แม่

เล่าว่าปี 2531 ตัวเฮียสร้างห้องพระให้แม่ได้ไหว้พระในบ้าน เป็นห้องพระแบบจีนผสมไทย เพราะแม่ชอบไหว้พระ ทำบุญทำทาน ถือศีลกินเจ และนับถือเจ้าแม่มาก สวดสรรเสริญเป็นประจำ แม่ไม่ได้เรียนหนังสือแต่สวดมนต์ภาษาจีนได้หลายสิบเล่ม เมื่อเปิดห้องพระมีคนมาร่วมแสดงความยินดีประมาณสองร้อยคนเต็มห้องพระ ส่วนการค้าก็เจริญรุ่งเรืองทั้งซื้อขายที่ดิน รับจำนอง รับซื้อฝากที่ดิน จนเงินไม่พอหมุนต้องกู้ธนาคาร มีเงินหมุนเวียนหลายร้อยล้านบาท เรียกว่ารวยทั้งสมบัติรวยทั้งบุญ

เล่าว่าเมื่อสึกมาได้ประมาณห้าเดือน ได้จัดงานวันเกิดครบรอบ 69 ปีให้แม่บนห้องพระ มีเฉพาะลูกหลานประมาณห้าสิบคน ต่อมาไม่นานวันที่ 1 เดือน 9 จีน พ.ศ. 2534 ซึ่งเป็นวันกินเจ แม่เรียกลูกหลานมาไหว้พระตอนสองทุ่ม แล้วบอกว่าพรุ่งนี้จะไปโรงเจ ขณะไหว้พระอยู่นั้นแม่สิ้นลมไปเฉย ๆ และเอียงตัวไปทางตัวเฮียซึ่งรับไว้ในอ้อมอก หมอบอกว่าหัวใจล้มเหลว หมดอายุการใช้งาน รวมอายุ 69 ปีเท่ากับเตี่ย ไปง่าย ๆ ตามที่ท่านอธิษฐานไว้ งานศพจัดได้ยิ่งใหญ่แขกแน่นวัดทุกคืน วันสุดท้ายตัวเฮียทำบุญให้แม่หนึ่งล้านบาท โดยบริจาคมูลนิธิต่าง ๆ และสร้างพระประธานถวายวัดหน้าตัก 49 นิ้วหนึ่งองค์

นับจากวันที่พ่อเสียชีวิต แม่เศร้าโศกเสียใจมาก ร้องไห้ทุกวันแม้เวลาทานอาหาร เรียกว่ากินข้าวคลุกน้ำตาทุกมื้อ เพราะตอนพ่อมีชีวิตอยู่จะมีพ่อนั่งกินข้าวด้วยทุกครั้ง แม่จึงหาทางออกด้วยการเริ่มดื่มเหล้าทุกมื้อ ดื่มให้มืนเพื่อลืมความทุกข์ แล้วพูดวกวนประโยคเดียวว่าถ้าแม่ตายไปพวกเจ้าจะอยู่กันอย่างไร ผ่านไปสิบห้าปีจนแม่อายุ 53 ปี ก็ยังไม่คลายจากความเศร้าโศก วันหนึ่งแม่นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เด็กข้างบ้านเพื่อเอาอาหารไปส่งคุณตาที่โรงพยาบาล ขณะรถวิ่งไปตามถนนเลียบเขื่อน มีฝนตกลมแรง มือหนึ่งถือร่มอีกมือถือปิ่นโต ลมพัดแม่ตกจากมอเตอร์ไซค์ ศีรษะฟาดพื้นแตกและหมดสติ หมอเย็บแผลแต่แผลอักเสบข้างใน ทำให้แม่เสียชีวิตในเวลาต่อมา

ผู้เขียนเล่าว่าด้วยความรักที่มีต่อแม่อย่างท่วมท้น จึงเป็นแรงบันดาลใจให้เขียนกรณีศึกษามา เพราะตั้งแต่เล็กจนโตมีแต่คนประณามว่าเป็นลูกที่เกิดมาแล้วทำให้แม่ตาย จึงอยากทราบว่าแม่ตายแล้วไปอยู่ที่ไหน แม่เป็นหญิงร่างเล็กผอมบาง เจ็บออด ๆ แอด ๆ มาทั้งชีวิตด้วยโรคลิ้นหัวใจรั่วซึ่งหมอบอกว่าไม่มีทางรักษาหาย จึงสั่งห้ามไม่ให้ทำงานหนัก และสิ่งหนึ่งที่แม่ทำเหมือนคนอื่นไม่ได้เลยตลอดชีวิตคือห้ามมีบุตร เพราะสุขภาพอ่อนแอเกินกว่าจะให้กำเนิดใครสักคน