ไฟไหม้บ้าน

ปี 2544 เกิดเหตุการณ์กับพี่สาว คือลูกชายของเธอพาเพื่อนสาวมาพักที่บ้านตอนตีสาม และพาเข้าไปนอนในห้องของลูกสาวคนโตบนชั้นสองแทนห้องนอนของตัวเองที่อยู่ชั้นล่าง เช้าเก้าโมงพี่สาวเข้าครัวติดเตาไฟทำอาหาร แล้วปลีกตัวไปสระผมในห้องน้ำโดยยังตั้งหม้อไว้ที่เตา พอออกจากห้องน้ำก็มีควันไฟเต็มบ้าน มองไม่เห็นอะไร ได้ยินแต่เสียงหมาเห่าเป็นระยะ จึงเดินตามเสียงหมาจนรอดออกมาได้ แล้ววิ่งไปโทรเรียกรถดับเพลิงและวิ่งกลับไปหวังช่วยลูกชาย แต่ถูกเพื่อนบ้านล็อกตัวไว้เพราะกลัวเป็นอันตราย ลูกชายจึงตายพร้อมเพื่อนสาวเมื่ออายุเพียงสิบหกปี ต้นเพลิงมาจากเตาไฟที่เธอจุด ลุกลามขึ้นชั้นบน ส่วนห้องของลูกชายที่ชั้นล่างไม่ถูกไฟไหม้แม้แต่น้อย

ตอบว่าลูกชายของพี่สาวและเพื่อนสาวถูกไฟคลอกตายเพราะกรรมในอดีตของทั้งสอง ชาตินั้นเป็นสามีภรรยากันและได้วางแผนเผาบ้านญาติพี่น้องต่างมารดา เพื่ออำพรางศพที่ตนฆ่าเอาไว้ โดยหวังยึดมรดก วิบากกรรมนี้มาส่งผล ก่อนตายทั้งสองตกใจกลัวแต่หนีไฟไม่พ้น ไฟคลอกแล้วทุกข์ทรมานมากจนตาย ตายแล้วไปเป็นกายสัมภเวสีด้วยกันทั้งคู่ เดินร่อนเร่ด้วยกายที่ดูเหมือนคนถูกไฟไหม้ ผิวหนังปูดโปน เพราะยังไม่หมดกรรมจึงติดไปถึงกายละเอียด ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วสภาพดีขึ้น แต่ยังไม่ได้ไปเกิดใหม่เพราะบุญยังไม่มากพอ ต้องอุทิศไปอีกเรื่อย ๆ

พ่อกับแม่ช่วยกันขายอาหารจนมั่นคงซื้อบ้านเดี่ยวได้หลังหนึ่ง วันหนึ่งไฟช็อตที่บ้านหลังอื่นลามมาไหม้บ้านเป็นหลังสุดท้าย เหลือแต่ซาก พ่ออารมณ์เย็นกว่าน้ำแข็ง ต่อเติมซากบ้านอยู่ที่เดิม ส่วนแม่ร่วมหุ้นซื้อบ้านกับน้องชายแท้ ๆ แต่อยู่ได้ไม่นานน้าชายก็ฮุบบ้านไปทั้งหมด แม่ต้องไปเช่าบ้าน รับจ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ เลี้ยงน้องสาวคนสุดท้อง น้องชายไปอยู่กับน้าต่างจังหวัด ผู้เขียนอยู่กับพ่อซึ่งลำบากที่สุด เพราะไม่มีความรู้จึงรับจ้างเข็นของ ล้างแผง เก็บขยะในตลาด ทั้งที่รูปหล่อ ผิวขาว จมูกโด่ง จนคนทั้งตลาดสงสัย ได้ค่าจ้างเล็กน้อยก็เก็บหอมรอมริบ ทำไปยิ้มไป ส่งลูกเรียนจนจบปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่