เห็นองค์พระกลางดวงแก้ว

ต่อจากเพลง ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยน ได้ความเพียงว่าคุณแม่ถามลูกเรื่องถวายหลวงพ่อ จากนั้นเล่าประสบการณ์ของคุณแม่เองว่ารู้สึกใจหายใจหล่นเหมือนทำจุกขวดตกลงไปในตัว แล้วมีดวงแก้วผุดขึ้นมาขนาดเท่าวงมือ ใสสว่างยิ่งกว่าเพชร ยิ่งกว่าแสงตะวัน แต่ไม่แสบตา นวลเหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ แล้วเห็นองค์พระอยู่กลางดวงแก้ว ครูไม่ใหญ่เสริมว่ายิ่งไม่พูดมากก็ยิ่งหยุดใจได้เร็ว

เยาวชนที่มาอบรมตั้งใจนั่งสมาธิ เด็กชายแดเนียลอายุ 14 ปีเล่าว่าตอนแรกนึกภาพห้องที่สว่าง แต่บางทีก็มืด จึงทำใจเฉย ๆ ไม่คิดอะไร อยู่ดี ๆ ก็เห็นดวงแก้วขนาดเท่าฟองสบู่ แล้วดวงแก้วค่อย ๆ โตขึ้น มีองค์พระอยู่ในดวงแก้ว เหมือนมองจากข้างบนลงมา ครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่แสดงว่าเป็นของสากลที่มีอยู่ในทุกคน แค่ทำใจเย็นเฉย

เดือนมีนาคม 2549 ตอนเด็กอายุหกขวบ วันนั้นมีพิธีถ่ายทอดสดจากเมืองไทย คุณแม่ต้องไปทำงานจึงฝากลูกไว้ที่วัด ครูไม่ใหญ่ชมว่ามีวัดเป็นที่พึ่ง แล้วให้ทายว่าเกิดอะไรแปลก คือวันนั้นเด็กยอมนั่งสมาธิและนั่งนิ่งจนทุกคนแปลกใจที่ไม่มีเสียงวิ่งชนกำแพง นั่งนิ่งไป 45 นาที พระอาจารย์ถามหลังเลิกนั่ง เขานิ่งไปก่อนจะเล่าชัดถ้อยชัดคำว่านั่งหลับตาแล้วมีลูกแก้วกลม ๆ ขาว ๆ อยู่ในท้อง มีองค์พระสีฟ้าอยู่ในลูกแก้ว รู้สึกดีมาก

ครูไม่ใหญ่ถามว่าเมื่อเด็กออทิสติกนั่งสมาธิได้ เราต้องรอให้เป็นออทิสติกก่อนหรือจึงจะได้อย่างนี้ และจะเอาแบบเด็กตอนไหน ตอนวิ่งไปมาหรือตอนเห็น ทุกคนที่ฟังทึ่งมากเพราะเด็กไม่เคยนั่งสมาธิเลยตั้งแต่เข้าวัด เอาแต่วิ่ง แต่พอได้นั่งกลับเห็นและอธิบายต่อว่ามีความสุขดีที่ได้เห็นดวงแก้วกับองค์พระอยู่ในดวงแก้ว ตามด้วยบรรทัด jingle ช่วงพัก