สามเณรเปรียญธรรม

เปิดจดหมายของสามเณรที่บุญพามาบวชที่วัดตั้งแต่อายุ 12 ปี ตอนนี้อายุ 17 ปี กำลังขะมักเขม้นสอบเปรียญธรรมประโยคสี่ ตั้งใจจะไปให้ถึงประโยคเก้า เพื่อเป็นแบบอย่างให้คนอื่นและใช้สอนตัวเอง ครูไม่ใหญ่ถามว่ามาจากไหน ได้คำตอบว่าจังหวัดบุรีรัมย์ ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนเป็นภาษาอื่นปนหลายบรรทัด ระหว่างนั้นครูไม่ใหญ่แทรกว่าให้รีบทำมหารัตนวิหารคดให้เสร็จทันรองรับพุทธบริษัทหนึ่งล้านคนปีหน้า และวันคุ้มครองโลก 22 เมษายนที่จะถึงนี้ให้มาหล่อพระกันแสนองค์

บอกว่าวันวิสาขบูชาจะมีพิธีบวชอุทิศชีวิตอีกจำนวนหนึ่ง ตอนนี้ผู้เตรียมบวชกำลังปฏิบัติธรรมอยู่ ถึงวันพรุ่งนี้คือวันที่ 26 พฤษภาคมก็จะลงมาเตรียมตัว แล้วชวนฟังผลการปฏิบัติธรรมของสามเณรที่เตรียมบวชอุทิศชีวิต

อ่านจดหมายกราบถวายความเคารพรักแด่หลวงพ่อของสามเณรรูปหนึ่ง อายุ 22 ปี สอบได้เปรียญธรรมสี่ประโยค กราบขอบพระคุณหลวงพ่อที่อบรมพร่ำสอนและเลี้ยงดูจนโต และบอกว่ามาถึงวันนี้พร้อมแล้วที่จะบวชอุทิศชีวิตให้กับพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นคำที่ครูอยากได้ยินมานาน

สามเณรเล่าว่าตนบวชครั้งแรกตอนอายุสี่ขวบ ซึ่งเป็นการบวชหน้าไฟให้โยมยาย ครูทักว่าสำหรับผู้ที่เตรียมพร้อมจะบวชตลอดชาติอุทิศชีวิต อายุสี่ขวบก็ยังน้อยไปหน่อย และบอกว่าเวลาเห็นพระเห็นสามเณรก็จะรู้สึกคุ้นเคย

สามเณรเล่าว่าตอนเด็กอ้อนขอบวชอยู่เรื่อยและร้องไห้หลายรอบจนโยมแม่ยอม และด้วยความอยากบวชมากจึงแอบเอากรรไกรมาตัดผมตัวเองจนหัวลายไปเลย เพื่อให้โยมแม่เห็นถึงความตั้งใจจริง

สามเณรเล่าว่าโยมแม่ยังไม่ยอมให้บวชเพราะบอกว่ายังเด็กเกินไป แต่หัวใจที่อยากบวชยังมั่นคง จนเรียนจบชั้น ม.3 จึงสมปรารถนา โยมแม่อนุญาตให้มาบวชที่วัดพระธรรมกาย ถึงจะมีระเบียบมากมายก็ไม่เคยหวั่นกับกฎระเบียบใด เพราะเข้าใจว่าทุกกฎที่หลวงพ่อมอบมาให้ และการที่พระอาจารย์กับพระพี่เลี้ยงคอยอบรมพร่ำสอน ก็เพื่อให้สามเณรทุกรูปเป็นสามเณรดีที่โลกต้องการ

สามเณรเล่าว่าเมื่อหันกลับไปดูโลกภายนอกก็เห็นแต่ความวุ่นวาย เพราะชีวิตของฆราวาสกลางคืนเป็นควัน กลางวันเป็นไฟ มีแต่ความทุกข์และหาความสุขได้ยาก แต่ชีวิตของสามเณรมีแต่ความสุขเพราะได้อยู่กับหลวงพ่อ กลางคืนก็ไม่เป็นควันกลางวันก็ไม่เป็นไฟ มีแต่กลางใจเป็นดวงแก้ว กลางดวงแก้วเป็นองค์พระ และกลางองค์พระใสขึ้นทุกวัน

สามเณรเล่าว่านั่งธรรมะโดยตั้งตัวตรง หลับตาเบา ๆ ทำใจนิ่ง ๆ นุ่ม ๆ ตามเสียงหลวงพ่อไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวขยายกว้างมากจนรู้สึกว่าตัวหายไปกลืนกับบรรยากาศ ครูอธิบายว่านั่นคือใจเริ่มบริสุทธิ์ ธาตุที่บริสุทธิ์เข้าแทนที่ธาตุที่ไม่บริสุทธิ์ กายที่หนักจึงรู้สึกเบาขึ้น ความทุกข์ลดลงและความสุขเพิ่มขึ้น