นครพนม

เล่าว่าเติบโตในครอบครัวชาวนาที่นครพนม ครูไม่ใหญ่แซวว่าชาวนารวยเพราะมีที่ดินหลายสิบไร่เป็นร้อยไร่ มากกว่าคนกรุงเทพที่อยู่คอนโด เมื่อโตขึ้นเข้ามาทำงานที่กรุงเทพและพบรักกับชายหนุ่มรูปหล่อที่เธอบรรยายว่าหล่อเทียบพระเอกหนังไทยและพระเอกลิเกในยุคนั้น เมื่อเธอกลับบ้านเกิดที่นครพนม เขาก็ออกตามหาจนเจอทั้งที่รู้แค่ว่าอยู่นครพนม ต้องไล่หาทีละอำเภอทีละตำบลจนพบ ทำให้เธอแปลกใจปนอัศจรรย์ใจเพราะบ้านอยู่บ้านนอกไกลแสนไกล ครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่คือลักษณะของคู่บุญ ให้อยู่รวมกันเป็นล้านคนก็มองปั๊บเจอ

เปิดจดหมายของผู้เขียนที่เกิดในครอบครัวชาวนาจังหวัดนครพนม พี่น้องแปดคน เป็นคนโต ชีวิตลำบากตั้งแต่เด็ก สมัยนั้นไม่มีนาฬิกา ใช้เสียงไก่ขันบอกเวลา ไก่ขันครั้งแรกไปตามควาย ครั้งที่สองไปทำนา ตอนเด็กอยากบวชและอยากมีความสุขสงบอย่างแม่ชีที่เคยดูในหนัง แต่ไม่รู้หนทาง จนได้มารู้จักวัดพระธรรมกาย พบทางดำเนินชีวิตที่มีความสุข มีกำลังใจสร้างบารมีไม่เบื่อหน่าย อยากรู้ความเป็นมาของคนในครอบครัวจึงรีบส่งเคสมา ช่วงกลางมีบรรทัดหัวเราะที่ถอดซ้ำราวครึ่งนาที