ปี 2547

เล่าว่ามีลูกน้องที่ตัวเฮียรักและไว้ใจมาก อยู่กันมา 25 ปี ตัวเฮียให้ลูกและเมียของเขามาขายของหน้าโรงหนังโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ลูกน้องคนนี้ดูแลโรงหนังและรับผิดชอบเบิกฝากเงินธนาคาร ทำงานด้วยความซื่อสัตย์มาตลอด วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 ตัวเฮียให้ไปเบิกเงินหนึ่งล้านเจ็ดแสนบาท เขากลับมารายงานว่าถูกฉกเงินไปเจ็ดแสน เหลือมาแค่ล้านเดียว ตัวเฮียจึงแจ้งความ ตำรวจสอบสวนพบพิรุธหลายอย่างและนัดให้มาเข้าเครื่องจับเท็จวันรุ่งขึ้น เช้านั้นลูกน้องมาดักรอหน้าบ้านแล้วยิงตัวเฮีย จากนั้นยิงตัวตายตามไป ลูกชายคนโตได้ยินเสียงปืนออกมาเห็นพ่อถูกยิงจึงอุ้มไว้ในอ้อมอกและนำส่งโรงพยาบาล แต่ตัวเฮียเสียชีวิตในอ้อมอกของลูกชายก่อนถึงโรงพยาบาล

เล่าว่าพี่สาวมาเมื่อปี 2547 ก่อนงานบุญหล่อองค์พระสามแสนองค์สามแสนปลื้ม โดยเตรียมอาหารตั้งใจจะนำไปถวายพระที่วัดใกล้บ้าน ขณะเดินอยู่บนถนนมีสุนัขจรจัดวิ่งมาชนจนล้ม หัวเข่ากระแทกกับถนนคอนกรีตจนบาดเจ็บเดินไม่ได้ ต้องเข้าโรงพยาบาลเกือบสองเดือน พอจะถึงวันหล่อองค์พระก็คิดว่าจะมาไม่ได้ แต่สุดท้ายก็มาได้และนำปัจจัยมาถวายหลวงพ่อในวันที่ 22 เมษายน 2547 ได้สมใจ