โรงเจ

ต่อจากช่วงพัก เรื่องเล่าว่ามีคนบอกว่าถ้ายกครูแล้วจะทำให้หนี้สินที่มีอยู่หมดเร็วขึ้น และบอกสามีว่ามีชื่ออยู่ข้างบน ใครไม่มีชื่ออยู่ข้างบนจะเป็นศิษย์ที่นี่ไม่ได้ สามีก็ยกครู ต่อมาราวปี 2543 พี่เขยชวนสามีมาบวชในโครงการบวชหมู่ที่วัดพระธรรมกาย (ชื่อโครงการและจำนวนถอดไม่ชัด) ทำให้ได้รู้จักหมู่คณะกัลยาณมิตร มีโอกาสสร้างบุญใหญ่ ต่อมาสามีไปคุยกับเพื่อนที่เคยชวนไปนั่งสมาธิที่โรงเจ เกิดเรื่องขึ้น สามีจึงกังวลมาก ไม่กล้าทิ้งการนั่งสมาธิแบบเดิมเพราะกลัวเขาจะมาทำร้าย ครูไม่ใหญ่ว่าจะนั่งก็นั่ง จะเลิกก็เลิก จะหนีความสุขไปหาความทุกข์หรือหนีความทุกข์มาหาความสุขก็เชิญ ไม่มีใครว่าอะไร (บางช่วง Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษ)

ที่สามีไปเกี่ยวข้องกับโรงเจ เพราะในอดีตมีเชื้อนับถือเรื่องทรงเจ้า ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาอยู่ตามโรงเจมาหลายชาติ จึงวนเวียนอยู่ในวงจรนี้ ไม่เกี่ยวกับว่ามีชื่ออยู่บนสวรรค์หรือไม่ ครูไม่ใหญ่ขยายว่ามีเชื้อนับถือ ตายแล้วก็อยู่แถวนั้น กลับมาเกิดเป็นมนุษย์ก็เชื่ออีก เชื้อนี้จึงแน่นหนามาก

ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเป็นเรื่องจริงไม่ใช่ใบ้หวย เจ้าสำนักโรงเจท่านนั้นมือข้างหนึ่งเหลือสองนิ้ว อีกข้างเหลือสามนิ้ว คนยุคนั้นชอบไปขอหวยจากตัวเลขสองกับสาม ความจริงท่านเจริญพุทธานุสติ เอาผ้าชุบน้ำมันพันนิ้วจุดไฟเป็นพุทธบูชาแล้วเดินประทักษิณรอบมหาเจดีย์สวดมนต์จนไหม้ ลูกศิษย์ห้ามไว้ ภายหลังยังจุดที่แขนจนเป็นบ่อ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของท่าน อย่าไปเลียนแบบ แต่ทำให้ครูไม่ใหญ่มั่นใจว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าสมัยเป็นพระโพธิสัตว์ในพุทธกาลของพระสุมังคลพุทธเจ้าทำเช่นนั้นจริง ท่านชอบไปวิเวกนั่งสมาธิที่เกาะกลางทะเล อายุ 80 ยังเดินขึ้นเขาชันได้