กงสี

แนะนำกรณีศึกษากฎแห่งกรรมของวันนี้ว่าเป็นเรื่องยาว เกี่ยวกับตระกูลเศรษฐีที่ร่ำรวยแบบกงสี คือถือสมบัติเป็นส่วนกลางของตระกูล และตั้งคำถามว่าตระกูลนี้มีบุญอะไร

เริ่มกรณีศึกษาว่าพี่ชายคนโตและพี่ชายรองเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการค้า เปิดร้านตัดเย็บเสื้อกางเกงเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม กิจการดีวันดีคืนจนขยายเป็นสองสาขา มีช่างเกือบร้อยคน พี่น้องอยู่ร่วมกันหมด ต่อมาเปิดร้านตัดเสื้อแห่งที่สาม แล้วตัวเฮียมองการไกลจึงหักเหจากร้านตัดเย็บมาขายเสื้อยืดกางเกงยีนสำเร็จรูปส่งห้าง ซึ่งขายดีแบบเทน้ำเทท่าจนขยายเป็นสี่สาขา โดยพี่น้องทุกคนช่วยกันดูแล เปิดร้านตั้งแต่หกโมงเช้าปิดสี่ห้าทุ่มทุกวันไม่มีวันหยุด

ตอบว่าการจารึกชื่อเป็นชื่อตระกูลที่ฐานองค์พระธรรมกายประจำตัวนั้น เมื่อบุญส่งผลก็จะมีสมบัติเป็นกงสีเป็นส่วนกลาง ทุกคนจะมีส่วนในการใช้สมบัตินั้น แต่ถ้าจารึกเป็นชื่อส่วนตัว เมื่อบุญส่งผลก็จะได้รับสมบัติมาใช้เป็นส่วนตัว จึงเลือกเอาได้ว่าจะเป็นเสาแก้วพันปีแบบกงสีหรือส่วนตัว เทียบกับที่ดินกงสีซึ่งมีชื่อทุกคนอยู่ในที่ดินผืนนั้น เวลาจะขายต้องหารือให้เป็นมติเอกฉันท์ ต่างจากที่ดินส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับคนอื่น เหมือนที่ดินที่จะซื้อเป็นที่จอดรถในงานกฐินนี้

เตี่ยเลิกวิ่งรถหันมาค้าขายแทน (สินค้าถอดได้ไม่ชัด น่าจะเกี่ยวกับรถ) เจ้าของจดหมายเป็นลูกคนที่สามในพี่น้องสี่คน พี่ชายทั้งสองมีครอบครัวแล้ว พี่ชายคนโตแยกไปขายคอมพิวเตอร์ที่ร้อยเอ็ด พี่ชายคนรองทำธุรกิจอัญมณีที่กรุงเทพ ส่วนเขากับน้องชายดำเนินกิจการต่อจากเตี่ย โดยเขาเป็นผู้ควบคุมดูแลทุกอย่างเพราะยังเป็นกงสี ปัจจุบันแยกกิจการกับน้องชายแล้ว แต่น้องยังยืนด้วยตัวเองไม่ได้ ต้องอาศัยเขาช่วยตัดสินใจทุกด้าน

เขากับน้องชายต้องทำกิจการร่วมกันแบบกงสีและเขาต้องเป็นผู้ดูแล เพราะในอดีตเวลาทำบุญเขาเป็นผู้นำรวบรวมปัจจัยจากคนอื่นมาทำบุญ แต่ตัวเองบางทีทำบางทีไม่ทำ เข้าใจผิดว่ารวมมาแล้วบุญเป็นของตัว ซึ่งได้เพียงส่วนน้อย จึงได้ดูแลกิจการกงสีแต่ไม่ค่อยมีเงินเก็บ ต้องมีอันใช้หมด เพราะบุญส่วนตัวมีน้อยมีแต่บุญส่วนรวม ส่วนน้องชายในอดีตไม่ค่อยทำบุญด้วยเงินตัวเอง มักใช้เงินคนอื่นร่วมบุญ บางครั้งขอให้คนอื่นออกเงินไปก่อนแล้วลืมใช้คืน บุญจึงเป็นของเจ้าหนี้ กำลังบุญไม่พอจะทำกิจการเอง ครูไม่ใหญ่สรุปว่าบุญเป็นเรื่องใหญ่ต้องทำเอง อย่าเสี่ยงรอให้คนอื่นทำแทนตอนตาย ให้หัดทำบุญด้วยตนเองและชวนคนอื่นด้วย แล้วธุรกิจจะประสบความสำเร็จ

พี่ชายคนรองเป็นลูกที่ดี ไม่เคยทำให้พ่อแม่เสียใจ เรียนเด่น คุณธรรมเปี่ยมล้น สอนสมาธิน้อง ๆ ตั้งแต่เล็ก เป็นกัลยาณมิตรคนแรกที่นำบุญเข้าบ้าน และเป็นผู้ก่อตั้งธุรกิจของครอบครัวจนเจริญรุ่งเรือง ฐานะดีขึ้นสร้างบารมีได้สะดวก แม้พี่ชายละโลกไปแล้ว พี่น้องยังสร้างบารมีเต็มกำลัง ที่ดินที่ถวายหลวงพ่อก็เป็นของพี่ชายคนนี้ ปัจจุบันพี่น้องที่เหลือห้าคนสานต่อธุรกิจแบบกงสี พร้อมใจทำบุญเป็นหนึ่งเดียว ไม่ขัดแย้งกัน (ครูไม่ใหญ่ว่าถูกหลักวิชา วิมานจะอยู่เรียงกัน) ทุกคนรัก เคารพ ศรัทธาหลวงพ่อทั้งสองและวิชชาธรรมกายมาก ไม่เคยหวั่นไหวต่อข่าวที่วัดถูกโจมตี

ครอบครัวทำงานและทำบุญแบบกงสีเพราะในอดีตเวลาทำบุญมักรวมกันทำเป็นทีม เวลาจะได้อะไรก็ได้เป็นทีม ปัจจุบันธุรกิจเริ่มรุ่งเรืองเพราะบุญของทุกคนรวมกัน เวลาทำบุญหรือทำอะไรก็ร่วมแรงร่วมใจกันทำ