กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

เล่าว่าหลังจากท่านเทพบุตรใหม่ ซึ่งก็คือสามีของผู้เขียนจดหมาย ได้เดินทางกลับไปที่วิมานบนสวรรค์ชั้นดุสิตแล้ว ท่านได้ฝากสารแห่งความรักและความปรารถนาดีมาถึงภรรยาและลูก ๆ ทุกคน ว่าแม้ตัวท่านจะจากไปแล้ว แต่ความรักที่มีต่อภรรยาผู้เป็นเทพธิดาในเมืองมนุษย์และต่อลูก ๆ ทุกคนก็ไม่มีวันเสื่อมคลาย ครูไม่ใหญ่แซวว่าหวานถึงดุสิตเลย

สารจากท่านเทพบุตรบอกให้ภรรยาสู้ อย่าท้อแท้ท้อถอยต่ออุปสรรคใด ๆ และอยากให้คอยดูแลประคับประคองลูก ๆ ทุกคนให้อยู่ในเส้นทางของการสั่งสมบุญสร้างบารมีไปจนตลอดชีวิต ครูไม่ใหญ่แทรกว่าท่านห่วงใยทุกคนหมดเลย

ท่านเทพบุตรปรารถนาอยากให้ภรรยาและลูก ๆ ทุกคนได้มาอยู่ที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ด้วยกัน เพราะทิพยวิมานและทิพยสมบัติที่อยู่บนสวรรค์แห่งนี้ล้วนประณีตสวยงามและวิจิตรตระการตาเกินกว่าจะบรรยายได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าท่านอยากให้ไปอยู่ใกล้ ๆ กัน

ท่านเทพบุตรฝากเตือนภรรยาให้คอยเตือนลูก ๆ ทุกคนไม่ให้ประมาทในการดำเนินชีวิต และให้ดูตัวท่านเป็นบทเรียน เพราะตอนที่ท่านเสียชีวิตนั้นไม่ได้ตั้งตัวมาก่อนเลย เมื่อความตายไม่มีนิมิตหมายเช่นนี้ จึงอยากให้ทุกคนใช้เวลาทุกอนุวินาทีสร้างบุญสร้างบารมีอย่างเต็มที่เต็มกำลัง ตั้งใจประพฤติปฏิบัติธรรมทุกวันเพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่งเป็นที่พึ่งที่แท้จริง

ท่านเทพบุตรอยากให้สมาชิกทุกคนในบ้านตั้งใจสั่งสมบุญทุกบุญด้วยความปีติเบิกบานใจ และย้ำซ้ำ ๆ ว่าให้อธิษฐานสร้างบารมีติดตามมหาปูชนียาจารย์และหมู่คณะไปทุกภพทุกชาติตราบถึงที่สุดแห่งธรรม ทุกครั้งที่ทำบุญแล้วก็ขอให้อุทิศส่งบุญไปให้ท่านด้วย ตัวท่านจะคอยเฝ้าดูการสร้างบารมีของทุกคนอยู่ที่ดุสิตบุรี เสมือนว่าไม่ได้อยู่ห่างไกลกันเลย

สารส่วนที่ถึงหมู่ญาติและเพื่อนกัลยาณมิตรทุกคน ท่านเทพบุตรรู้สึกซาบซึ้งและขอขอบพระคุณในความเมตตาของคณะพระภิกษุสงฆ์และเพื่อนกัลยาณมิตรที่มาร่วมเป็นกุศลสวดพระอภิธรรมให้ร่างของท่าน และบอกว่าตอนนี้ท่านได้มาอยู่ที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ ตามที่ได้ตั้งความปรารถนาไว้แล้ว

ท่านเทพบุตรฝากบอกเพื่อนกัลยาณมิตรทุกคนที่ยังมีลมหายใจและยังมีโอกาสสั่งสมบุญว่าอย่าประมาท ให้ขยันเร่งสร้างบุญสร้างบารมีกับมหาปูชนียาจารย์และหมู่คณะให้เต็มที่เต็มกำลัง อย่าคิดว่าจะทำบุญเมื่อไรก็ทำได้ เพราะความตายไม่มีนิมิตหมาย และเราไม่รู้ว่าเวลาของเราเหลืออีกเท่าไร ให้ดูตัวท่านที่เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันเป็นตัวอย่าง

เข้าเรื่องบุพกรรม อธิบายว่ากรรมที่ทำให้สามีของผู้เขียนจดหมายต้องเสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยภาวะเลือดไปเลี้ยงหัวใจไม่พอ ในวัยเพียงห้าสิบกว่าปี (เสียงเลขอายุไม่ชัด) นั้น เกิดจากกรรมหนึ่งที่ได้ช่องมาส่งผลร่วมกับเศษกรรมที่ตัวเขาเคยทำร้ายจิตใจบิดามารดา และเคยนำทรัพย์ของท่านทั้งสองไปใช้โดยไม่บอกให้รู้ ในหลาย ๆ พุทธันดรก่อน

เล่าย้อนไปว่าในพุทธันดรที่ผ่านมา สามีของผู้เขียนจดหมายเกิดเป็นลูกชายของครอบครัวช่างเหล็ก โดยครอบครัวประกอบอาชีพผลิตงานฝีมือที่ทำจากเหล็ก เช่น ตีดาบและมีด ระหว่างเล่ามีเสียงประกอบจังหวะการตีเหล็กแทรกอยู่

เล่าว่าพ่อของเขาจะให้คนงานบรรทุกสินค้าที่ทำจากเหล็กขึ้นรถไปขายที่เมืองหลวง ลูกชายซึ่งคือสามีในภพชาตินั้นมักชอบติดสอยห้อยตามรถสินค้าไปเมืองหลวงเป็นประจำ ทุกครั้งที่ไปก็มักได้เห็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวชซึ่งประจำการอยู่ในเมืองหลวง ทำให้เกิดความอยากเป็นทหารอย่างจับจิตจับใจ

เมื่อความอยากเป็นทหารเข้มข้นขึ้น เขาจึงตัดสินใจขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ไปสมัครเป็นทหารที่เมืองหลวง ซึ่งท่านทั้งสองก็ไม่ได้ขัดขวาง หลังสมัครแล้วเขาได้รับการบรรจุเป็นนายทหารและไปฝึกงานอยู่ที่หัวเมืองแห่งหนึ่ง ที่นั่นเองที่เขาได้พบรักกับนางในฝันคนหนึ่ง

เล่าว่าเพราะเขามีทักษะและความชำนาญด้านโลหะอย่างมากจากงานช่างเหล็กของครอบครัว หลังฝึกงานเสร็จเขาจึงถูกส่งไปบรรจุอยู่ในหน่วยงานสำคัญของกองทัพ ที่รับผิดชอบเรื่องการผลิต จัดเก็บ และซ่อมบำรุงอาวุธยุทธภัณฑ์ที่ใช้ในกองทัพ ซึ่งเขาทำหน้าที่นี้ได้ดีเยี่ยม

ต่อมาเกิดมหาสงครามระหว่างแคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวชกับแคว้นข้างเคียง ทางส่วนกลางจึงมอบหมายให้เขาทำหน้าที่ผลิตอาวุธยุทธภัณฑ์ป้อนกองทัพที่ออกไปรบ อธิบายว่าในสงครามครั้งนั้นแคว้นที่ได้เปรียบเรื่องปัจจัยสี่และอาวุธมีโอกาสชนะสูง หน่วยผลิตอาวุธของแคว้นจึงพยายามคิดค้นและประดิษฐ์อาวุธให้มีอานุภาพร้ายแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้

ครูไม่ใหญ่แทรกเปรียบว่าอาวุธที่ผลิตนั้นเหมือนจรวดนำวิถีของสมัยนี้ แล้วเล่าเรื่องศิลปะการยิงธนูสมัยก่อนว่ายิ่งกว่ายิงจรวด คือยิงลูกแรกเฉียดลูกมะม่วงขึ้นไปถึงย่านดาวดึงส์ แล้วยิงลูกที่สองตามไปให้เร็วกว่าเพื่อหักหัวลูกแรกให้เลี้ยวกลับมาเด็ดลูกมะม่วงลงมาใส่ในมือ

เล่าว่าอาวุธที่เขาได้รับมอบหมายให้ผลิตคือลูกธนูอาบยาพิษ ซึ่งจัดเป็นอาวุธที่ตัดทอนกำลังทหารฝ่ายศัตรูได้อย่างมีประสิทธิภาพมาก เพราะเมื่อลูกธนูไปถูกส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายทหารฝ่ายข้าศึก แม้ดูเหมือนเป็นบาดแผลเล็กน้อย แต่พิษที่อาบอยู่จะแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดและทำให้หัวใจหยุดทำงานจนเสียชีวิต

อธิบายว่าฝ่ายตรงข้ามจะตายเร็วหรือช้าขึ้นอยู่กับปริมาณพิษที่ได้รับ ถ้าถูกลูกธนูอาบยาพิษเต็ม ๆ ก็เสียชีวิตอย่างเฉียบพลันทันที แต่ถ้าถูกเพียงเฉียด ๆ ก็จะเสียชีวิตในที่สุดภายในเวลาไม่เกินหนึ่งวันหลังถูกยิง สรุปว่าใครโดนลูกธนูอาบยาพิษก็มีแต่ตายกับตาย ต่างกันแค่ตายช้าหรือตายเร็ว

เมื่อลูกธนูอาบยาพิษถูกนำออกไปใช้ในสงคราม ก็คร่าชีวิตทหารฝ่ายตรงข้ามล้มตายลงไปเป็นจำนวนมาก จึงทำให้สามีในภพชาตินั้นมีส่วนในวิบากกรรมปาณาติบาตด้วย ครูไม่ใหญ่อธิบายเสริมว่าอาวุธมีไว้สำหรับฆ่าคนฆ่าสัตว์ แม้เขาไม่ได้ออกไปฆ่าทหารฝ่ายตรงข้ามด้วยมือตัวเอง แต่จิตที่ผลิตอาวุธนั้นมีเจตนามุ่งหวังอยากให้ทหารฝ่ายตรงข้ามตาย ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนเป็นช่วง ๆ

สรุปว่าสามีในภพชาตินั้นกลายเป็นผู้อยู่เบื้องหลังหรือผู้สนับสนุนในวิบากกรรมปาณาติบาต และบอกว่ายังมีเศษกรรมอีกเศษกรรมหนึ่งที่ได้ช่องตามมาส่งผลร่วมด้วย ส่วนจะเป็นกรรมอะไรและสอนใจขนาดไหนต้องติดตามตอนต่อไป เพราะช่วงนี้ต้องไปดูสารคดีที่ประเทศบราซิลก่อน และขอให้เปิดเพลงเมื่อครู่ซ้ำอีกครั้ง

เจ้าของเรื่องเล่าว่ามาวัดพระธรรมกายได้ 25 ปี ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา และสั่งสมบุญทุกบุญ โดยเฉพาะบุญกฐินที่ปีหนึ่งมีเพียงครั้งเดียว ซึ่งเขาทำได้ในระดับหนึ่งมาตลอด จนถึงปีพุทธศักราช 2552 ที่เป็นบุญกฐินสร้างอาคาร 100 ปีคุณยายอาจารย์ ปีนั้นเขาอยากเป็นประธานกฐินมากเพราะรักและศรัทธาคุณยายอาจารย์ แต่ตอนนั้นกำลังสร้างบ้าน หันไปทางไหนก็เป็นประธานกฐินไม่ได้ เพราะเงินที่มีเอาไปลงทุนอยู่ในตลาดหุ้น

เล่าว่าถ้าขายหุ้นตอนนั้นไม่ได้ขาดทุนแค่อย่างเดียว แต่เขายอมขาดทุนดีกว่าปล่อยให้บุญหลุดมือ จึงตัดใจส่งเอกสารเพื่อขายหุ้น ปรากฏว่าหุ้นตัวที่จะขายกลับถีบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ จนเจ้าหน้าที่การตลาดโทรมาบอก ปีนั้นเขาจึงมีปัจจัยมาปิดกองกฐินได้หนึ่งล้านบาท เพื่อบูชาธรรมคุณยายอาจารย์ ซึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ทำบุญได้ถึงหนึ่งล้าน ทั้งที่ตัวเองเป็นลูกจ้างบริษัทกินเงินเดือน

เล่าว่าหลังทำบุญกฐินแบบทุ่มสุดตัวเทหมดหัวใจ กลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน สถานการณ์การเงินแย่ลง บริษัทหักเงินเดือนผู้บริหารครั้งแล้วครั้งเล่าโดยให้เหตุผลว่าบริษัทกำลังขยายต้องใช้เงินทุนมาก เขาจึงเหลือเงินเดือนจริงไม่กี่หมื่นบาท และบ้านที่ซื้อไว้ก็ถูกน้ำท่วมหลังโอนกรรมสิทธิ์เพียงหนึ่งสัปดาห์ ถึงจะท้อแท้และคิดว่าเป็นวิบากของตัวเอง แต่เขายังนึกถึงบุญกฐินและปลื้มทุกบุญเรื่อยไป บอกว่าน้ำท่วมได้ท่วมไป เขาก็ปลื้มได้ปลื้มไป

เล่าว่าการถูกบริษัทตัดเงินเดือนกลับทำให้เกิดแรงบันดาลใจอยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง เขามีวุฒิด้านไอทีจากออสเตรเลียและเคยทำงานบริษัทโฮสติ้งให้คำปรึกษาลูกค้าในออสเตรเลียถึงสี่ปี จึงหันมาทำธุรกิจอีคอมเมิร์ส คือขายสินค้าผ่านอินเทอร์เน็ต โดยเห็นช่องว่างในตลาดเพราะเรื่องความสวยความงามกำลังเป็นที่นิยม

เล่าว่าทำเป็นแบรนด์ของตัวเอง เป็นเครื่องเลเซอร์ความงามที่มีประสิทธิภาพสูง และราคาถูกกว่าการเดินเข้าไปทำเลเซอร์ในคลินิกหลายเท่าตัว เริ่มเปิดตัวด้วยการสั่งมาครั้งละ 100 ถึง 200 ชิ้น ปัจจุบันสั่งเป็นพันเครื่องก็ยังไม่พอขาย จนโรงงานผู้ผลิตอัพเกรดให้เขาเป็นลูกค้าวีไอพี ท่านแทรกถามผู้ฟังว่าใครเคยใช้ ใช้แล้วเจ็บไหม ใช้วันละกี่ครั้ง

เล่าว่าตอนนี้งานอดิเรกกลายเป็นรายได้หลัก รับสมบัติแทบไม่ทัน เป็นรายได้ที่สูงกว่าเงินเดือนประจำถึงสองพันสี่ร้อยเปอร์เซ็นต์ และบ้านที่ถูกน้ำท่วมนั้นทางโครงการกลับมาซ่อมให้ฟรี โดยซ่อมบ้านเขาเพียงหลังเดียว เขาเชื่อว่าทั้งหมดนี้ได้มาเพราะบุญส่งผล

สรุปว่าถ้าทำบุญแล้วอยากให้บุญส่งผลเร็ว ตัวเราต้องอยู่ในบุญให้มาก คือนึกถึงบุญ ทบทวนเรื่องบุญบ่อย ๆ จนปลื้ม เขาบอกว่าไม่พลาดที่จะเชื่อมสายบุญสายสมบัติในทุกงาน และอยากบอกลูกพระธรรมทั่วโลกว่าทุกโปรเจกต์บุญของหลวงพ่อเป็นเหมือนขุมทรัพย์ใหญ่มหาศาล ให้ลูก ๆ ได้ตักตวง เป็นบุญที่จะไปเชื่อมต่อสมบัติจักรพรรดิ ส่วนใครจะตักตวงได้มากน้อย ขึ้นอยู่กับใจและความทุ่มเท พร้อมย้ำว่าอย่าทำคนเดียว ต้องช่วยคนอื่นให้ทำด้วย

เริ่มเรื่องบุพกรรมเรื่องการรักษาสุขภาพของพระเถระ เล่าว่าในพุทธันดรที่ผ่านมา ตัวลูกในภพชาตินั้นเกิดในครอบครัวคุณหมอที่มีชื่อเสียงประจำหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ใกล้กับเมืองหลวงของพระราชาองค์ที่ออกบวช บรรพบุรุษเป็นคุณหมอที่มีชื่อเสียงด้านการรักษาผู้ป่วย ด้วยสมุนไพรสืบทอดกันมาหลายชั่วคน เมื่อโตขึ้นคุณพ่อมักพาไปดูสมุนไพรในสวนและสอนวิธีใช้เป็นประจำ เช่น สมุนไพรบางชนิดต้องนำมาต้มก่อนจึงจะเกิดประโยชน์ แต่ถ้านำไปเผาหรือทานดิบจะเกิดโทษต่อร่างกาย

เล่าว่าตัวลูกในภพชาตินั้นมีอัธยาศัยใฝ่รู้ใฝ่ศึกษาเป็นทุนเดิม จึงชอบหาเวลาว่างอ่านตำราทางการแพทย์ ที่ครอบครัวเก็บรักษาและสืบทอดกันมาอย่างยาวนาน ซึ่งมีอยู่มากขนาดเป็นห้องหนึ่งเลยทีเดียว อีกทั้งยังศึกษาเพิ่มเติมเรื่องระบบโครงสร้างอวัยวะภายในร่างกาย จึงมีความรู้ความเข้าใจเรื่องการดูแลสุขภาพและการรักษาโรคด้วยสมุนไพรมากขึ้นเรื่อย ๆ

เล่าว่าเมื่อศึกษามากเข้า ตัวลูกก็วิเคราะห์เจาะลึกจนสืบสาวหาสาเหตุที่แท้จริงของการเกิดโรคได้ว่า โรคภัยไข้เจ็บที่เกิดกับมนุษย์ส่วนใหญ่ล้วนเกิดจากอาหารที่ไม่มีประโยชน์และไม่ถูกสุขลักษณะ ดังนั้นถ้ารับประทานอาหารที่ดีและมีประโยชน์อยู่เสมอ ร่างกายก็จะแข็งแรงไม่เจ็บป่วย หรือพูดง่าย ๆ ว่าทานอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น

เล่าว่าเมื่อจับกุญแจสำคัญของการดูแลสุขภาพได้ ตัวลูกก็เกิดความคิดว่าเมื่อสุขภาพที่ดี ขึ้นอยู่กับอาหารที่รับประทานเข้าไป ก็ควรนำสมุนไพรบำรุงสุขภาพมาผสมผสานเข้าไปกับอาหาร ที่รับประทานทุกวัน เป็นการแปรเปลี่ยนอาหารธรรมดาให้เป็นอาหารสุขภาพ ที่สร้างความแข็งแรงให้กับทุกคนที่ได้รับประทาน

เล่าว่าตัวลูกคิดค้นสูตรอาหารสุขภาพขึ้นมาอย่างหลากหลาย ควบคู่กับการทำรสชาติให้อร่อยถูกใจ แล้วทดลองเปิดร้านขายอาหารสุขภาพให้ชาวบ้านมาชิม ปรากฏว่าชาวบ้านติดใจมาก เพราะอาหารแปลกใหม่ไม่เหมือนใครและรสชาติกลมกล่อมอร่อยกว่าที่อื่น จนตัวลูกกลายเป็นแม่ครัวที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

เล่าว่าต่อมาพระราชาองค์ที่ออกบวชเสด็จมาตรวจความเป็นอยู่ของประชาชนในหมู่บ้านที่ตัวลูกอาศัยอยู่ ตัวลูกเห็นแล้วเกิดความประทับใจและเลื่อมใสอย่างมาก จึงคิดว่าทำอย่างไรจะได้อยู่รับใช้ แล้วปิ๊งไอเดียว่าตัวเองมีความรู้ความสามารถด้านการทำอาหารสุขภาพที่แปลกใหม่ไม่เหมือนใคร รสชาติก็ไม่เป็นที่สองรองใคร น่าจะลองทำอาหารไปถวายพระราชา เผื่อว่าพระราชาเสวยแล้วพอพระทัยก็จะได้เป็นแม่ครัวในวัง

เล่าว่าตัวลูกรีบกลับไปปรุงอาหารสุขภาพอย่างสุดฝีมือเพื่อนำไปถวายพระราชาองค์ที่ออกบวช แต่ไปถึงแล้วได้ฝากไว้กับมหาดเล็กที่รับใช้ หลังพระราชาเสด็จกลับเมืองหลวงก็ไม่มีคำติชมกลับมาเลย หายเงียบไป ตัวลูกจึงรู้ทันทีว่าอาหารไม่ได้ไปถึงพระราชา และรู้สึกผิดหวังเสียใจอย่างมาก แต่ก็ไม่ยอมแพ้ มุ่งมั่นพัฒนาสูตรอาหารสุขภาพให้ดีและอร่อยยิ่งขึ้น ตั้งใจว่าสักวันจะได้เป็นแม่ครัวที่ทำอาหารถวายพระราชาให้ได้ จนไม่สนใจหนุ่ม ๆ ที่เข้ามาจีบเลยแม้แต่คนเดียว

เล่าว่าวันที่ตัวลูกรอคอยก็มาถึง คือทางราชวงศ์ประกาศเฟ้นหาสุดยอดแม่ครัวจากทั่วทั้งแผ่นดิน มาทำหน้าที่เป็นแม่ครัวคนใหม่ของพระราชาองค์ที่ออกบวช เพราะแม่ครัวคนเดิมมีอายุมากแล้ว โดยจัดการแข่งขันทำอาหารครั้งยิ่งใหญ่ ให้แต่ละหมู่บ้านคัดแม่ครัวฝีมือดีที่สุดมาหมู่บ้านละหนึ่งคน แข่งชิงแชมป์ประจำหัวเมือง แล้วแชมป์ของแต่ละหัวเมืองไปแข่งกันที่เมืองหลวงชิงแชมป์ออฟแชมป์ ผู้ชนะเลิศจะได้เป็นแม่ครัวคนใหม่ของพระราชา

เล่าว่าข่าวการแข่งขันทำอาหารแพร่ไปทั่วทั้งแคว้น ประชาชนในแต่ละหมู่บ้านตื่นเต้นกันมาก เพราะถ้าคนในหมู่บ้านได้เป็นแม่ครัวของพระราชา หมู่บ้านก็จะมีหน้ามีตาและมีชื่อเสียงตามไปด้วย แต่ละหมู่บ้านจึงคัดเลือกแม่ครัวที่ฝีมือดีที่สุดไปแข่งระดับหัวเมือง และตัวลูกในภพชาตินั้นก็ได้รับการคัดเลือกให้เป็นตัวแทนแม่ครัวประจำหมู่บ้าน ช่วงท้ายไฟล์เสียงขาดตอนก่อนถึงการแข่งขัน