โลภะโทสะโมหะ

บอกว่าจดหมายที่จะอ่านยังค้างอยู่ที่เดือนกรกฎาคมทั้งที่ตอนนี้เป็นเดือนพฤศจิกายนแล้ว แล้วพูดถึงการทำร้ายพระสงฆ์ที่ไม่คิดเบียดเบียนใคร มีแต่รักและปรารถนาดีต่อเพื่อนมนุษย์ บวชเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง เป็นเนื้อนาบุญและเป็นครูสอนศีลธรรมทั้งแนะและนำ แต่กลับถูกทำร้ายทั้งตัวพระและวัดวาอาราม อธิบายว่าเจตนานั้นเน้นไปที่พระโดยตรง แต่ไม่ว่าใครก็ต้องมีโลภะ โทสะ โมหะ อยู่ในใจ จะนับถือศาสนาอะไรไม่สำคัญ สำคัญที่มีกิเลสในตัวแล้วถูกแรงกระตุ้นให้ไปทำร้ายผู้ที่เป็นหัวใจของโลก

อธิบายว่าคนเรายังมีกิเลสอยู่ แม้เป็นพี่น้องท้องเดียวกันบ้านเดียวกันก็ยังทะเลาะกัน เพราะยังมีโลภะ โทสะ โมหะ นับว่าโชคดีที่เราเป็นชาวพุทธได้ฟังคำสอนเรื่องนี้ โลภะกระตุ้นให้อยากได้มาโดยทางมิชอบ ทั้งคนสัตว์สิ่งของ ตำแหน่งหน้าที่การงาน โทสะอยากผลักออกอยากทำลายให้พ้นหูพ้นตา โมหะคือความมืดไม่รู้อะไรถูกอะไรผิด หลงผิด หลงทิศ หลงทาง จนมืดมิดไม่รู้บาปบุญคุณโทษ แล้วชี้ว่าชีวิตที่เป็นทุกข์เริ่มจากความอยากจริง ๆ คนเป็นหนี้เป็นสินเพราะอยากทำธุรกิจอยากรวยอยากขยายงาน อยู่คนเดียวเหงาก็หาอีกคนมาอยู่เคียงข้าง แต่ทั้งสองคนก็มีความอยากและเป็นตัวปัญหาอยู่ด้วย เอาตัวปัญหามาอยู่ใกล้กันปัญหาก็เกิด ส่วนคำสอนอื่นไม่บอกว่าอะไรคือสาเหตุแห่งทุกข์ บอกแค่ว่าเดี๋ยวมาล้างให้ แต่การล้างโลภะโทสะโมหะนั้นไม่มีใครล้างแทนได้ ต้องทำเอง

บอกว่าน่าเศร้าที่พุทธบุตรอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ไม่ราบรื่นเพราะผู้ก่อการร้ายเบียดเบียนเพื่อนมนุษย์มาจนถึงพระ ที่จริงคำสอนในทุกศาสนาสอนให้รักเพื่อนมนุษย์และไม่เบียดเบียนสรรพสัตว์ แต่เขาไม่เอาคำสอนที่ดีมาใช้ กลับเอาโลภะโทสะโมหะในใจมาใช้แทน จนเบียดเบียนได้แม้กับพระผู้ไม่คิดเบียดเบียนใคร แล้วอธิบายว่ามนุษย์มีสี่ระดับ ชั้นล่างคือผู้ใช้แรงงาน ชั้นกลางดีขึ้นมาหน่อย ชั้นสูงคือเศรษฐีมหาเศรษฐี ผู้ปกครอง พระราชาจนถึงพระเจ้าจักรพรรดิ และชั้นสูงสุดคือพระนักบวช ที่ต้องยกเอาไว้ เพราะเป็นเพศที่อิ่มตัวจากชีวิตคฤหัสถ์แล้วเห็นว่าทรัพย์ ยศ สรรเสริญ อำนาจ บริวาร ไม่มีแก่นสาร