แอบนั่งสมาธิ

ต่อมาสามีเป็นโรคเบาหวานขึ้นตาทำให้มองไม่ค่อยเห็น จึงมีโอกาสได้ฟัง DMC ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่ารอให้เบาหวานขึ้นตา ให้ดูตั้งแต่ตอนตาดี ๆ ตอนแรกเขาเห็นผู้เขียนยกมือไหว้หลวงพ่อในจานดาวธรรมก็หัวเราะ แต่พอฟังนาน ๆ เข้าก็เริ่มมีเหตุผล ซึมซับและเข้าใจหมู่คณะมากขึ้น จิตใจเริ่มใส บอกว่าพูดดีจัง แล้วเริ่มแอบนั่งสมาธิ วันไหนไม่ได้เปิดโทรทัศน์ก็ถามว่าทำไมวันนี้ไม่เปิดหลวงพ่อ

จดหมายของกัลยาณมิตรจากสวีเดนต่อ (บรรทัดแรกถอดขาดความ) สามีรักมากจึงบังคับห้ามนอนดึกเด็ดขาด ต้องนอนให้ได้แปดชั่วโมงและคอยจับเวลาเหมือนนักกีฬา แต่ผู้เขียนดู DMC แล้วคิดว่าเวลาของชีวิตจะมีคุณค่าเมื่อได้นั่งสมาธิเท่านั้น จึงแอบย่องตอนกลางคืนตอนสามีหลับไปนั่งที่ห้องโถงบ้าง ตามมุมมืดบ้าง สุดท้ายพบว่าที่สงบที่สุดในบ้านคือห้องน้ำ เข้าไปปิดไฟให้มืดแล้วนั่ง ครูไม่ใหญ่ว่าคนที่มีคนคอยห้ามกลับรักการนั่ง ส่วนคนที่นั่งสะดวกสบายกลับไม่ค่อยทำ เวลาทองคือช่วงก่อนสามีตื่นกับหลังสามีหลับ ยิ่งดึกยิ่งดี ถ้าสามีไม่อยู่บ้านยิ่งวิเศษ ทุกครั้งที่มีเวลาแม้เพียงห้านาที ระหว่างรอรถเมล์ หรือยาวเป็นชั่วโมงก็ใช้นั่งสมาธิ และได้รับความสบายและความสุขทุกครั้ง

ครูไม่ใหญ่สรุปว่าผู้เขียน (เรียกว่าเทพธิดาสถิต ยังไม่ยืนยันการสะกดชื่อ) เจียดเวลาไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหน เพราะที่บ้านคุมเข้มให้นอนแปดชั่วโมงตามหมอสั่งด้วยความรักความห่วงใย เธอเข้าใจแต่ก็ยังแอบมานั่งธรรมะแม้มีเวลาเพียงห้านาทีในห้องน้ำ น่าชื่นชมอนุโมทนา จากนั้นบอกว่าเมื่อกี้ได้ฟังเจ้าของเดิมร้องแล้ว ต่อไปเป็นเพลงเดิมแต่ร้องโดยฝ่ายหญิง