กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

เล่าว่าหลังแม่เสียได้หนึ่งเดือน ที่ร้านเกิดไฟไหม้เฉพาะร้านเดียว ไม่ลุกลามไปตึกข้างเคียงที่ผนังติดกัน เป็นเรื่องแปลก ไฟพุ่งขึ้นสูงมาก ลูกสาวของยี่เจ๊ซึ่งเป็นพี่สาวคนที่สองเสียชีวิตในกองเพลิง ทำให้ตัวซ้อซึ่งเป็นภรรยาของตัวเฮียสลดใจจึงตัดสินใจโกนหัวบวชชีหนึ่งเดือน

เล่าว่าเมื่อสิ้นเตี่ยและแม่แล้ว ตัวเฮียและตัวซ้อเป็นเสาหลักของครอบครัวแทน โดยมีพี่น้องอยู่รวมกันหกครอบครัว รวม 45 คน อยู่ร่วมกันโดยไม่มีอบายมุขเลย ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน แม้น้ำชากาแฟก็ไม่มีคนกิน โดยมีตัวเฮียเป็นแบบอย่าง ท่านเป็นคนดี รักครอบครัวมาก เป็นที่รักของทุกคนที่รู้จัก อ่อนน้อมถ่อมตน เสมอต้นเสมอปลาย ยิ้มแย้มแจ่มใส อารมณ์ดี จนมีคนถามว่าเคยหน้าบึ้งโกรธใครบ้างไหม เพราะเห็นทีใดก็มีแต่รอยยิ้ม

เล่าว่าตัวเฮียพูดเสมอว่าทางโลกต้องเดินคู่กับทางธรรมจึงจะอยู่ได้นาน จึงทำบุญมาตลอด จนทางคณะเห็นคุณงามความดีจึงทูลเกล้าขอเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้ ช่วงปี 2543 ได้พาอาจารย์จากต่างประเทศมาดูงานที่วัดพระธรรมกาย ให้เห็นว่าคนเป็นหมื่นเข้าวัดโดยไม่มีการละเล่น ไม่มีคนสูบบุหรี่ ใส่ชุดขาวสะอาดตา และช่วงที่วัดถูกสื่อมวลชนโจมตี ตัวเฮียจะเป็นคนแก้ข่าวให้เสมอ โดยบอกว่าสื่อลงข่าวข้างเดียว วัดต้องมีอะไรดีคนจึงมามาก คนเป็นหมื่นเป็นแสนคงไม่โง่ให้เขาหลอก แต่น่าเสียดายว่าตัวเฮียไม่ได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย

เล่าว่ามีลูกน้องที่ตัวเฮียรักและไว้ใจมาก อยู่กันมา 25 ปี ตัวเฮียให้ลูกและเมียของเขามาขายของหน้าโรงหนังโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ลูกน้องคนนี้ดูแลโรงหนังและรับผิดชอบเบิกฝากเงินธนาคาร ทำงานด้วยความซื่อสัตย์มาตลอด วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 ตัวเฮียให้ไปเบิกเงินหนึ่งล้านเจ็ดแสนบาท เขากลับมารายงานว่าถูกฉกเงินไปเจ็ดแสน เหลือมาแค่ล้านเดียว ตัวเฮียจึงแจ้งความ ตำรวจสอบสวนพบพิรุธหลายอย่างและนัดให้มาเข้าเครื่องจับเท็จวันรุ่งขึ้น เช้านั้นลูกน้องมาดักรอหน้าบ้านแล้วยิงตัวเฮีย จากนั้นยิงตัวตายตามไป ลูกชายคนโตได้ยินเสียงปืนออกมาเห็นพ่อถูกยิงจึงอุ้มไว้ในอ้อมอกและนำส่งโรงพยาบาล แต่ตัวเฮียเสียชีวิตในอ้อมอกของลูกชายก่อนถึงโรงพยาบาล

อ่านชุดคำถาม ถามว่าเตี่ย แม่ และตัวเฮียตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่ลูกหลานอุทิศไปให้หรือไม่ ตัวเฮียเป็นคนดี ไม่เคยฆ่าสัตว์ เคยบวชและตั้งใจปฏิบัติธรรม ทำไมต้องตายแบบไม่น่าจะเป็นไปได้ เหตุใดลูกน้องจึงโกงเงินจนเป็นเหตุให้ยิงตัวเฮียและยิงตัวเองตาย บุญที่ตัวซ้อสร้างพระจารึกชื่อตัวเฮียจะได้รับหรือไม่ เตี่ยและแม่เป็นอะไรตายและทำบุญอะไรมาจึงสิ้นบุญง่ายอย่างนั้น ทั้งสามท่านทำบุญอะไรมาจึงแข็งแรง โดยเฉพาะตัวเฮียอายุหกสิบกว่าปีผมไม่หงอก ฟันไม่หัก หูไม่ตึง สายตาดี อ่านหนังสือไม่ต้องใส่แว่น หน้าตากระชับใส ไร้ริ้วรอย ลูกสาวของยี่เจ๊เสียชีวิตในกองเพลิงเพราะบุพกรรมอะไรและควรแก้อย่างไร บุญอะไรที่ทำให้ผ่านวิกฤตเศรษฐกิจสองครั้งทั้งเช็คเด้งและ IMF พี่น้องลูกหลาน 45 ชีวิตทำบุญร่วมกันมาอย่างไรจึงอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข การจารึกชื่อเป็นชื่อตระกูลที่ฐานองค์พระผิดกฎระเบียบหรือไม่ คนที่ติวิชชาธรรมกายหรือติคุณยายอาจารย์จะบาปมากไหมและควรสอนเขาอย่างไร และสมาชิกในตระกูลเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร

ตอบว่าเตี่ยตายแล้วไปเป็นเทพบุตรสุดหล่อ มีวิมานทองของอากาศเทวา แม่ตายแล้วไปเป็นเทพธิดา มีวิมานทองชั้นดาวดึงส์เฟส 2 ส่วนตัวเฮียตายแล้วไปเป็นเทพบุตรสุดหล่อ มีวิมานทองชั้นดาวดึงส์เฟส 2 อยู่ใกล้กับแม่ แต่ตอนตายใหม่ ๆ ยังวนเวียนอยู่เจ็ดวันเพราะตายอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อครบเจ็ดวันจึงเห็นทางสว่างแล้วเดินไปตามทางนั้นจนไปเกิดที่ดาวดึงส์เฟส 2

ตอบว่าตัวเฮียถูกยิงตายเพราะกรรมในอดีตที่เคยเป็นพ่อค้าใหญ่ ส่วนลูกน้องในชาตินี้ก็เป็นลูกน้องคนสนิทในชาตินั้น ในชาตินั้นตัวเฮียเป็นพ่อค้าเต็มตัว บางครั้งก็ใช้ลูกน้องคนสนิทคนนี้ไปฆ่าคนที่กู้เงินไปแล้วไม่ใช้คืน นั่นคือช่วงแรกของชีวิต ต่อมาได้เข้าหาธรรมะ ปฏิบัติธรรม ให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา คล้ายชาตินี้ ด้วยวิบากกรรมดังกล่าวจึงบีบคั้นให้ลูกน้องคนสนิทฆ่าตัวเฮียและฆ่าตัวเองตายตาม ส่วนบุญที่ตัวซ้อสร้างพระจารึกชื่อให้นั้นได้รับแล้ว

ตอบว่าเตี่ยและแม่แข็งแรงแต่สิ้นบุญง่ายเพราะในอดีตได้ทำทานแจกจ่ายอาหารแก่คนยากจนและถวายยารักษาโรค มาส่งผลให้ท่านแข็งแรง แต่กำลังบุญส่งผลได้เท่านั้น เมื่อหมดอายุขัยก็ตายง่าย ส่วนตัวเฮียก็มีบุญทำทานรักษาศีลเช่นกัน ผมไม่หงอก หูไม่ตึง หน้าไม่มีริ้วรอย ครูไม่ใหญ่จึงสรุปสูตรของคนหน้าเด็กว่าคือสปาภายใน แต่งที่ใจใสที่หน้า คือคิดแต่เรื่องดี ๆ เรื่องบุญกุศล เรื่องธรรมะ เรื่องพระรัตนตรัย พูดแต่เรื่องดี ๆ ให้คนรักกันและชวนคนสร้างความดี และทำแต่เรื่องดี ๆ คือทำบุญ ให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา คิดดี พูดดี ทำดี ใจก็ผ่องใส

ตอบว่าการเสียชีวิตในกองเพลิงนั้นเป็นเพราะเกิดในสังคมเกษตรกรรมและได้ฆ่าสัตว์ทำอาหารอยู่เป็นประจำ วิบากนั้นตามมาส่งผล วิธีแก้คือให้สั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก และหมั่นปล่อยสัตว์ปล่อยปลา แล้วอุทิศส่วนกุศลไปให้สัตว์ที่เราได้เบียดเบียนไว้ ให้ทำบ่อย ๆ

ตอบว่าที่ประสบปัญหาเศรษฐกิจสองครั้งแต่ผ่านไปได้ เพราะทานบารมีในอดีตอ่อนลง ให้จำไว้ว่าเมื่อทานในอดีตอ่อนลงเมื่อใด ก็จะมีเหตุให้ประสบปัญหาทางเศรษฐกิจไม่อาจรักษาทรัพย์ได้ แต่เมื่อทำบุญในปัจจุบันบ่อย ๆ ทั้งในพระพุทธศาสนาและบุญสงเคราะห์โลก บุญปัจจุบันจึงอุ้มชูขึ้นมาให้ผ่านภาวะนั้นไปได้ จึงต้องทำบุญทุกบุญให้เยอะและอธิษฐานจิตขออย่าให้ชีวิตตกต่ำ

ตอบว่าพี่น้องรวมลูกหลาน 45 ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขโดยไม่มีปัญหา เพราะในอดีตทุกคนทำทานด้วยความเคารพ มีปกติเอื้อเฟื้อเกื้อกูลสงเคราะห์ญาติเสมอ และมีความอ่อนน้อมถ่อมตน บุญดังกล่าวจึงตามมาส่งผล ปัจจุบันให้ทำอย่างนี้ให้ยิ่งขึ้นไป ก็จะเป็นตระกูลต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลกในยามที่โลกขาดแคลนตัวอย่างที่ดี

ตอบว่าการจารึกชื่อเป็นชื่อตระกูลที่ฐานองค์พระธรรมกายประจำตัวนั้น เมื่อบุญส่งผลก็จะมีสมบัติเป็นกงสีเป็นส่วนกลาง ทุกคนจะมีส่วนในการใช้สมบัตินั้น แต่ถ้าจารึกเป็นชื่อส่วนตัว เมื่อบุญส่งผลก็จะได้รับสมบัติมาใช้เป็นส่วนตัว จึงเลือกเอาได้ว่าจะเป็นเสาแก้วพันปีแบบกงสีหรือส่วนตัว เทียบกับที่ดินกงสีซึ่งมีชื่อทุกคนอยู่ในที่ดินผืนนั้น เวลาจะขายต้องหารือให้เป็นมติเอกฉันท์ ต่างจากที่ดินส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับคนอื่น เหมือนที่ดินที่จะซื้อเป็นที่จอดรถในงานกฐินนี้

ตอบว่าคนที่ติวิชชาธรรมกาย ถ้าติเพื่อก่อก็ไม่บาป แต่ถ้าติเตียนด้วยอารมณ์มีวาจาหยาบก็จะมีวจีกรรมติดตัวไป ถ้าติคุณยายอาจารย์อย่างไม่รู้จริงก็จะมีบาปติดตัวเป็นวจีกรรม และถ้าเป็นผู้มีคุณธรรมคุณวิเศษเป็นมหาปูชนียาจารย์ก็อย่าไปติเลย ส่วนตัวเฮีย ตัวซ้อ และสมาชิกในตระกูลเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียง บางคนสม่ำเสมอ บางคนไม่สม่ำเสมอ บางชาติจึงเจอกัน บางชาติก็พลัดกัน ท้ายสุดตอบว่าผู้ประสานงานและหลานสาวเคยเป็นกัลยาณมิตรให้สมาชิกในตระกูลมาในอดีต ชาตินี้จึงมาเป็นกัลยาณมิตรให้อีก และฝากว่าชาตินี้เจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีให้เต็มที่ในทุกบุญ พร้อมอธิษฐานจิตตามติดไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

แนะนำว่าวันนี้เป็นกรณีศึกษากฎแห่งกรรม คือกฎแห่งการกระทำด้วยกาย วาจา ใจ ไม่ว่าดีหรือชั่วล้วนมีผลทั้งสิ้น ชื่อเรื่องว่านึกถึงบุญแล้วก็ปีติใจ

ผู้เขียนเล่าว่าเข้าวัดครั้งแรกในงานบุญกฐินปี 2528 คือ 20 ปีที่แล้ว โดยพี่สาวทำหน้าที่กัลยาณมิตรพาไปร่วมบุญ ครูไม่ใหญ่ระลึกถึงยุคโคยุฮะสมัยนั้น แล้วเล่าเรื่องยุวชนคู่หนึ่งพี่สาวกับน้องชายที่มาร่วมงานที่ศูนย์กัลยาณมิตรโคยุฮะ น้องชายอายุราวสิบขวบนั่งเฉย ๆ ไม่เบิกบานเหมือนคนอื่น เมื่อถามว่าหัวเราะตอนไหน เด็กตอบว่าแล้วแต่โอกาส แล้วบอกว่าพี่สาวสอนว่าโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน มีแต่เกิดแก่เจ็บตาย ผมเลยไม่รู้จะหัวเราะไปทำไม จนผู้ถามเดินมึนออกมาเพราะเจอปัญญาของยุวชน จากนั้นผู้เขียนก็มาวัดทุกอาทิตย์ต้นเดือนและเกิดศรัทธายิ่งขึ้นเพราะพบความอัศจรรย์ตรงกับที่เคยฝัน

เล่าว่าสามีรับราชการเป็นสาธารณสุขอำเภอ เป็นคนอบอุ่นอารี มีเมตตา เป็นที่รักของญาติพี่น้อง แต่ข้อเสียคือชอบดื่มเหล้ามากและดื่มเป็นประจำ ต่อมาเป็นโรคไวรัสลงตับ ตาเหลืองมาก หมอสั่งห้ามดื่มอีกไม่งั้นจะเป็นตับแข็ง เขาเชื่อฟังระยะสั้นจนอาการหาย แล้วคิดว่าแข็งแรงดีแล้วจึงกลับมาดื่มใหม่ พอดื่มก็ท้องอืดอึดอัด หมอบอกเป็นอาการตับแข็งและสั่งเด็ดขาดว่าถ้ายังดื่มจะตาย แต่คราวนี้เขาไม่เชื่อ ดื่มต่อมาอีกหลายปีจนร่างกายรับไม่ไหวจึงเลิก หลังเลิกได้แปดเดือน เช้าวันหนึ่งบอกว่าเพลียขอนอนพัก แล้วอาเจียนเป็นเลือด ส่งโรงพยาบาลแล้วหมดสติ คลุ้มคลั่งจนหมอต้องมัดติดเตียง ร้องเรียกหาภรรยาและแม่ของเขา ย้ายไปรักษาที่กรุงเทพต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ แล้วเสียชีวิตวันที่ 30 มีนาคม 2527

เล่าว่าคืนที่ยังไม่ได้นำศพสามีกลับบ้าน ตัวเองพักที่โรงพยาบาลอีกคืนหนึ่งแล้วฝันเห็นภิกษุสองรูปผิวพรรณผ่องใสมาก เมื่อเล่าให้ญาติฟัง ญาติที่ยังไม่เคยมาวัดพระธรรมกายก็พากันไปหารูปพระเกจิอาจารย์ดัง ๆ มาให้ดู แต่ก็บอกว่าไม่ใช่ จนกระทั่งปี 2529 มีโอกาสมาวัดพระธรรมกายในงานธุดงค์ปีใหม่ แล้วเห็นภิกษุสองรูปเดินมาจากโบสถ์ เห็นแล้วขนลุก ใจเต้น น้ำตาไหล อยากจะตะโกนว่าเจอแล้วภิกษุสองรูปนี้ที่จำได้ติดตาติดใจเหมือนที่เห็นในฝัน นับตั้งแต่นั้นจึงมาวัดทำบุญไม่เคยขาด

เล่าว่าหลังสามีเสียชีวิตได้หนึ่งเดือน ฝันไปว่าไปยังสถานที่ที่มองไม่เห็นใครนอกจากชายเสื้อแดงคนหนึ่ง แต่รู้สึกว่ามีคนจำนวนมากแออัดยัดเยียดอยู่ในนั้นเหมือนถูกขังอยู่แน่นขนัด รู้สึกว่าพื้นยวบขึ้นยวบลง ยืนอยู่สักพักก็มีคนพาสามีออกมา ใบหน้าหม่นหมอง นุ่งกางเกงแต่ไม่ได้ใส่เสื้อ ตามตัวมีรอยตะปูแทงเต็มไปหมด ท่าทางเกรงกลัวชายเสื้อแดงคนนั้น เมื่อคุยกันแล้วชวนให้กลับบ้าน เขาขอไปเก็บเสื้อผ้าก่อนแล้วกลับมาพร้อมเสื้อผ้าเก่าสองสามตัว พอเดินมาถึงบันไดก็สะดุ้งตื่น จึงไปสร้างพระอุทิศให้สามีและลูก ๆ รวมสี่องค์ ต่อมาอีกสองเดือนตอนตีสาม ได้ยินเสียงคนเปิดประตูหน้าบ้านและมีคนวิ่งเข้ามานอนคว่ำอยู่ข้าง ๆ ตกใจคิดว่าขโมย พอตะโกนเรียกลูกชายและมองดูก็จำได้ว่าใส่ชุดเหมือนสามีในฝันคราวก่อน พอลุกขึ้นมีสติ ภาพนั้นก็หายไป

เล่าว่าพี่สาวมาเมื่อปี 2547 ก่อนงานบุญหล่อองค์พระสามแสนองค์สามแสนปลื้ม โดยเตรียมอาหารตั้งใจจะนำไปถวายพระที่วัดใกล้บ้าน ขณะเดินอยู่บนถนนมีสุนัขจรจัดวิ่งมาชนจนล้ม หัวเข่ากระแทกกับถนนคอนกรีตจนบาดเจ็บเดินไม่ได้ ต้องเข้าโรงพยาบาลเกือบสองเดือน พอจะถึงวันหล่อองค์พระก็คิดว่าจะมาไม่ได้ แต่สุดท้ายก็มาได้และนำปัจจัยมาถวายหลวงพ่อในวันที่ 22 เมษายน 2547 ได้สมใจ

เล่าว่าพี่สาวเตรียมพร้อมมาตั้งแต่ต้นปี แต่ก่อนงานกฐินเพียงหนึ่งวัน คือเช้าวันที่ 6 พฤศจิกายน 2547 เกิดคลื่นไส้อาเจียนเป็นระยะไม่ยอมหยุด จนต้องเข้าโรงพยาบาล หมอบอกว่าลำไส้อักเสบ ไม่มีแรงขยับตัวไม่ได้จนคิดว่าจะไม่รอด แต่พี่สาวหวังสูงสุดว่าจะต้องมาถือผ้าไตรเป็นประธานกฐินที่วัดพระธรรมกายในวันรุ่งขึ้นให้ได้ นึกถึงบุญ นึกถึงหลวงปู่ คุณยาย แต่สุดท้ายวันที่ 7 พฤศจิกายน 2547 ซึ่งเป็นวันทอดกฐิน พี่สาวก็ยังมาถือผ้าไตรด้วยตัวเองไม่ได้ ได้แต่ส่งใจมาและนึกถึงบุญนี้ทั้งวัน แต่วันรุ่งขึ้นคือ 8 พฤศจิกายน หลังงานกฐินหนึ่งวัน อาการก็หายและดีขึ้นอย่างมาก ย้อนไปงานกฐินปี 2546 พี่สาวก็ได้เป็นประธานกฐินด้วย และของที่ระลึกกับพระของขวัญที่ห่อผ้าฝากไว้กับลูกสาวก็หายไปจนถึงปัจจุบัน

เล่าว่าสามีของพี่สาวทำอาชีพค้าขาย วันหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์ไปซื้อของ แล้วเกิดเส้นเลือดในสมองตีบและแตก เป็นอัมพฤกษ์ซีกซ้ายชาทั้งแขนขา ไม่ค่อยมีแรงแต่ยังพอช่วยเหลือตัวเองได้ ไปรักษามาหลายหมอแต่อาการทรงตัวไม่ดีขึ้น หมอบอกว่ารักษายาก ครูไม่ใหญ่แนะให้นึกถึงบุญทุกบุญที่ทำไว้เรื่อย ๆ ในช่วงที่ยังไปไหนไม่ได้

อ่านชุดคำถาม ถามว่าบุพกรรมใดทำให้สามีอายุสั้นและตายด้วยโรคตับแข็ง ช่วงป่วยที่คลุ้มคลั่งเรียกหาภรรยาและแม่เพราะอะไร ตายแล้วไปไหนและได้รับบุญสร้างองค์พระที่อุทิศไปให้หรือไม่ ปัจจุบันมีสภาพอย่างไร สามีมาเข้าฝันจริงหรือไม่และในฝันหมายความว่าอย่างไร คนที่วิ่งมานอนคว่ำข้าง ๆ คือสามีใช่หรือไม่ ทำไมฝันเห็นครูไม่ใหญ่ทั้งที่ไม่เคยเห็นและไม่รู้จัก และทำไมต้องฝันตอนมีความทุกข์สุด ๆ บุพกรรมใดทำให้พี่สาวถูกสุนัขวิ่งชนบาดเจ็บถึงหัวเข่า บุพกรรมใดทำให้ป่วยปางตายก่อนวันกฐินหนึ่งวันแล้วหายหลังกฐินหนึ่งวัน การที่ไม่ได้มาถือผ้าไตรจะทำให้บุญบกพร่องหรือไม่ ผู้ที่เข้าขบวนกฐินแต่ไม่ได้ทำเองเพียงไปเดินแทนจะได้บุญอย่างไร ผู้ที่ทำร่วมกับหมู่คณะแล้วไปในฐานะตัวแทนทีมจะได้บุญอย่างไร บุพกรรมใดทำให้พี่สาวปวดเข่าปวดหลัง พระของขวัญที่ห่อไว้แล้วหายไปอยู่ที่ไหนและจะได้คืนอย่างไร สามีพี่สาวทำกรรมใดจึงเส้นเลือดในสมองตีบแตก และเงื่อนไขใดที่บุญอุทิศจะส่งผลให้ผู้รับเปลี่ยนภพภูมิสูงขึ้นได้

ตอบว่าสามีรู้ตัวตอนนั้นแล้วจึงเรียกแม่จ๋า ตายแล้วไปอยู่ยมโลก เพราะยังมีบุญที่ทำตามประเพณีบ้างอุ้มไว้ ไม่อย่างนั้นจะต้องไปมหานรกเพราะกรรมดื่มสุรา ขณะนี้กำลังถูกเจ้าหน้าที่กรอกน้ำทองแดงร้อน อยู่ในความทุกข์ทรมาน และทำอาหารนรกในน้ำกรดสีดำร้อนแรง แต่ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วจึงได้รับลดหย่อนผ่อนโทษลงมา ต้องทำบุญอุทิศไปให้อีกเรื่อย ๆ บ่อย ๆ

ตอบว่าสามีไม่ได้มาเข้าฝันเลย เพราะผู้ที่อยู่ยมโลกมาเข้าฝันใครไม่ได้ ที่ฝันไปนั้นเพราะจิตนิวรณ์และการระลึกนึกถึงด้วยความรักและความผูกพัน ส่วนที่ฝันเห็นครูไม่ใหญ่ทั้งที่ไม่เคยเห็นกัน เป็นเพราะบุญที่เคยทำร่วมกันมากับหมู่คณะบันดาลให้เป็นเช่นนั้น โดยเฉพาะในช่วงที่มีความทุกข์สุด ๆ จากการตายของสามี

ตอบว่าพี่สาวถูกสุนัขวิ่งชนบาดเจ็บถึงหัวเข่าเพราะกรรมที่เคยทำร้ายทุบตีสัตว์ในอดีต เรื่องมีอยู่ว่าเคยเลี้ยงสุนัขไว้แต่ไม่ใช่ตัวนี้ มันมาถ่ายปัสสาวะเรี่ยราด บอกแล้วก็ไม่เชื่อ เขียนป้ายห้ามก็ไม่เชื่อ จึงโมโหเอาไม้ตีมัน วิบากกรรมนี้ตามมาส่งผล แต่เป็นเพียงเศษกรรมเล็กน้อยไม่ใช่กรรมใหญ่ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเรามักคิดเองว่าไม่น่าจะมีวิบากอย่างนี้ ไม่ยุติธรรมเลย แต่ความจริงชีวิตอยู่ภายใต้กฎแห่งกรรม ดีหรือชั่ว มากหรือน้อย ล้วนมีผลทั้งสิ้น แม้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเองขณะยังมีพระชนม์อยู่ก็ยังไม่พ้นวิบากกรรม เราเป็นคนธรรมดาจะไม่เจอได้อย่างไร

ตอบว่าพี่สาวป่วยปางตายก่อนวันกฐินหนึ่งวันแล้วหายหลังกฐินหนึ่งวัน จนไม่ได้มาถือผ้าไตรเป็นประธาน เพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารทั้งอดีตและปัจจุบัน ร่วมกับเศษกรรมที่ในอดีตเคยชวนน้องสาวไปเป็นเพื่อนทำธุรกิจอย่างอื่นในตอนที่น้องสาวกำลังจะไปทำบุญ เท่ากับขวางทางบุญของน้องโดยไม่เจตนา แม้ไม่เจตนาวิบากก็ยังตามมาส่งผล พอถึงเวลาตัวจะทำบุญก็มีเหตุให้มาไม่ได้ บุญจึงไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย และอธิบายว่าบุญเกิดสามระยะคือก่อนทำ กำลังทำ และทำไปแล้ว พี่สาวขาดบุญช่วงกำลังทำเพราะไม่ได้มา ได้แต่ส่งใจมา แต่ทดแทนได้ด้วยการระลึกนึกถึงบุญที่ทำไปแล้วบ่อย ๆ

ตอบว่าผู้ที่ไปเดินแทนประธานกฐินโดยไม่ได้ทำเอง จะได้บุญหย่อนลง คือได้แค่อนุโมทนาบุญ ได้บุญนิด ๆ แต่ถ้าทำเองจะได้บุญเน็ด ๆ และถ้าทำบุญด้วยเดินด้วยก็จะได้บุญเต็มที่ ส่วนกรณีที่ทำทั้งทีมมาทั้งทีมแต่ส่งตัวแทนขึ้นเข้าขบวนเพราะเข้าทั้งทีมไม่ไหว จะได้รับบุญเช่นเดียวกันทั้งทีมตามกำลังบุญที่ตัวทำ คือบางคนทำห้าบาท บางคนสิบบาท จะให้ได้เท่ากันไม่ได้ เหมือนกินข้าวคำเดียวกับสองคำก็ไม่เหมือนกัน ได้บุญเช่นเดียวกันแต่ไม่เท่ากัน

ตอบว่าพี่สาวปวดเข่าปวดหลังเป็นพัก ๆ บางครั้งปวดทั้งวัน เพราะกรรมที่เคยใช้แรงงานสัตว์มากเกินไปในอดีตที่เกิดในสังคมเกษตรกรรมมาส่งผล วิธีแก้คือบริหารขา ออกกำลังกาย ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา ทำสมาธิภาวนาให้ใจผ่องใส แล้วอุทิศส่วนกุศลไปให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน โอกาสหายคงไม่ง่ายนักเพราะอายุมากแล้ว แต่พอทุ่นให้มีโอกาสสร้างบารมีได้เต็มที่ ส่วนพระของขวัญที่ห่อไว้แล้วหายไปหลังงานกฐินปี 2546 นั้น ยังอยู่ในบ้าน ไม่ได้หายไปไหน ให้ทำใจให้ใส ระลึกนึกถึงท่านให้มาก จนกระทั่งหลับตาลืมตาเห็นของขวัญชัดใสแจ่มอยู่ในกลางกาย แล้วอธิษฐานจิตบ่อย ๆ เดี๋ยวก็จะหาเจอ หาในตัวให้เจอแล้วนอกตัวก็เจอ

ตอบว่าสามีพี่สาวเส้นเลือดในสมองตีบและแตกเป็นอัมพฤกษ์ซีกซ้าย เพราะกรรมในอดีตที่เคยทุบหัวสัตว์เพื่อฆ่าทำอาหาร เช่นทุบหัวหมู ทุบหัววัว ให้แก้ด้วยการสั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก แล้วอุทิศส่วนกุศลไปให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียนบ่อย ๆ ส่วนผู้เขียนและพี่สาวเคยเป็นกองเสบียงของหมู่คณะมา โดยมักทำไปเรื่อย ๆ และการทำบุญอุทิศไปให้แม่ เตี่ย และน้องชายเสมอนั้น ทุกท่านได้รับแล้ว โดยแม่อยู่ดาวดึงส์ เตี่ยเป็นภุมเทวา น้องชายอยู่ยมโลก ได้รับบุญแล้วมีสภาพดีขึ้นกว่าเดิมในทุกด้านแต่ยังอยู่ที่เดิม ดาวดึงส์ก็มีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น ภุมเทวาก็มีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น ยมโลกก็ได้รับลดหย่อนผ่อนโทษลงมา

ตอบเงื่อนไขสำคัญว่าถ้าจะให้ผู้รับเลื่อนภพภูมิได้ ต้องทำบุญใหญ่ที่มีกำลังบุญมาก เช่นบุญกฐิน บุญสร้างมหารัตนวิหารคด เสาแก้วพันปี และต้องทำด้วยใจ ไม่ใช่ซื้อบุญ คือนึกถึงว่าเราทำเพราะอะไรและบุญนี้จะส่งผลอย่างไร มีจิตเลื่อมใสในพระรัตนตรัยและมหาบารมี ที่สำคัญตัวผู้อุทิศต้องเข้าถึงพระธรรมกาย จึงจะมีกำลังเพียงพอที่จะส่งบุญใหญ่นั้นไปให้ผู้รับ แล้วผู้รับจึงจะเลื่อนชั้นได้ จึงต้องเข้าถึงพระธรรมกายเป็นหลักเพื่อให้มีกำลังส่งบุญ และต้องทำบุญใหญ่พอที่จะดึงดูดให้ไปสู่ภพภูมิที่สูงขึ้น

แนะนำว่าวันนี้เป็นกรณีศึกษากฎแห่งกรรมของเด็กดาวน์ซินโดรมที่นั่งสมาธิเห็นองค์พระได้ ตามที่พาดหัวข่าวไว้เมื่อวานว่าเด็กดาวนั่งเห็นพระได้ ใครก็เห็นได้ และวันนี้จะตอบว่าเด็กดาวคนที่เห็นพระ ละโลกแล้วไปไหน

ผู้เขียนจดหมายแนะนำตัวว่าเป็นพ่อชัย พ่อของลูกปาล์ม ที่เคยได้รับความเมตตาเล่าเรื่องเด็กดาวดูจานดาวธรรมจนเข้าถึงธรรม เผยแผ่ผ่าน DMC ไปทั่วโลก ทำให้เป็นต้นบุญที่ทำให้ตัดคำว่าคนปัญญาอ่อนออกจากคำกล่าวที่ว่าผู้ที่ไม่สามารถเข้าถึงธรรมได้คือคนตาย คนบ้า คนที่ไม่ได้ทำ และเป็นกำลังใจให้พ่อแม่ที่มีลูกเป็นเด็กดาวน์ซินโดรมเลี้ยงลูกด้วยจานดาวธรรมต่อไป พร้อมบอกว่าตนมีลูกเป็นเด็กดาวเพราะหลงกับสุรา จึงเกลียดน้ำเมามาก

ลูกปาล์มจากไปแล้วเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2548 คือคืนวันที่ 18 กันยายน พ่อและภรรยาเดินทางไปสร้างบุญและบูชาครูวิชชาธรรมกายที่วัด ก่อนกลับได้โทรคุยกับลูกปาล์มว่าจะซื้อของเล่นและขนมไปฝาก กลับถึงบ้านตอนตีสาม เช้าวันที่ 19 ลูกปาล์มตื่นมารับของฝากด้วยความปลื้มปีติ แล้วเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ ได้ยินเสียงดังเหมือนของตกจึงวิ่งไปดู พบลูกปาล์มนอนแน่นิ่ง ช่วยกันปั๊มหัวใจ เขาลืมตาครั้งหนึ่งแล้วชักกระตุก นำส่งโรงพยาบาลและสิ้นลมในเช้านั้น

มีเสียงร้องบอกว่าช่วยปาล์มด้วย ปาล์มไม่ชอบเสียงดัง อย่าให้จุดพลุ งานนี้จึงไม่มีการจุดพลุ แล้วบอกอีกว่าแม่ครับ ปาล์มจะไปแล้ว ฝากบอกพ่อชัยด้วย อย่าลืมอุทิศบุญทุกบุญให้ปาล์ม โดยมีพระอาจารย์จากวัดพระธรรมกายเป็นตัวแทนขึ้นไปวางดอกไม้จันทน์ และเมื่อเอาร่างลูกปาล์มเข้าเตาเผา ร่างของยายแตวก็ล้มลงแล้วได้สติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ตระกูลของผู้เขียนมีประเพณีรวมญาติเพื่ออุทิศส่วนบุญให้ญาติที่ล่วงลับ และมีพิธีรดน้ำดำหัวขอพรญาติผู้สูงวัยอายุหกสิบปีขึ้นไป ในช่วงสงกรานต์วันที่ 14 เมษายนของทุกปี ทำสืบทอดมากว่ายี่สิบปี มีเครือญาติมาร่วมกว่าสามร้อยคน และมีกองทุนหมุนเวียนช่วยเหลือญาติที่เดือดร้อน เจ็บป่วย และเสียชีวิต แต่ผู้เขียนลำบากใจที่ฝ่ายชายลงขันถือขวดเหล้ามาคนละขวด ฝ่ายหญิงเอาน้ำส้มมาเลี้ยงกัน ตนเหมือนแกะขาวในหมู่แกะดำจึงได้แต่วางอุเบกขา

ผู้เขียนและภรรยารับราชการครูทั้งคู่ ชีวิตเจอมรสุมครั้งใหญ่เพราะความโลภอยากรวย นำเงินตนเองและของเครือญาติมาให้ข้าราชการครูกู้ยืมโดยหักเงินเดือน ต่อมามีคำสั่งไม่ให้ข้าราชการครูกู้เงินนอกระบบและหักเงินเดือน จึงเกิดการเบี้ยวหนี้ ภาระหนี้สินหลายแสนบาทตกอยู่กับตน เงินเดือนถูกหักใช้หนี้ เจ้าหนี้มาทวง หมดกำลังใจ แต่ได้พี่น้องช่วยเหลือและกำลังใจจากน้องสาวที่อยู่วัดว่าบัณฑิตเมื่อเจอทุกข์ย่อมไม่ทิ้งธรรม จึงสวดมนต์นั่งสมาธิแผ่เมตตาอธิษฐานจิตพร้อมจานดาวธรรม

คุณพ่อของผู้เขียนเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน 5 ปี เป็นผู้ใหญ่บ้าน 18 ปี สร้างสาธารณประโยชน์มากมาย ได้รับคัดเลือกเป็นพ่อตัวอย่างแห่งชาติปี 2537 คุณแม่ได้รับคัดเลือกเป็นแม่ดีเด่นประเภทแม่ผู้ส่งเสริมการศึกษาประจำปี 2545 ปัจจุบันคุณพ่ออายุ 78 ปี คุณแม่ 82 ปี เป็นที่เคารพรักของลูกหลาน บางคนไม่ใช่ญาติก็มาฝากตัวเป็นลูก ด้านทางธรรมท่านปฏิบัติธรรมสม่ำเสมอ ตื่นตีสี่ออกกำลังกาย สวดมนต์ นั่งสมาธิ แผ่เมตตาพร้อมจานดาวธรรม ตักบาตรทุกเช้า รักษาศีลแปดทุกวันพระ ทำภาวนาวันละสี่รอบ และติดจานดาวธรรมดวงแรกของอำเภอ

พี่สาวคนที่สองอายุห้าสิบสองปี เช้าวันหนึ่งปล่อยผมสยายไปช่วยสีข้าว ขณะใช้แขนหมุนล้อเครื่อง ถูกเครื่องสีข้าวกระชากเอาผมหลุดไปจากศีรษะ เลือดไหลออกมามากจนสลบไป ทุกคนคิดว่าตายแน่ คุณหมอส่งเป็นคนไข้พิเศษเคสแรกของโรงพยาบาลศิริราช ต้องเข้าห้องผ่าตัดเกือบทุกวัน แต่ขณะนี้อาการหายเป็นปกติ ระบบประสาทสมบูรณ์ทุกอย่าง

หลานชายมีอาการตั้งแต่อายุหกเดือน เมื่อโตขึ้นสองสามขวบก็หึงหวงคุณแม่มาก ถ้ามีผู้ชายมาคุยด้วยก็จะทุบตีทำร้ายข้าวของ จนน้องสาวที่อยู่วัดชวนให้สร้างองค์พระให้น้องสาว น้องเขย และหลานคนละองค์ อาการก็ดีขึ้นไม่ก้าวร้าวอีกเลย กลายเป็นเด็กเก่งและดี ต่อมาน้องสาวคนนี้ป่วยด้วยโรคหมอนรองกระดูกเสื่อมเพราะต้องยกคนไข้ขึ้นเตียงเสมอ หมอนัดผ่าตัดแล้ว แต่น้องสาวที่อยู่วัดแนะนำให้ทำน้ำมนต์สวดสรรเสริญพระมงคลเทพมุนีให้ดื่ม พามารักษากับหมอกระดูกที่กรุงเทพ พร้อมสร้างบุญทุกบุญ ขณะนี้หายเป็นปกติแล้วไม่ต้องผ่าตัด

ถามว่าบุพกรรมอะไรทำให้ลูกปาล์มเกิดมาเป็นเด็กดาว ทำไมก่อนตายบ่นว่าดวงแก้วในท้องร้อน ทำไมศพผ่องใส ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ ประเพณีจุดพลุส่งผลกับวิญญาณอย่างไร ที่มาสั่งลาไม่ให้จุดพลุใช่ลูกปาล์มจริงหรือไม่ ทำไมมาเข้ายายแตวได้ กายละเอียดจะเป็นเด็กดาวไหม ภพต่อไปจะอายุสั้นอีกไหม คุณพ่อคุณแม่เคยสร้างบุญและเป็นคู่บุญกันมาอย่างไร การที่คุณแม่เพ้อจะกลับบ้านหมายความว่าอย่างไร บุญชะลอครบ 80 ปีช่วยต่ออายุหรือไม่ จะทำอย่างไรให้เครือญาติมาสร้างบารมีและเลิกนำเหล้าเบียร์มาเลี้ยงกันในวันรวมญาติ พี่สาวคนที่สองและน้องสาวคนที่ห้าทำกรรมอะไรมา สามีน้องสาวคนที่ห้าตายด้วยมะเร็งตับแล้วไปไหน บุพกรรมอะไรที่ทำให้ผู้เขียนถูกโกงเป็นหนี้ และพี่น้องเคยสร้างบารมีร่วมกันมาอย่างไร

ตอบว่าลูกปาล์มเกิดมาเป็นเด็กดาวน์ซินโดรมเพราะกรรมในอดีตได้ดื่มสุราเป็นอาจิณ เริ่มจากดื่มสังสรรค์ตามคำชวนว่ารักกันจริงต้องดื่ม ลูกผู้ชายต้องดื่ม จนติดสุราและดื่มเป็นอาจิณ วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล พร้อมชี้ว่าผู้ผลิตผู้จำหน่ายสุราไม่ได้รับผิดชอบตรงนี้ และเพื่อนมนุษย์ก็ไม่ได้ศึกษาความจริงของชีวิตก่อนจะดื่ม คิดว่าเป็นเรื่องสนุก เงินเรา ปากเรา ไม่ได้เบียดเบียนใคร แต่ลืมไปว่าเบียดเบียนตัวเองและตกอยู่ใต้กฎแห่งกรรม

ตอบว่าที่ลูกปาล์มบ่นว่าดวงแก้วในท้องร้อน เป็นกรรมนิมิตอาการที่ธาตุไฟในตัวจะแตกของคนที่กำลังจะหมดอายุขัย แต่ดวงแก้วข้างในตัวไม่ได้ร้อน ตายแล้วศพผ่องใสเพราะจิตใจผ่องใส เห็นดวงอยู่ตลอด และการที่มีเรื่องรำพึงอย่างนี้ยังดีกว่าไม่รู้อะไรจนไม่มีอะไรให้รำพึง

ตอบว่าตายแล้ววนเวียนอยู่เจ็ดวัน เมื่อครบเจ็ดวันก็เห็นทางสว่าง เดินไปตามทางนั้นแล้ววับไปเกิดเป็นเทพบุตรสุดหล่อ มีวิมานทองชั้นดาวดึงส์เฟส 3 ด้วยบุญที่พ่อแม่ให้ทำทุกอย่างในปัจจุบัน และได้รับบุญที่อุทิศไปให้ด้วย รวมทั้งบุญจากการเห็นดวงใส ๆ

ตอบว่าประเพณีจุดพลุในงานศพไม่มีผลอย่างไรกับวิญญาณคนที่ตายแล้ว นอกจากพลุขายดีและคนจุดดูสนุก ส่วนลูกปาล์มเมื่อตายแล้วกายละเอียดสว่าง พร้อมที่จะไปเกิดเป็นเทพบุตรแล้ว จึงไม่ได้เข้าสิงร่างใคร เป็นเพียงเรื่องเป็นตุเป็นตะเท่านั้น

ตอบว่ากายละเอียดช่วงแรกยังเหมือนเดิมคือรูปร่างเหมือนเด็กดาว เพราะบุญยังไม่ได้ส่งผล เมื่อบุญเริ่มส่งผลก็เริ่มเปลี่ยนแปลงและหายเป็นเด็กดาว กลายเป็นเด็กปกติ ครบเจ็ดวันบุญส่งผลเต็มที่จึงเป็นคนปกติที่มีรูปร่างดี แล้วเดินไปตามทางสว่างนั้น วับตกกลางวิมานทองแล้วตื่นขึ้นเป็นกายเทพบุตร เหมือนหลับไปแล้วตื่นขึ้นมา และเน้นว่าถ้าไม่ได้เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาก็จะไม่รู้เรื่องเหล่านี้

ตอบว่าเพราะได้เห็นกุศลนิมิตภายในตัว และเป็นต้นแบบในการปฏิบัติธรรมผ่านจานดาวธรรม DMC จึงพ้นวิบากกรรมจากการเป็นเด็กดาว มีสุคติโลกสวรรค์เป็นที่ไป ภพชาติต่อไปก็จะไม่เป็นเด็กดาว ไม่อายุสั้น และได้ไปสู่สุคติโลกสวรรค์เป็นเทพบุตร โดยเวลาเห็นองค์พระเขาจะบอกว่าพระมีหัวจุก

ตอบว่าคุณพ่อคุณแม่เคยเป็นกองเสบียงหมู่คณะมา แต่ยังไม่สม่ำเสมอ บางชาติเจอกันบางชาติไม่เจอ และเคยสร้างบุญร่วมกันเป็นคู่บุญคู่บารมี ส่วนที่คุณพ่อเป็นผู้นำและเป็นที่รักของคน จนบางคนขอเป็นลูกท่าน เพราะบุญที่ท่านเคารพอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่ในตระกูล ทั้งพี่ ป้า น้า ลุง และเคารพบุคคลที่ควรบูชาและพระรัตนตรัย จึงได้รับความเคารพตอบ ถ้าท่านทั้งสองสั่งสมบุญและอธิษฐานจิตสม่ำเสมอ มุ่งไปดุสิตบุรีก็มีสิทธิ์กลับดุสิตบุรีได้

ตอบว่าการที่คุณแม่เพ้อจะกลับบ้านเป็นอาการเพ้อระพิษไข้ ที่ท่านอยากกลับมาอยู่ที่บ้านในเมืองมนุษย์ ไม่ใช่บ้านเก่า และบุญชะลอเมื่อครบ 80 ปีได้ช่วยต่ออายุไว้

ตอบว่าต้องชักชวนให้ทุกคนมาปฏิบัติธรรมด้วยความอดทนและใจหยุดเย็น สักวันเขาจะมาปฏิบัติธรรมจนมีประสบการณ์ภายใน แล้วจะเกิดการสืบทอดประเพณีรวมญาติให้ยั่งยืน หมู่ญาติที่เสียชีวิตจะได้รับบุญตามภพภูมิที่รับได้ ส่วนภูมิที่รับไม่ได้อย่างมนุษย์ มหานรก หรือสัตว์เดรัจฉาน ต้องใช้วิธีพิเศษ และต้องชี้ให้เห็นโทษของการนำน้ำเมามาเลี้ยงกันว่าจะทำให้เป็นบ้าใบ้ปัญญาอ่อน ถ้าเลี้ยงน้ำเมาก็ต้องเลี้ยงดูคนบ้าใบ้ปัญญาอ่อนในภพชาติต่อไป อีกทั้งใจเศร้าหมองเห็นภาพเหล่านี้ก็จะไปอบาย พร้อมเตือนว่าอย่าสรุปในสิ่งที่ตัวไม่เห็นว่านรกสวรรค์ไม่มี หรือสรุปตื้น ๆ ว่านรกสวรรค์อยู่ในใจ

ตอบว่าพี่สาวคนที่สองประสบอุบัติเหตุจนเส้นผมติดเข้าไปในเครื่องสีข้าวและหนังศีรษะถูกดึงออกมา ต้องผ่าตัดเอาเนื้อแขนและขามาปะหนังศีรษะ เพราะกรรมในอดีตเกิดเป็นภรรยาเศรษฐีแต่ขี้หึง เมื่อสามีเอาหญิงรับใช้ในเรือนมาเป็นภรรยาน้อย จึงสั่งลงโทษหญิงรับใช้ที่มีผมยาว โดยให้ยืนบนเก้าอี้ ผูกเส้นผมไว้ แล้วสั่งให้เอาเก้าอี้ออก ร่างกายจึงถ่วงจนเส้นผมและหนังศีรษะหลุดออกมา ทุกข์ทรมานมาก วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล