วิมานรัตนชาติ

เล่าว่าแม้เป็นชาวสวรรค์ก็ยังอยากสื่อสาร เพราะช้ำใจน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาวาสนาบารมีที่ต้องไปอยู่ชนบทของชาวสวรรค์ จนนึกถึงเพลงอายอาย แล้วยกเรื่องเทวดาที่บริวารซึ่งเกิดจากบุญของเธอชื่นชมว่ามีทิพยสมบัติมากมายน่าจะปีติยินดี แต่เจ้าของบอกว่าอายเหลือเกิน มีทิพยสมบัติขนาดนี้ก็ยังอายจนไม่กล้าพาบริวารทั้งหลายออกไปเดินเล่นในสวน เพราะมีบริวารอยู่แค่นี้ ส่วนของคนอื่นมีเป็นล้าน จึงสรุปว่าที่ชัวร์ที่สุดคือต้องสั่งสมบุญไว้ให้ดีที่สุด ตอนนั้นใครจะสื่อสารหรือไม่ก็ไม่เป็นปัญหา เพราะบุญเต็มเปี่ยมแล้วเราไปอยู่แถวหน้าเกรดเอของชาวสวรรค์ มีบริวารเยอะ ทิพยสมบัติเยอะ วิมานสวยทำด้วยรัตนชาติล้วน ๆ

ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าไปสวรรค์ดีมาก สุขกว่าเมืองมนุษย์เป็นหมื่นเป็นแสนเป็นล้านเท่า สมบัติในเมืองมนุษย์เทียบไม่ได้ วิมานเป็นเงินเป็นทองเป็นรัตนชาติ ใหญ่โตหลายโยชน์ แค่ประตูวิมานประดับเพชรที่มนุษย์เรียกว่าโคตรเพชร แต่บนนั้นเรียกว่าเศษเพชร ขนาดเท่าลูกมะพร้าวหรือแตงโมใหญ่ ๆ มีรัศมีสว่างสวยงาม ใหญ่เล็กแล้วแต่กำลังบุญ โดยเฉพาะที่ดุสิตบุรีไม่ต้องพูดถึง

ถ้ารวยก็รวยมหาศาล สมบัติของคนทั้งโลกหกพันกว่าล้านคนรวมกันยังสร้างวิมานรัตนชาติไม่ได้ วิมานสูงเป็นร้อยเป็นพันโยชน์ หนึ่งโยชน์สิบหกกิโลเมตร ร้อยโยชน์ก็หนึ่งพันหกร้อยกิโลเมตร ฟังแล้วเหลือเชื่อแต่เป็นความจริงที่เกิดจากบุญ แต่ละวิมานเหมือนเมืองหนึ่ง เวลาเจ้าของวิมานออกจากวิมาน เทวรถคันเล็กคันใหญ่ต้องหลบข้างทาง