บ้านมิตรภาพ

อ่านจดหมายอีกฉบับจากคนที่อยู่บ้านเดียวกัน ซึ่งเรียกว่าบ้านสหประชาชาติ เจ้าตัวเล่าว่ามาจากประเทศพม่าเพื่อมาทำงานในกรุงเทพ โชคดีที่ได้ทำงานอยู่กับครอบครัวธรรมกายในบ้านที่เรียกว่าบ้านมิตรภาพหรือบ้านสหประชาชาติ เพราะมีทั้งชาวพม่า ลาว ไทยอีสาน และเจ้าของบ้านเป็นคนไทย อยู่รวมกันด้วยความรักและมิตรภาพอันอบอุ่น ทำให้มีโอกาสไปวัดพระธรรมกายร่วมงานบุญใหญ่หลายครั้ง โดยเฉพาะการใส่บาตรตอนเช้าที่งดงามมีระเบียบ และอธิษฐานขอให้ได้สร้างบารมีกับหมู่คณะและครอบครัวนี้ตลอดไป

ผู้เขียนจดหมายเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ปัจจุบันทำงานอยู่กับครอบครัวธรรมกายที่บ้านชื่อบ้านมิตรภาพ เล่าว่าครอบครัวมีพี่น้องทั้งหมดหกคน ตัวเองเป็นคนที่สี่ พ่อแม่ตั้งชื่อว่าเด็กหญิงภูเขาแต่ไม่ทราบว่าทำไมจึงตั้งชื่อนี้ ทั้งที่ตัวเล็กนิดเดียวและเล็กกว่าพี่น้องทุกคน ไปโรงเรียนก็โดนเพื่อนล้อ คุณครูก็ขำ ปัจจุบันอายุสิบหกปี สูงเพียงหนึ่งร้อยสี่สิบสามเซนติเมตร น้ำหนักสามสิบห้ากิโลกรัม แต่สุขภาพร่างกายแข็งแรงดีมาก ครอบครัวมีอาชีพเกษตรกร

ลูกใช้เวลาปรับตัวกับครอบครัวใหม่เพราะแตกต่างจากบ้านหลังแรกมาก เจ้าของบ้านชอบไปวัดและใจดี มีกันสามคนคือพ่อ แม่ และลูกชายวัยหนึ่งขวบ ทำให้ลูกมีโอกาสได้รู้เรื่องกฎแห่งกรรมและความจริงของชีวิต ที่นี่เปิด DMC ตลอดมากกว่าครึ่งวัน มีเสียงบรรยาย เสียงธรรมะ เสียงสวดมนต์เช้าเย็นและบูชาเจดีย์ดังก้องไปทั่วบ้าน ลูกจึงได้เป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และรู้สึกอบอุ่นเมื่อมีภาษาลาวปรากฏบนหน้าจอจานดาวธรรม ได้รู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกก็ได้ทำหน้าที่ต้อนรับ ได้คอยต้อนรับหลวงพ่อ ได้เห็นวัดที่สวยงามยิ่งใหญ่และมหาธรรมกายเจดีย์ ได้รับงานอาสาสมัคร มีเพื่อนมากมาย ไม่มีใครดุด่า ไม่เคยพลาดเลยแม้แต่บุญเดียว ได้ร่วมหล่อองค์พระในวันที่ 22 เมษายน 2548 และปลื้มใจมากตอนที่อยู่ในช่วงส่ง DMC ฝันในฝันซึ่งหลวงพ่อถามว่ามีคนลาวมาหรือเปล่าและเปิดเพลงยิ้มภาษาลาว จึงมั่นใจว่าหลวงพ่อต้องเห็นลูกแน่ ๆ

ที่บ้านมิตรภาพมีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเป็นแฟนของพี่ชายเจ้าของบ้านผู้ชาย เป็นคนจังหวัดหนองคาย เรียนจบ ม.6 แล้วกลับมาทำงานในกรุงเทพ ทำงานโรงงานวันละสิบสองชั่วโมงจนสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง เป็นคนชอบทำบุญชอบไปวัด ต่อมาได้พบกับพี่ชายของเจ้าของบ้านซึ่งเป็นคนนำพาให้ได้มารู้จักวัดพระธรรมกาย เขารู้สึกว่าใช่เลย สถานที่แห่งนี้คือที่ตามหามานาน ทั้งสองคบกันดูใจกันไม่นานก็ตัดสินใจย้ายมาอยู่ในครอบครัวธรรมกายที่บ้านมิตรภาพด้วยกัน แต่ยังไม่ได้แต่งงาน ระหว่างนั้นครูไม่ใหญ่ประกาศว่ามีผู้ทำกองทุนบูชาข้าวพระกองละหนึ่งพันบาท และแบ่งบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคน

พี่ผู้หญิงที่เป็นเจ้าของบ้านมิตรภาพให้กำลังใจว่าอย่าเอาเด็กออก จะช่วยเลี้ยงให้ และพาแฟนของพี่เขามาทำงานอยู่ด้วยกันที่บ้าน ตอนนี้แฟนของพี่เขามาช่วยทำงานอยู่ที่บ้านแล้ว เด็กในท้องคลอดแล้วอายุประมาณสองเดือน เป็นที่รักของทุกคนในบ้านมิตรภาพ ใครเห็นก็ต้องขออุ้ม