อัมพฤกษ์ครึ่งซีก

เล่าว่ามิถุนายน 2548 พี่ชายคนที่สามซึ่งอายุห้าสิบเอ็ดปีตัดสินใจบวชธรรมทายาทอุปสมบทนานาชาติ และชวนพี่เขยคนที่สามบวชด้วย แล้วพาคณะพระอาจารย์มาโปรดเตี่ยถึงบ้านหลายครั้ง ครูไม่ใหญ่ชมว่าฉลาดในการหาบุญ แต่ไม่ทราบว่าเตี่ยจะปลื้มหรือไม่เพราะเตี่ยพูดไม่ได้และสมองเริ่มฝ่อ หลังลาสิกขาเกือบสองเดือน เตี่ยอาการทรุดเข้าห้องไอซียู ก่อนเตี่ยละโลก ผู้เขียนกับพี่ชายพี่สาวไปเยี่ยมและทบทวนบุญทั้งหลายที่เตี่ยได้ร่วมทำกับวัดพระธรรมกาย ตั้งแต่บุญสร้างองค์พระของมหาธรรมกายเจดีย์ในช่วงแรก และให้เตี่ยได้กำมหาสุวรรณนิธิเพื่อช่วยนึกถึงองค์พระที่จะหล่อ ระยะแรกเตี่ยยังลืมตาตอบสนองรับรู้ได้แต่ไม่พูดอะไร เพราะพูดไม่ได้มานานกว่าสี่ห้าปีตั้งแต่เป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีก ในที่สุดเตี่ยก็สิ้นใจ รวมอยู่ได้แปดสิบปี หมอวินิจฉัยว่าเป็นโรคตับอ่อนอักเสบ

จดหมายของคุณเปเล่ (ผู้ที่ครูไม่ใหญ่เรียกว่าดวงตะวันแห่งโซโลมอน) เล่าว่าคุณปู่เป็นชาวนาในจังหวัดที่ถอดได้ไม่ชัด ชีวิตลำบาก ไม่ชอบทำบุญ สูบยาเส้น ดื่มเหล้า ทะเลาะกับคุณย่าเป็นประจำ เมื่อมีแมวมาขโมยอาหารจนรำคาญ ก็ทำกับดักเอาปลาล่อ พอแมวติดก็นำไปถ่วงน้ำให้ตายเพื่อให้หายแค้น ทำอย่างนี้บ่อยมาก ก่อนตายร้องออกมา (ถอดเสียงหลุด) ครูไม่ใหญ่เทียบกับเรื่องที่เคยเล่าเรื่องเอาไม้แทงลูกตาตุ๊กแก ส่วนคุณย่าตรงข้ามกัน ชอบใส่บาตรทุกวัน ถวายเพลที่วัด ขยัน หลังทำนาปลูกผักขายแล้วแบ่งเงินมาทำบุญ ประหยัดแต่ไม่ตระหนี่ในเรื่องบุญ จนวันหนึ่งหกล้มเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีกและยังไม่หายจนปัจจุบัน

คุณย่าเป็นอัมพฤกษ์เพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารทั้งในอดีตและปัจจุบันมาส่งผล จะดีขึ้นได้แต่ไม่ปกติร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะอายุมาก ให้แก้ด้วยการสร้างบุญทุกบุญ ทาน ศีล ภาวนา ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา อุทิศให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน และนึกถึงบุญบ่อย ๆ ที่ชอบทำบุญเพราะเป็นคนใจบุญ บางชาติเป็นคนจนแล้วสั่งสมบุญด้วยความไม่ประมาทจึงเกิดเป็นเศรษฐี แต่พอรวยก็ตระหนี่ชาติต่อมาจึงจน รวยจนสลับกันเรื่อยมา ครูไม่ใหญ่ว่าขึ้นอยู่กับพฤติกรรมและความเข้าใจความจริงของชีวิต ถ้าไม่ตระหนี่ก็รวยต่อเนื่อง