หมอทรงเจ้า

ผู้เขียนเล่าว่าพอไปถึงหมอทรงเจ้าก็ทักทันทีว่าตัวเองนั้นมีของ คุณแม่บริสุทธิ์ใจอยู่แล้วจึงถอดเสื้อชั้นนอกให้ค้นตัว คนทรงพบตะกรุดจึงบอกว่าเห็นไหม นี่แหละของ คุณแม่ตอบว่านี่เป็นตะกรุดที่ได้จากงานฝังลูกนิมิตที่โบสถ์ ซึ่งน้องสาวคุณพ่อที่อยู่ในเหตุการณ์ก็มีเหมือนกัน เพราะมีหลายคนไปทำบุญปิดทองลูกนิมิตด้วยกัน หมอทรงเจ้าจึงหน้าแตก แต่ยังไม่ยอมแพ้จึงโบ้ยไปเรื่องอื่น คือชี้เส้นผมที่ติดอยู่ข้างหลังเสื้อแล้วบอกว่านี่คือขนหมาดำที่ใช้ทำของ คุณพ่อจึงสวนว่าขนหมาอะไรยาวเป็นคืบ นี่มันเส้นผมชัด ๆ แล้วรู้ไหมนี่มันเส้นผมเมียผม อย่ามามั่วนิ่ม ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเรื่อง

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าลูกสาวคนเล็กผูกคอตายแต่ไม่ตายเพราะกรรมในอดีต คือเคยไปนับถือทรงเจ้า เคยไปจ้างหมอไสยเวทให้ไปทำร้ายคู่อริ และฆ่าสัตว์เซ่นสรวงพร้อมสุรา ทั้งหมูเห็ดเป็ดไก่และสุราไปเซ่นสรวงแก่ผีสางเจ้าทรงต่าง ๆ เมื่อตายจากชาตินั้นก็ไปเป็นบริวารของอาจารย์วิทยาธรท่านหนึ่งอยู่ระยะหนึ่ง แล้วจึงมาเกิดในชาตินี้ รวมกับกรรมที่ชอบไล่ลูกหลานให้ไปผูกคอตายเวลาที่โกรธแล้วสบถออกไป กรรมทั้งสองนี้จึงทำให้มีอาการทางจิตซึมเศร้าแบบอ่อน ๆ และคิดทำร้ายตัวเอง