้ เพราะอย่างไรก็เสียอยู่แล้ว นักเรียนเสียเวลากับความฟุ้งซ่านจากสิ่งเร้าในสื่อต่าง ๆ เรียนจริงในห้องอาจแค่ 5-10 นาที ฟุ้งไป 50-55 นาที จึงให้ทั้งครูและนักเรียนปรับใจก่อนเรียน ครูหายเหนื่อยและสอนออกมาจากใจที่รักและปรารถนาดี นักเรียนเรียนในระดับที่ใจเป็นสมาธิตั้งมั่น ความสุขขยายจากศูนย์กลางกายไปสู่กล้ามเนื้อและสิ่งแวดล้อม เสียเวลาห้านาทีได้อีก 55 นาทีที่มีประสิทธิภาพ เปลี่ยนชั่วโมงเปลี่ยนวิชาครูใหม่ก็ทำอย่างนี้เพื่อล้างวิชาเก่าให้ใจพร้อมรับวิชาใหม่