กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

คำตอบ พ่อแท้ของสามีตายแล้วเป็นภุมเทวาสายยักษ์ เป็นบริวารของหัวหน้ายักษ์ (เหตุถอดเพี้ยน) ส่วนแม่แท้ของสามีเป็นเทพธิดาสุดสวย มีวิมานทองชั้นดาวดึงส์เฟส 3 ด้วยบุญที่ทำในพระพุทธศาสนา ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วมีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น ครูไม่ใหญ่ทิ้งท้ายว่าปลายทางคนละทาง ท่านหนึ่งเป็นยักษ์ ท่านหนึ่งเป็นเทพธิดา

คำตอบ บุญที่ผู้เขียนและสามีปฏิบัติดีปฏิบัติชอบแล้วแผ่เมตตาไปให้ญาติที่ละโลกไปแล้ว ญาติที่อยู่ในภูมิที่รับได้ก็ได้รับ ถ้าไปมหานรกรับไม่ได้ สามีกับผู้เขียนชอบปฏิบัติธรรมตามสำนักสงฆ์และวัดป่าและเดินธุดงค์ เพราะมีนิสัยใฝ่ธรรมมาข้ามชาติทั้งคู่ ปัจจุบันจึงศรัทธาข้อวัตรปฏิบัติของพระป่าพระธุดงค์ เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะโดยเป็นกองเสบียงประเภทตามอารมณ์ ทำบ้างไม่ทำบ้าง ถ้าตั้งใจสั่งสมบุญทุกบุญกับหมู่คณะและอธิษฐานจิตตามติดก็เป็นไปได้ แต่ต้องทำสม่ำเสมอ

คำตอบ สามีจู่ ๆ ก็เป็นเส้นเลือดในสมองตีบ หัวใจเต้นผิดจังหวะ ประสาทตามองไม่เห็น เพราะกรรมในอดีตที่เคยจับปลาขังไว้ในตุ่มปิดฝาเก็บไว้ฆ่ากิน และฆ่ากินเป็นอาหาร ทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้น แก้ไขด้วยการสั่งสมบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ปล่อยปลาให้มาก และอุทิศบุญให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน หลานชายซึ่งเป็นลูกของลูกชายคนโตเป็นเด็กน่ารัก ก่อนมาเกิดมาจากที่สว่าง มีบุญบวชพระแต่ผังบวชตลอดชีวิตยังเบาบาง ต้องคอยประคับประคอง แล้วทิ้งท้ายให้ทุ่มเทสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญและอธิษฐานจิตตามติดวงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

จดหมายของเด็กชายที่เกิดเมืองไทย ไปอยู่อเมริกาตั้งแต่สี่ขวบ พ่อเป็นชาวอเมริกัน แม่เป็นคนไทย นั่งสมาธิครั้งแรกตอนราวแปดขวบเมื่อเพื่อนบ้านของคุณแม่ชวนไปนั่งสมาธิสัปดาห์ละครั้ง มีเด็กมานั่งครั้งละ 5-10 คน ผู้ใหญ่บ่นว่าเหนื่อยเหมือนจับปูใส่กระด้ง ได้นั่งรวมกันราว 5 นาที คุณแม่พาไปวัดเสมอ ที่บ้านติด DMC ตั้งแต่ 2547 ชอบรายการกรณีศึกษามากเพราะเหมาะกับคนมีเหตุผล ทำอย่างไรได้อย่างนั้น ทำให้รู้ว่าเป็นคนดีสบายกว่าเป็นคนไม่ดี เพราะ DMC รวมความดีไว้ช่องเดียว

ผู้เขียนเล่าต่อว่าเคยบวชสามเณรที่วัดในนิวเจอร์ซีย์มาแล้วสองครั้ง (ชื่อวัดถอดเพี้ยน) สองครั้งแรกแม่ให้บวชให้คุณพ่อ ปีนี้แม่ขอให้บวชให้แม่ จึงมาบวชเป็นครั้งที่สาม ประทับใจการบวชสามเณรนานาชาติที่วัดพระธรรมกายมาก ทั้งการนั่งสมาธิและพระอาจารย์ที่สอน และที่ประทับใจที่สุดคือได้พบหลวงพ่อใกล้ ๆ เป็นครั้งแรก ช่วงท้ายเป็นบรรทัดเสียงฮัมซ้ำที่ถอดไม่ได้

ผู้เขียนเล่าว่าสามเณรนานาชาติครั้งนี้มีสองพี่น้องที่เป็นเพื่อนเล่นต่างวัยมาตั้งแต่เด็ก บ้านอยู่ใกล้กัน เป็นครอบครัวชาวยิวเหมือนกัน แต่พ่อของสองพี่น้องเป็นชาวยิวที่เคร่งศาสนามาก ต่างกับพ่อของผู้เขียนที่เข้าใจพระพุทธศาสนา สองพี่น้องต้องฝ่าอุปสรรคมากกว่าจะได้มาบวช และผู้เขียนมาบวชครั้งนี้ก็เพราะคุณแม่ของสองพี่น้องชักชวน น้องคนเล็กตั้งใจอยากบวชมาก เมื่อถูกถามว่าวันแม่จะให้อะไรเป็นของขวัญ ตอบว่าอยากบวช เพราะอยากให้แม่ได้บุญเยอะ ๆ และรักแม่ที่สุด

ผู้เขียนเล่าว่าวันแรกพ่อของสองพี่น้องไม่อนุญาต ทำให้คนพี่ร้องไห้ แต่เมื่อคุณแม่อธิบายเหตุผลให้คุณพ่อฟัง วันรุ่งขึ้นพ่อก็อนุญาตให้บวชด้วยรอยยิ้ม โดยมีข้อแม้หนึ่งข้อ ผู้ดำเนินรายการชวนผู้ชมเดาว่าข้อแม้คืออะไร (ในที่ถอดมีคำว่า บวชแล้วต้องสึก ห้ามเปลี่ยนศาสนา) แล้วเฉลยว่าข้อแม้คือคุณแม่ต้องสัญญาว่าจะอยู่กับเขาไปจนแก่ You have to grow old with me คุณแม่ตอบว่าทิ้งเมืองไทยมาอยู่ด้วยก็ตั้งใจอยู่กันตลอดชาติ จะดูแลไปจนแก่

หลังบรรทัดที่ถอดซ้ำ ผู้เขียนบอกว่าทุกคนรักพี่ชายที่แสนดีคนนี้หมดใจ พี่คนนี้แน่มาก ขนาดโดนผ่าตัดแผลยาวจากข้อเท้าถึงหัวเข่ายังยิ้มได้เฉยเลย ยิ้มตลอด ตรงนี้ได้ใจผู้เขียนมาก

ผู้เขียนเล่าว่าพี่ชายตั้งใจมากที่จะมาบวชสามเณรนานาชาติอีกครั้ง แต่สิ่งที่ไม่กล้าฝันก็เกิดขึ้น สาเหตุคือพี่ถูกยุงกัดแล้วเกา ต่อมาบ่นว่าเจ็บขามาก ตัวร้อนจัด ครอบครัวรีบพาส่งโรงพยาบาล หมอเอกซเรย์แล้วบอกว่าติดเชื้อ (ชื่อโรคถอดเพี้ยน) ผู้ดำเนินรายการแทรกว่าหมอพูดเหมือนบอกว่าเป็นโรคกรรม การติดเชื้อทำให้เป็นหนองใกล้กระดูกซึ่งอันตรายมาก ขาซ้ายอักเสบ หมอต้องผ่าตัดด้านข้างตั้งแต่ใกล้ข้อเท้าจนเกือบถึงหัวเข่า ผ่ายากใช้เวลาสองชั่วโมง ต้องเอาเนื้อจากส่วนอื่นมาประกบแผล และต้องรักษาสี่เดือนกว่าจะหาย

ผู้เขียนเล่าต่อว่าหมอบอกว่าเคยมีคนไข้รายหนึ่งเป็นโรคนี้ กินยาแก้อักเสบได้ไม่กี่วันก็เสียชีวิต พี่ชายที่แสนดีจึงไม่ได้บวชในปีนี้ แต่ฟังหมอพูดจบก็ยังยิ้ม ผู้เขียนไม่เข้าใจว่าแค่ยุงกัดทำไมเกิดเรื่องน่าเศร้าได้ขนาดนี้ ชักจะเชื่อแล้วว่ายุงร้ายกว่าเสือ แล้วถามว่ามีนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาคนไหนเชื่อบ้างว่ายุงร้ายกว่าผี ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเรื่อง

หลังบรรทัด jingle ช่วงพัก ผู้เขียนเล่าเรื่องพ่อว่าวันหนึ่งบ่นปวดหลัง เหนื่อย เพลีย ไปโรงพยาบาลตรวจเลือดพบผิดปกติเล็กน้อย ไม่นานตรวจใหม่พบว่าเป็นโรคหัวใจ ต้องเข้าห้อง CCU หมอทำบอลลูนหัวใจหลายครั้ง อาการดีขึ้นจึงถอดออก หมออยากให้ช่วยเหลือตัวเองเช่นแปรงฟัน แต่พ่อบ่นว่าแค่แปรงฟันทำไมเหนื่อยขนาดนี้ ก่อนเสียชีวิตสั่งแม่ว่าถ้าตายให้ทำศพตามประเพณีไทย แม่ก็ทำตามโดยไม่สนใจคำค่อนขอดของญาติ พ่อเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเมื่ออายุเพียง 55 ปี ตอนนั้นผู้เขียนอายุ 9 ขวบ ถ้ามีใครถามว่าโตขึ้นจะเป็นอะไร จะตอบว่าจะตั้งใจเป็นคนดีให้สมศักดิ์ศรีที่เป็นลูกชายของพ่อ

ผู้เขียนเล่าว่าพ่อเลี้ยงแต่งงานกับแม่หลังพ่อเสียชีวิต ท่านเมตตาผู้เขียนมาก เข้ากันได้ดี เข้าวัดทำบุญกับผู้เขียนและแม่อย่างสม่ำเสมอ มักนั่งสมาธิก่อนไปทำงาน บอกว่าวันไหนนั่งก่อนไปทำงานสมองจะปลอดโปร่ง แต่พ่อเลี้ยงชอบกีฬาชกมวยไทยมาก ถือว่าเป็นการออกกำลังกายและตื่นเต้นที่สุด เคยขึ้นชกบนเวทีมาแล้วสองครั้ง ผู้เขียนไม่อยากให้ท่านเป็นนักมวยแล้ว

ชุดคำถามของกรณีศึกษา สามเณรในโครงการเคยทำบุพกรรมใดร่วมกันมาจึงได้มาบวชพร้อมกันทั้งที่อยู่คนละมุมโลก สองพี่น้องเกี่ยวข้องกับผู้เขียนอย่างไร จึงเป็นเพื่อนเล่นกันและเกิดในครอบครัวชาวยิวเหมือนกัน ทำไมเกือบไม่ได้บวชเพราะพ่อไม่อนุญาต แต่ภายหลังอนุญาตด้วยบุญใด อีกนานไหมกว่าพ่อจะเข้าใจ และพ่อเคยบวชไหม สองพี่น้องได้เข้าวัดตั้งแต่เยาว์วัย องค์น้องบวชตั้งแต่เจ็ดขวบเป็นสามเณรอายุน้อยที่สุด ทำบุญอย่างไรจึงเป็นที่รัก หน้าตาผิวพรรณดี พุทธันดรที่แล้วสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างไร มีหน้าที่อะไรในกองทัพธรรม พี่ชายด้วยบุญใดจึงได้บวชสามเณรมาแล้วถึงเก้าครั้ง แต่วิบากกรรมใดทำให้ป่วยกะทันหันไม่ได้บวชครั้งที่สิบ จะหายเป็นปกติไหม และถ้าอยากบวชตั้งแต่เยาว์วัย ไม่มีอุปสรรค บรรลุธรรมเร็ว บวชตลอดชีวิต ต้องประกอบเหตุอย่างไรผังบวชจึงเหนียวแน่นทุกชาติ บางบรรทัดถอดเพี้ยน

ชุดคำถามต่อ บุพกรรมใดทำให้พ่อมาเกิดเป็นชาวอเมริกัน นับถือศาสนายิวแต่เข้าใจพระพุทธศาสนา (ช่วงนี้ถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ) พ่อเคยทำบุญกับหมู่คณะอย่างไร วิบากกรรมใดทำให้เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ ตายแล้วไปไหน บุญที่ผู้เขียนบวชให้พ่อมาสามครั้งพ่อได้รับอย่างไร และมีอะไรจะบอกผู้เขียนกับแม่ไหม ทำไมพ่อเลี้ยงรักและเมตตามาก เคยเป็นพ่อลูกกันหรือเปล่า ทำไมผู้เขียนเป็นเด็กอเมริกันแต่มีนิสัยแบบคนไทย ไม่เคยเถียงพ่อแม่ ได้เข้าวัดนั่งสมาธิตั้งแต่แปดขวบและบวชมาแล้วสามครั้ง เคยทำบุญกับหมู่คณะอย่างไร และพระอาจารย์รูปหนึ่งที่มาจากชิคาโกช่วยดูแลการอบรม เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างไร มีผังบวชนานไหม เคยเกี่ยวพันกับผู้เขียนอย่างไร

คำถามสุดท้ายเป็นของสามเณรนานาชาติที่ฝากกราบเรียนถามหลวงพ่อว่าปีหน้าจะจัดบวชอีกไหม พวกเราอยากมากันอีก ผู้ดำเนินรายการบอกว่ายังไม่ตอบตอนนี้ เพราะพระอาจารย์พี่เลี้ยงกำลังปีติตื้นตันใจ ต้องไปหารือกับพระอาจารย์ก่อน ฟังแล้วชื่นใจเพราะการบวชเป็นของยาก บวชตลอดชีวิตหรือบวชหลายครั้งก็ยาก แม้แต่อยากบวชก็ยาก แต่เด็ก ๆ อยากบวช แสดงว่าการบวชมีมนต์เสน่ห์แห่งสมณะ ที่ถ้าไม่ได้บวชจะไม่มีวันรู้รสชาติ ต่อด้วยบรรทัด jingle ช่วงพักยาว

ตอบเรื่องปีหน้าว่าถ้าลูกเณรอยากบวชต้องมาให้สัญญากับครูไม่ใหญ่ก่อน ให้สัญญาแล้วจะรีบจัดอย่างดี เพราะปีหน้าอายุเพิ่มขึ้นอีกปี เล่าว่าตอนนี้ขาของครูไม่ใหญ่ดีขึ้นแล้ว หลังจากที่สัญญากันว่าจะนั่งสมาธิอธิษฐานให้ขาหาย ยังเดินเร็วไม่ได้เต็มที่ ต้องค่อย ๆ เดินลากขานิด ๆ แต่บางจังหวะเดินได้เร็วขึ้น ซึ่งต้องเกิดจากบุญที่นั่งสมาธิอธิษฐาน สัญญาที่ต้องให้คือเป็นเด็กเก่งและดี ตั้งใจเรียน เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลก นั่งสมาธิทุกวัน กราบเท้าพ่อแม่ก่อนนอนทุกวัน และนั่งสมาธิอธิษฐานให้ขาครูไม่ใหญ่หาย

เฉลยว่าสามเณรในโครงการที่อยู่กันคนละมุมโลกได้มาบวชพร้อมกัน เพราะเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาเหมือนกันหมด บุญใกล้เคียงกันจึงถูกดึงมาสร้างบารมีพร้อมกัน แทรกว่าสามเณรทุกรูปต้องทำวัดละบาทสร้างบุญก่อนกลับบ้าน แล้วเรียกหาสองพี่น้องว่าฟังอยู่หรือเปล่า

เฉลยว่าสองพี่น้องกับผู้เขียนในอดีตชาติเคยเป็นกัลยาณมิตรกันมา ชาตินี้จึงได้มาเป็นเพื่อนเล่นกันตั้งแต่เด็กอีก ในชาตินั้นผู้เขียนเป็นลูกชายของแม่คนปัจจุบัน ซึ่งเป็นญาติของคุณแม่ของสองพี่น้อง เมื่อสองพี่น้องมาพบหมู่คณะ องค์พี่ได้บวชแล้วมาชวนคุณแม่ เป็นกัลยาณมิตรให้คุณแม่มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา แล้วคุณแม่ของสองพี่น้องก็ไปชวนคุณแม่ของผู้เขียนต่ออีกทีหนึ่ง ตอนนั้นยังไม่มีศาสนาอะไรแล้วมานับถือพระพุทธศาสนา บางบรรทัดถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ

เฉลยว่าสองพี่น้องเกือบไม่ได้บวชเพราะพ่อไม่อนุญาตในช่วงแรก เพราะพ่อเข้าใจพระพุทธศาสนาในระดับหนึ่งเท่านั้น แต่บุญที่สองพี่น้องเคยบวชมาบันดาลให้พ่อยอมอนุญาตภายหลัง นอกเหนือจากคำสัญญาหวาน ๆ ระหว่างพ่อกับแม่ที่ขอให้รักกันจนวันตาย ซึ่งหวานยิ่งกว่าน้ำตาลใส่น้ำผึ้ง ส่วนพ่อยังไม่เคยมีบุญบวชในพระพุทธศาสนาในชาติใกล้ ๆ แต่ในอดีตเคยเป็นชาวพุทธมาก่อน

เฉลยว่าสองพี่น้องได้เข้าวัดตั้งแต่เยาว์วัยเพราะในอดีตเวลาทำบุญมักอธิษฐานขอให้ได้สร้างบารมีตั้งแต่ยังเยาว์วัย องค์น้องได้บวชเป็นสามเณรตั้งแต่เจ็ดขวบซึ่งอายุน้อยที่สุดในครั้งนี้ เพราะคำอธิษฐานนั้นรวมกับบุญที่เคยบวชช่วงสั้นในอดีตมาส่งผล สองพี่น้องเป็นที่รักของกัลยาณมิตรทุกคนเพราะในอดีตเคยเป็นผู้นำบุญ ชวนคนทำความดี และหน้าตาผิวพรรณดี มีชื่อเสียง เพราะในอดีตรักษาศีลห้าและมีบุญถวายจีวรพระ

เฉลยว่าในพุทธันดรที่ผ่านมา สองพี่น้องเป็นกุลบุตรที่อยู่อีกแคว้นหนึ่ง ซึ่งติดกับแคว้นของพระราชาองค์ที่ออกบวช องค์พี่เที่ยวแสวงหาความจริงของชีวิตด้วยบุญเก่าบันดาล ได้ดั้นด้นข้ามแคว้นมาจนเจอหมู่คณะแล้วออกบวชเป็นพระ ภายหลังกลับไปชวนโยมพ่อ โยมแม่ และน้องชาย น้องชายได้มาบวชช่วงสั้นแล้วเป็นกองเสบียง ส่วนองค์พี่บวชอุทิศชีวิต ได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย ทำหน้าที่เผยแผ่และทำวิชชา แทรกมุกถามพระอาจารย์และบรรทัดที่ถอดเพี้ยน

เฉลยว่าพี่ชายที่แสนดีได้บวชสามเณรมาแล้วเก้าครั้งเพราะมีบุญเรื่องบวชข้ามชาติมา จึงมีกุศลศรัทธาที่จะบวช ส่วนที่ป่วยกะทันหันจนไม่ได้บวชครั้งที่สิบ เพราะวิบากกรรมในชาติหนึ่งที่เป็นกุลบุตรเคยวางกับดักสัตว์ไว้ มีสัตว์มาติดกับดักจนขาเป็นแผลทุกข์ทรมานมาก กรรมนั้นได้ช่องมาส่งผล ที่ผ่านมาหนักกว่านี้ นี่เป็นเศษกรรมแล้ว จะหายเป็นปกติเพราะบุญบวชในปัจจุบันและบุญอื่นในอดีตมาช่วยไว้

เฉลยต่อว่าในพุทธันดรที่ผ่านมาพี่ชายเป็นกุลบุตร ได้ออกบวชตามพระราชาองค์ที่ออกบวชจนตลอดชีวิต ทำหน้าที่เผยแผ่ ผลการปฏิบัติธรรมเข้าถึงพระธรรมกายภายใน ละโลกแล้วไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ ลงมาสร้างบารมีสองรอบ

ตอบคำถามว่าถ้าใครปรารถนาจะบวชตั้งแต่เยาว์วัยโดยไม่มีอุปสรรค บวชแล้วบรรลุธรรมเร็วและบวชได้ตลอดชีวิต ต้องประกอบเหตุคือชาตินี้ต้องบวชตลอดชีวิต บวชแล้วตั้งใจทำสมณธรรมให้เข้าถึงพระธรรมกาย ศึกษาวิชชาธรรมกาย อธิษฐานจิตทุกวันอย่าให้ขาด และรักษาพระธรรมวินัยให้บริสุทธิ์บริบูรณ์ จะทำให้ผังบวชหนาแน่น

เฉลยว่าพ่อของผู้เขียนเกิดเป็นชาวอเมริกัน นับถือศาสนายิว แต่ศรัทธาพระพุทธศาสนา ชอบไปวัด อ่านพูดเขียนภาษาไทยได้ดี เพราะเคยสร้างบุญในพระพุทธศาสนามา แต่ไม่ได้อธิษฐานจิตไว้ว่าให้ได้เกิดในพระพุทธศาสนาทุกภพทุกชาติจนถึงที่สุดแห่งธรรม ช่วงบุพกรรมที่ทำให้อายุไม่ยืนและเป็นโรคหัวใจวายถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ ตายแล้วไปเป็นเทพบุตร มีวิมานทองชั้นดาวดึงส์เฟส 3 ด้วยบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนา ได้รับทุกบุญที่อุทิศไปรวมทั้งบุญบวช ทำให้ทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น มีความสุขขึ้นทุกด้าน กำลังยิ้มตรวจตราทิพยสมบัติ และฝากมาบอกว่าได้รับทุกบุญแล้ว โดยเฉพาะบุญบวชปลื้มใจมาก

เฉลยเรื่องพ่อเลี้ยงที่รักและเมตตาผู้เขียนมาก ซึ่งช่วงนี้ถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ จากนั้นบอกว่าผู้เขียนมีอุปนิสัยคล้ายคนไทย ไม่เถียงพ่อแม่ เพราะบุญที่เคยบวชข้ามชาติและได้รับการอบรมให้กตัญญูต่อบิดามารดา ได้เข้าวัดตั้งแต่อายุแปดขวบกว่าและบวชมาแล้วสามครั้ง เพราะในอดีตทำบุญแล้วอธิษฐานให้ได้เข้าวัดตั้งแต่เยาว์วัย ชาติก่อนอยู่แคว้นเดียวกับสองพี่น้อง ช่วงท้ายของเฉลย (รวมถึงเรื่องพระอาจารย์จากชิคาโก) ถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษจนอ่านไม่ได้ แล้วเข้าบรรทัด jingle ช่วงพัก

ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ทั่วโลกตอบว่ายิ้มแล้ว แล้วเปิดจดหมาย (ช่วงต้นมีเสียงแปลภาษาอังกฤษซ้อนจนถอดเพี้ยน) ผู้เขียนเป็นคนไทยอยู่อเมริกาหลายสิบปีแล้ว บ้านเกิดอยู่ถนนตก เขตยานนาวา กรุงเทพฯ ไม่ห่างจากวัดปากน้ำภาษีเจริญ ครอบครัวไปเลี้ยงพระที่วัดปากน้ำเป็นประจำ คุณยายมีลูกห้าคน เมื่อลูก ๆ แยกครอบครัวไป เหลือแม่กับพี่สาวของแม่อีกสองคนซึ่งเป็นป้าของผู้เขียน เป็นสามสาวสามใบเถา ป้าทั้งสองครองตนเป็นโสดตลอดชีวิต

แม่แต่งงานกับพ่อมีลูกหกคน ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนที่สี่ ชีวิตอาจมีแค่สิบสามเดือน ไม่ได้ยืนยาวมาถึงห้าสิบห้าปีในปัจจุบัน ถ้าไม่มีเหตุอัศจรรย์ ครูไม่ใหญ่แซวว่าอยากฟังหรือเปล่า วัดละบาทสิ เมื่อปี 2494 ขณะอายุ 13 เดือน ป้าทั้งสองที่ครองโสดมีความสุขกับการเลี้ยงหลาน เย็นวันหนึ่งหลังร้องเพลงกล่อม ป้าเห็นหลานหายใจสะดุด จึงรีบอุ้มออกจากเปลเรียกป้าใหญ่และคุณยาย พ่อแม่กลับมาพอดีจึงส่งโรงพยาบาลศิริราช ตอนนั้นหมดสติไปแล้ว หมอตรวจรู้ทันทีว่าเป็นโรคคอตีบ แต่ส่ายหน้าว่าเครื่องมือไม่พร้อม แนะนำให้ไปโรงพยาบาลมิชชั่น หมอที่นั่นระดมกันผ่าตัดใส่ท่อในคอช่วยหายใจ ป้าเล่าว่าดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำข้าวแล้ว พอดึกหมอให้ญาติกลับบ้าน แต่ป้าใหญ่แอบไปนอนซุกใต้เตียงเผื่อหลานเป็นอะไรจะได้เรียกหมอ อยากให้หลานหายเร็ว ๆ พรุ่งเช้าจะได้ตื่นดูดวงอาทิตย์

ช่วงต้นมีเสียงแปลภาษาอังกฤษซ้อนจนถอดเพี้ยน จับความได้ว่าป้ารีบกลับไปโรงพยาบาล และมีการพูดถึงการได้พบหลวงพ่อวัดปากน้ำ ที่บอกว่าไม่ต้องตกใจ แล้วข้าจะช่วย แต่ป้าคิดว่าจะช่วยได้อย่างไรในเมื่อเขาเอาหลานเข้าห้องดับจิตแล้ว (ครูไม่ใหญ่แทรกว่าต้องดับก่อนถึงจะเกิด) ป้าจึงทำตาละห้อยไปขอพยาบาลว่าขอดูหน้าหลานสาวเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะหมดลมหายใจไปแล้วก็ตาม พยาบาลสงสารจึงพาเข้าไปในห้องดับจิตอีกครั้ง ช่วงหลังเปิดประตูถอดเพี้ยนอ่านไม่ได้

ในห้องดับจิตมีเสียงบอกให้ทุกคนดูว่าตรงหัวเตียงของเด็กมีพระภิกษุห่มจีวรสีเหลืองส้มยืนอยู่ ทุกคนมองไปเห็น พระภิกษุยืนนิ่งที่หัวเตียง พยาบาลหายตะลึงแล้วเปิดผ้าคลุมตัวเด็ก และอยากลองผายปอดดู ครูไม่ใหญ่ถามเล่นกับผู้ฟังว่าตายไหม ผายปอดครั้งแรกยังนิ่ง ครั้งที่สองยังนิ่ง ครั้งที่สามเด็กหายใจเฮือกขึ้นมา ทุกคนดีใจ พยาบาลรีบโทรเรียกหมอใหญ่อย่างโกลาหล แล้วเข็นออกจากห้องดับจิตไปห้องพักฟื้น

พยาบาลที่เห็นเหตุอัศจรรย์เต็มตาผลัดกันเล่าเรื่องพระภิกษุในห้องดับจิตให้หมอและทุกคนในโรงพยาบาลมิชชั่นฟังด้วยความตื่นเต้น ทั้งที่นับถือศาสนาคริสต์ แล้วถามว่าพระรูปนั้นเป็นใคร มาจากไหน มาช่วยเด็กใช่ไหม ป้าและแม่ตอบว่าใช่ ไปขอให้ท่านมาช่วย ท่านยังมีชีวิตอยู่ที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ เมื่อหายแล้วคุณป้ากับแม่พาหมอพยาบาลของโรงพยาบาลมิชชั่นไปกราบหลวงพ่อวัดปากน้ำ พอเห็นท่านก็พูดพร้อมกันว่าองค์นี้แหละที่มาช่วยเด็กในห้องดับจิต ที่วัดปากน้ำเรียกผู้เขียนว่าลูกยกคนสุดท้ายของหลวงพ่อวัดปากน้ำ และท่านเป็นพ่อที่อยู่ในใจตลอดมา ครูไม่ใหญ่ว่าคนตายแล้วทำให้ฟื้นได้ แต่คนมีชีวิตทำให้ตายนั้นไม่ชอบ อย่างอิสราเอลกับเลบานอนที่กำลังรบกัน น่าจะมานั่งหลับตากัน

เมื่อโตขึ้นผู้เขียนไปศึกษาต่อและทำงานที่สหรัฐอเมริกา พบรักกับสามีคนไทยที่ใจเย็นมาก รู้สึกโชคดีที่ได้คู่ชีวิตอย่างเขา ไปวัดด้วยกัน สามีทำกับข้าวเก่งแต่ผู้เขียนทำไม่เป็น (ครูไม่ใหญ่แซวว่าเหมือนใครบางคนแถวนี้) ทำไม่เป็นแต่กินเป็น สามีชวนเข้าครัวอยู่เรื่อย ๆ

ผู้เขียนกับสามีเป็นเจ้าภาพภัตตาหารประจำวันศุกร์ของวัดในนิวเจอร์ซีย์ (ชื่อวัดถอดไม่ชัด) ผู้เขียนจัดเตรียม สามีปรุง แต่เป็นคนมีลูกยาก แต่งงานตอนอายุ 33 ท้องแรกตอน 39 แท้งลูกถึงสองคน จนอายุ 42 จึงคลอดลูกคนที่สามเป็นลูกสาวคนเดียว ปัจจุบันอายุ 11 ขวบ หลังคลอดก็พาเข้าวัด ครอบครัวชอบนั่งสมาธิมาก คุณยายเป็นลูกสาวชาวอิสลาม ภายหลังป้ารองพามากราบหลวงพ่อวัดปากน้ำ เกิดศรัทธาแล้วเปลี่ยนมานับถือศาสนาพุทธ คุณยายใจดีมีเมตตา สุขภาพแข็งแรง ความจำดี เสียชีวิตตอนอายุ 96 ด้วยโรคชรา แม่ศรัทธาหลวงพ่อวัดปากน้ำมาก ชอบทำบุญ ชวนลูกน้องไปทำกฐิน ผ้าป่า ตามวัดต่าง ๆ เสียชีวิตด้วยโรคเบาหวานตอนอายุ 76 กว่า ส่วนพ่อเรียนเก่งมาก ใจดีใจเย็น แต่ไม่นับถือพระและไม่นับถือศาสนาใดเลย เชื่อมั่นในตัวเองว่าคนดีได้ด้วยตัวเอง หนึ่งสมองสองมือ ภายหลังเสียชีวิตด้วยเส้นเลือดในสมองแตก (อายุถอดไม่ชัด)

เริ่มชุดคำถาม ข้อแรกถามว่าวิบากกรรมอะไรส่งผลให้ผู้เขียนเป็นโรคคอตีบจนหมดลมหายใจ แล้วมีบรรทัด jingle พักสักหน่อยซ้ำราวครึ่งนาที

ครูไม่ใหญ่เล่าเรื่องหลวงปู่วัดปากน้ำว่ามีคนมาบอกว่าคนงานตกลงมาจากที่สร้างโรงเรียนปริยัติธรรม หลวงปู่ว่ากายละเอียดหนีไปเที่ยว เดี๋ยวก็ฟื้น แล้วคนงานก็ลืมตาขึ้นมาเดินปัดฝุ่น (ถอดไม่ชัดบางส่วน) ช่วงต่อจากนั้นถอดเพี้ยนเป็นหลายภาษาจนอ่านไม่ได้

ชุดคำถามต่อ พ่อไม่นับถือศาสนาแต่เชื่อว่าคนจะดีได้เพราะความสามารถส่วนตัว ความเชื่อนี้เกิดจากกรรมอะไร และจะเป็นวิบากติดตัวไปในภพเบื้องหน้าไหม พ่อและแม่ไปอยู่ที่ไหน มีชีวิตในปรโลกอย่างไร ผู้เขียนกับสามีเคยทำกรรมอะไรร่วมกันจึงมาเป็นคู่บุญ ทำไมมีลูกยากและแท้งสองครั้ง ทำไมลูกสาวคนปัจจุบันจึงรอดมาได้และได้เข้าวัดนั่งสมาธิ มีบุญเก่ามาดีหรือเปล่า และในพุทธันดรที่ผ่านมาทั้งครอบครัวเคยเกิดร่วมกันหรือเปล่า (ท้ายคำถามถอดเพี้ยน)

เฉลยว่าที่เป็นโรคคอตีบจนหมดลมหายใจแล้วฟื้นขึ้นมาได้ เพราะกรรมในอดีตตอนเป็นเด็กโต เคยบีบคอลูกแมวด้วยความโกรธที่มันถ่ายเลอะเทอะต่างจากแมวตัวอื่น และแม่ในชาตินั้นใช้ให้ไปเช็ดที่แมวถ่ายบ่อย ๆ ตั้งใจบีบให้ตายแต่แมวแค่สลบไป กรรมนี้จึงไม่หนักมาก ทำให้หลวงปู่ช่วยได้ กายละเอียดยังอยู่ที่เตียงนั้น และหลวงปู่เอาบุญเชื่อมหัวต่อกายไว้

ครูไม่ใหญ่ขยายความว่ากายปฏิหาริย์ของหลวงปู่คล้ายพระจูฬปันถกที่เนรมิตกายด้วยมโนมยิทธิได้ มีมากมายไม่ซ้ำกัน คนมาขอให้ช่วยเยอะ ท่านไม่ต้องช่วยทีละเรื่องแต่ไปช่วยได้พร้อมกัน ช่วงต่อมีบรรทัดถอดซ้ำคำเดียวยาวราวครึ่งนาที แล้วว่าสนุกจริง ๆ

เฉลยว่าผู้ที่ได้เป็นลูกยกของหลวงปู่เพราะเคยมีสายบุญร่วมสร้างบารมีกับหลวงปู่มาในอดีต ทำบุญแล้วอธิษฐานขอให้ได้สร้างบารมีกับหลวงปู่ตั้งแต่เกิด ผู้เขียนก็อธิษฐานเช่นเดียวกัน แต่บุญมาส่งผลให้เจอหลวงปู่ช่วงท้ายชีวิตท่าน ถ้าท่านยังมีชีวิตต่อไปก็จะเป็นแค่ลูกยกคนล่าสุด แต่พอดีเป็นช่วงสุดท้ายจึงเป็นคนสุดท้าย

เฉลยว่าคุณยายไปเกิดนอกบุญเขตก่อนจะมาพบหลวงปู่ เพราะในอดีตทำบุญแล้วไม่ได้อธิษฐานกำกับให้เกิดในบุญเขต แต่ก็ไม่ได้เลื่อมใสอะไรในเทวนิยมมากนัก ต่อมาบุญเก่าที่ทำในพระพุทธศาสนาและสายบุญกับหลวงปู่ได้ช่อง จึงดึงให้กลับมาเริ่มในพระพุทธศาสนาและกับหลวงปู่อีก คุณยายอายุยืนความจำดีไม่เลอะเลือนเพราะเป็นคนอารมณ์ดี ไม่มักโกรธ รักษาศีลได้ครบ ไม่มีกรรมมุสา และเคยถวายภัตตาหารกับยารักษาโรคแด่พระภิกษุสามเณร ตายแล้วไปเป็นเทพธิดาในวิมานทองชั้นดาวดึงส์เฟส 3 ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้ว มีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น มีความสุขในวิมาน

เฉลยว่าพ่อไม่นับถือศาสนาใดแต่เชื่อว่าคนจะดีได้เพราะความสามารถส่วนตัว เป็นนิสัยที่ติดข้ามชาติ ชาติก่อนนับถือศาสนาเทวนิยม สวดอ้อนวอนเทพเจ้าให้ช่วยเรื่องธุรกิจการงานทุกวัน ต่อมาเลิกนับถือแล้วช่วยตัวเอง ประจวบกับบุญเก่ามาส่งผลพอดีจึงประสบความสำเร็จ จึงเข้าใจว่าสำเร็จได้เพราะขวนขวายเองอย่างเดียว (ช่วงกลางมีเรื่องที่ครูไม่ใหญ่แทรกซึ่งถอดเพี้ยนจนจับความไม่ได้) ครูไม่ใหญ่ยกคำสอนว่าจงช่วยตัวเองแล้วพระเจ้าจะช่วย ซึ่งก็คืออัตตา หิ อัตตโน นาโถ แต่คนจะสำเร็จไม่ใช่หนึ่งสมองสองมืออย่างเดียว ต้องมีบุญเก่าได้ช่องด้วย ตายแล้วพ่อไปเป็นภุมเทวา (ที่ถอดได้เพี้ยนเป็น บุมาติวาท) ที่มีสมบัติไม่มาก เพราะไม่ค่อยได้สร้างบุญไว้ ชีวิตในปรโลกยาวนานเป็นพันเป็นหมื่นเป็นล้านปี อย่าไปเสี่ยง บางคนทีมถึง ใจถึง มือถึง แต่ไม่สำเร็จเพราะบุญไม่ถึง ได้รับบุญที่อุทิศไปจึงพอมีพอกินขึ้นมา ให้อุทิศไปให้บ่อย ๆ

เฉลยว่าแม่ตายแล้วไปเป็นเทพธิดามีวิมานทองที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตเสบียง ด้วยบุญที่สร้างบารมีกับหลวงปู่อย่างต่อเนื่อง ได้รับบุญที่อุทิศไปให้ มีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น ตอนนี้กำลังนั่งธรรมะอยู่ในหมู่ภาคกองเสบียงในวิมานของมหาสมณเทวบุตรอย่างมีความสุข ครูไม่ใหญ่ขยายว่ามีเขตนอกเขตใน แต่ละหมู่นั่งตามเขตของตน สลับกันตามภารกิจ มีสมณเทวบุตรไม่กี่องค์แต่มีมหาสมณเทวบุตรหนึ่งองค์

เฉลยว่าผู้เขียนกับสามีเคยเป็นสามีภรรยาและสร้างบุญร่วมกันมาในอดีต ชาตินี้จึงเป็นคู่บุญคู่บารมีกันอีก ที่มีลูกยากและแท้งสองครั้งเพราะชาติก่อนมีลูกหลายคน บางคนดื้อดึง ดื้อด้าน ดื้อเงียบ บางคนเป็นเด็กดี จึงอธิษฐานว่าลูกดื้อไม่ว่าประเภทไหนอย่าได้มาเกิดร่วม ให้เกิดได้เฉพาะลูกดี เด็กที่มาเกิดในท้องบุญไม่ถึงจึงแท้งไป ครูไม่ใหญ่เสริมว่าไม่ใช่อยากเป็นเศรษฐีแล้วลงไปเกิดในท้องเศรษฐีก็รวยได้ง่าย ๆ ถ้าบุญไม่ถึงก็เกิดไม่ได้ ลูกสาวคนปัจจุบันเกิดได้เพราะเป็นลูกดี สร้างบารมีร่วมกับผู้เขียนมาโดยตลอด และเข้าวัดสร้างบารมีตั้งแต่เยาว์วัย จึงมีอัธยาศัยดีติดตัวมา พอคลอดแม่ก็พาเข้าวัดฟังธรรมปฏิบัติธรรม

ครูไม่ใหญ่ว่ายังขนลุกไม่หายกับเรื่องที่หลวงปู่ช่วยในห้องดับจิต ปฏิหาริย์ของท่านสุดยอดจริง ๆ หัวต่อระหว่างกายกำลังจะหลุด ท่านก็เอาบุญเชื่อมให้ติดสนิท คล้ายโบกี้รถไฟมาต่อกันแต่ลักษณะไม่เหมือน พอติดแล้วก็ฟื้นขึ้นมา ท้ายช่วงมีบรรทัดถอดซ้ำคำเดียวยาวราวครึ่งนาที

ช่วงอ่านจดหมายกรณีศึกษาวันนี้ (ต้นจดหมายไม่มีในที่ถอด) ผู้เขียนเป็นผู้หญิงที่เล่าว่ารู้จักเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2547 ชอบการสอนธรรมะของหลวงพ่อ รู้สึกว่าสนุก และสิ่งที่แสวงหาในชีวิตได้พบแล้ว เข้าใจความตั้งใจของหลวงพ่อที่จะดำรงพระพุทธศาสนา อยากตามหลวงพ่อไปดุสิตบุรี ได้ช่วยขยายจานดาวธรรมแม้ยังไม่มาก และบอกบุญทุกบุญของวัดพร้อมทำเองด้วย ไม่ให้พลาดบุญสักบุญ ตามด้วยบรรทัด jingle ซ้ำ

ขณะแม่ตั้งท้องผู้เขียนกับพี่สาวฝาแฝด แม่เป็นมะเร็งในปากตรงบริเวณกรามช้าง รักษาจนหมดเนื้อหมดตัว แม้โอ่งน้ำก็ต้องขาย สุดท้ายไม่มีแม้ยาแก้ปวด แม่ทนทรมานอยู่กับลูกแฝดได้ 10 เดือนก็เสียชีวิต ก่อนตายฝากลูกไว้กับป้าซึ่งเป็นพี่สาวของแม่ คืนแรกที่แม่ตาย ป้าบอกว่าเห็นแม่มาไกวเปลลูก อีกสองปีต่อมายายจัดให้ป้าแต่งงานกับพ่อเพื่อเห็นแก่หลานทั้งสาม ผู้เขียนจึงเรียกว่าแม่ป้า พ่อกับป้ามีลูกด้วยกันอีกสามคน พ่อเป็นช่างตัดผม สมัยหนุ่มสูบบุหรี่ดื่มเหล้า (ช่วงที่เลิกถอดเพี้ยน) ไหว้บรรพบุรุษทุกปี เคยบวชตามประเพณี ทำบุญกับวัดข้างบ้านโดยตักข้าวแกงใส่ปิ่นโตวางไว้หน้าบ้านให้ลูกศิษย์วัดมาเอาทุกวัน อายุ 68 เป็นมะเร็งที่ขั้วปอด ราวสองปีก็เสียชีวิต

ป้าเป็นคนใจประเสริฐ เลี้ยงผู้เขียนกับพี่สาวเหมือนลูกแท้ ๆ จนไม่รู้สึกว่าขาดแม่ เมื่อป้าอายุ 76 ปวดหัวมาก หายใจไม่ออก น้ำลายฟูมปาก หมอบอกว่าเส้นเลือดฝอยในสมองแตก และเส้นเลือดใหญ่โป่งเกือบแตก ผู้เขียนไปที่ศูนย์ใกล้บ้านทำบุญสร้างพระให้ป้า ผลผ่าตัดไม่มีโรคแทรกซ้อน อาการดีขึ้นอย่างอัศจรรย์ ผู้เขียนแต่งงานปี 2523 มีลูกชายสองคน สามีเป็นครู (วิชาที่ถอดได้ว่าพละศึกษา) รักครอบครัว ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวกลางคืน แต่ผิดศีลข้อหนึ่ง คือฆ่าไก่ไหว้บรรพบุรุษทุกปี และชอบล่าสัตว์มาก

อีกครั้งหนึ่งสามีจับสัตว์น้ำตัวใหญ่ได้ (ชื่อสัตว์ถอดเพี้ยน) นำไปเผาทั้งเป็น มันดิ้นทุรนทุรายในกองไฟ แล้วแล่เนื้อไปขาย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าทำไมต้องรวย รวยได้ต้องมีบุญ ต้องทำบุญบ่อย ๆ ไม่ใช่ทำครั้งหนึ่งหยุดไปห้าปี ปี 2539 มีก้อนเนื้อแข็งนูนที่หลังกกหูของสามี แต่ไม่ไปหาหมอ เพราะเคยมีก้อนคล้ายกันใต้ผิวหนังตามแขนซึ่งหมอบอกว่าเป็นก้อนไขมัน ผ่านไปหนึ่งปีก้อนโตเท่าไข่ไก่ ตรวจพบเป็นมะเร็งหลังโพรงจมูกระยะที่สาม หมอผ่าคว้านออก ฉายแสง 40 ครั้งจนคอดำ กินอะไรไม่ได้ น้ำหนักลด 16 กิโลในเวลาเดือนเศษ แปดเดือนต่อมามีก้อนปูดที่กกหูอีกข้าง ฉายแสงอีก 40 ครั้งและให้คีโม

สองเดือนก่อนตาย สามีต้องเจาะคอใส่ท่อช่วยหายใจ เจาะท้องให้อาหารทางสาย หน้าบวมมากเหมือนปลาชะโดที่เขาเคยยิง ผู้เขียนนำมาดูแลเองที่บ้าน จนต้องกลับเข้าโรงพยาบาลเพราะเนื้อรอบรูให้อาหารเปื่อย สายหลุดบ่อย ลูกชายบอกให้นึกถึงพระ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าจะนึกถึงพระตอนนั้นไม่ง่าย ต้องนึกทุกวัน ทำการบ้านที่ให้ไว้ ไม่เห็นไม่เป็นไร ขอให้รู้สึกว่ามีพระในท้อง วันนั้นตอนเช้าอาการยังดี แต่บ่ายสองโมงอาละวาดเหมือนเห็นใคร ดิ้นทุรนทุราย ผู้เขียนคิดว่าไม่รอดแน่และไม่อยากให้ทรมาน จึงปรึกษาแพทย์ที่สนิทกันให้ฉีดยาให้ไปอย่างสงบ แต่หมอไม่ทำ คืนนั้นผู้เขียนหลับไปจนตีห้า ตื่นมาเห็นสามีนอนเงียบคิดว่าหลับ จึงออกไปโทรศัพท์ กลับมาเห็นพยาบาลเช็ดตัว บอกว่าสามีเสียชีวิตแล้ว ผู้เขียนคิดว่าคงเป็นเรื่องกฎแห่งกรรม

ผู้เขียนติดจานดาวธรรม ถัดมาอีกสองวันคือวันที่ 7 พฤศจิกายน มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรกเพื่อร่วมงานทอดกฐินปี 2547 ต่อมารับเป็นประธานกฐินปี 2548 จำนวนหนึ่งกอง ทั้งที่ยังไม่มีเงิน คืนนั้นหลังนั่งสมาธิล้มตัวลงนอน เห็นหลวงปู่อยู่ในท้องพร้อมดวงแก้วขนาดเล็กแขวนคอได้ หุ้มด้วยโลหะสีทอง คิดว่าหลวงปู่ให้ดวงแก้วนั้นแก่ตน วันถัดมาไปที่ศูนย์ตั้งใจทำบุญรัตนบัลลังก์ มีแม่ชีท่านหนึ่งนำลูกแก้วแบบที่เห็นในฝันทุกอย่างมาให้ ปี 2548 รวบรวมเงินทั้งทำเองและบอกบุญทำกฐินได้ครบหนึ่งกอง หลังกลับจากทอดกฐิน นั่งสมาธิเสร็จแล้วนอน เห็นในจิตว่าสามีเดินมาจับมือ มองด้วยสายตาขอบคุณ แต่งตัวเรียบร้อย หน้าตาสดชื่น คิดว่าเขาคงได้รับบุญ เพราะตอนทำบุญได้นึกถึงและอุทิศบุญไปให้