หัวใจพระโพธิสัตว์

ช่วงแรกมีเสียงคัดค้านมากมายจากคนรอบข้างว่าอย่าเข้าไปเลยเพราะอันตราย นักโทษล้วนเป็นแก๊ง ขนาดรัฐบาลยังเอาไม่อยู่ ท่านเป็นผู้หญิงเป็นภิกษุณีจะเอาอยู่หรือ แต่ท่านคิดว่าบุคคลเหล่านี้น่าสงสาร ทำผิดไปเพราะไม่รู้เรื่องบุญและบาป ถ้าพ้นโทษก็จะออกไปเป็นคนดีของสังคม ถ้าต้องถูกประหารชีวิตอย่างน้อยก็มีบุญกุศลติดตัวไปในภายภาคหน้า และตัวท่านเองก็จะได้บุญจากการเทศน์สอนด้วย ครูไม่ใหญ่ว่านี่คือความคิดที่มีได้เฉพาะหัวใจของพระโพธิสัตว์

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าการวิจารณ์ว่าการยกกัณหาชาลีให้ชูชกเป็นการละเมิดสิทธิ์ผู้อื่น ด้วยความไม่รู้เป็นบาปและโมหะ วิบากจะส่งให้มีอุปสรรคขัดขวางการสร้างบารมีและมีคนมาพูดให้ท้อใจ แก้ด้วยทำบุญ ทาน ศีล ภาวนา และขอขมาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบ่อย ๆ แล้วอธิบายว่าเราจะเอาหัวใจเราไปเทียบกับพระบรมโพธิสัตว์ไม่ได้ ท่านตั้งใจเป็นผู้ให้ตลอดไม่ว่าขออะไรแม้ชีวิต ก่อนยกให้ท่านคิดว่าอยู่ในป่าลูกลำบาก อยู่ในเมืองจะมีชีวิตดีกว่า จึงพูดดี ๆ กับกัณหาชาลีที่ซ่อนอยู่ในสระน้ำ ให้เห็นคุณค่าของการเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ขอให้ลูกเป็นสำเภาแก้วให้พ่อได้สร้างบุญใหญ่ เมื่อพ่อตรัสรู้แล้วจะกลับมาสอนลูกให้พ้นตามไป ไม่ใช่ไม่รัก อีกทั้งชูชกต้องผ่านเมืองที่ปู่ของลูกเป็นพระราชา ปู่คงไม่ยอมให้หลานเป็นทาสจึงจะไถ่ตัว ลูกจะได้อยู่กับปู่อย่างสุขสบาย และเป็นทูตไปแจ้งข่าวพ่อแม่ในป่าให้ปู่ทราบ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าสมัยนั้นไม่มีมือถือ

ครูไม่ใหญ่ว่าการบวชของท่านมุ่งสลัดตนให้พ้นจากความทุกข์ของชีวิต และจะเป็นแสงสว่างให้เพื่อนมนุษย์และสรรพสัตว์ นี่คือหัวใจของพระโพธิสัตว์ ท่านปรารภอยากมานั่งสมาธิด้วยกันกับเจ้าของเสียงนั้นเพราะหัวใจตรงกัน การแสวงหาของท่านจะไม่สูญเปล่า และการมาครั้งนี้แม้สั้นก็จะเป็นการมาเพื่อความสมหวังในชีวิตของท่าน และของทุกคนที่อยู่ใกล้ท่าน ครูไม่ใหญ่ยินดีต้อนรับและบอกว่าจะได้ศึกษาไปถึงวิชชาธรรมกายด้วย

ครูไม่ใหญ่ปรึกษาว่าจะเปิดเพลงอะไรให้ท่านดี แล้วฝากบอกท่านว่าหัวใจท่านยิ่งใหญ่ ต้องรักษาแสงสว่างเอาไว้ บอกลูก ๆ ว่าเรื่องราวของท่านหายากมาก บวชแล้วยังมีเป้าหมาย เกาหลีเล็กไปแล้วสำหรับท่าน ท่านจะต้องให้แสงสว่างข้ามประเทศต่อไป