ไข้เลือดออก

ตอนลูกชายอายุหนึ่งปี ผู้เขียนเป็นไข้เลือดออกจนเลือดซึมอยู่ใต้ผิวหนัง ต้องไปฉีดยาสามวันติดกัน เจ็บออด ๆ แอด ๆ หมดแรง ผอมลง คุณแม่ไปหายาโบราณมาต้มให้ทานร่างกายจึงดีขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนพฤติกรรมของสามีนั้นยากต่อการเข้าใจ ออกไปข้างนอกใครถามอะไรก็ไม่พูดไม่ตอบเพราะเห็นว่าไม่มีประโยชน์ต่อชีวิต แต่อยู่บ้านพูดเก่งมากและเชื่อมั่นตัวเองสูง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าให้เอาอารมณ์ดีใส่กันโดยเฉพาะพ่อแม่ ถ้าเอาอารมณ์เสียใส่เขาก็จะร้อง และบอกว่าเขาไม่ใช่ขี้อาย แต่อายการทำบาป

ภรรยาของพี่ชายคนที่สามหนีไปทิ้งลูกเล็กอายุแปดเก้าเดือน ผู้เขียนซึ่งอายุยังไม่ถึงสิบขวบช่วยเลี้ยงราวสองเดือน คืนหนึ่งไม่รู้ว่าหลานป่วยเป็นไข้เลือดออก นอนกอดหลานทั้งคืน ตื่นมาหลานตายในอ้อมกอด พี่ชายเสียใจมาก ตั้งแต่นั้นโมโหร้าย ชอบตบตี และทุกวันนี้ยังไม่ชอบผู้เขียน ผู้เขียนเคยขายของชำและขายสัตว์ป่า อายุสิบหกขายของที่ตลาดนัดได้รู้จักสามีคนแรก มีลูกสาวหนึ่งคน สามีติดไพ่ออกแต่เช้ากลับดึก เล่นเสียก็ขโมยเงินไปเล่น ทะเลาะกันหนักขึ้น ช่วงนั้นถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ พอเพื่อนบ้านจะเข้ามาดู ผู้เขียนไม่อยากพบหน้าใครจึงปีนหนีทางหน้าต่าง พลัดตกกระดูกหลังหัก สะโพกหลุด สามีกลับมาเห็นกลับด่าว่าอยากไล่ออกจากบ้านนัก แล้วเก็บของออกไปไม่กลับมาอีก จึงเลิกกัน ต่อจากนั้นราว 6041-6251 วินาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง