รักษาศีลแปด

คุณพ่อของผู้เขียนเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน 5 ปี เป็นผู้ใหญ่บ้าน 18 ปี สร้างสาธารณประโยชน์มากมาย ได้รับคัดเลือกเป็นพ่อตัวอย่างแห่งชาติปี 2537 คุณแม่ได้รับคัดเลือกเป็นแม่ดีเด่นประเภทแม่ผู้ส่งเสริมการศึกษาประจำปี 2545 ปัจจุบันคุณพ่ออายุ 78 ปี คุณแม่ 82 ปี เป็นที่เคารพรักของลูกหลาน บางคนไม่ใช่ญาติก็มาฝากตัวเป็นลูก ด้านทางธรรมท่านปฏิบัติธรรมสม่ำเสมอ ตื่นตีสี่ออกกำลังกาย สวดมนต์ นั่งสมาธิ แผ่เมตตาพร้อมจานดาวธรรม ตักบาตรทุกเช้า รักษาศีลแปดทุกวันพระ ทำภาวนาวันละสี่รอบ และติดจานดาวธรรมดวงแรกของอำเภอ

การ์ตูนที่พี่นาโอมิอธิบายบุญกิริยาวัตถุ 10 ให้น้องแป้งฟังทีละข้อ คือทานมัยจากการตักบาตรและหยอดกระปุกมณีทวีบุญ ศีลมัยจากการอาราธนาศีลห้าทุกวันและรักษาศีลแปดทุกวันพระ ภาวนามัยจากการนั่งสมาธิก่อนนอนและนึกถึงองค์พระ อปจายนมัยจากการอ่อนน้อมต่อพ่อแม่และพระ เวยยาวัจจมัยจากการช่วยเหลือกิจที่ชอบ ปัตติทานมัยจากการกรวดน้ำแผ่เมตตา ปัตตานุโมทนามัยจากการอนุโมทนาบุญ ธรรมสวนมัยจากการดู DMC ธรรมเทศนามัยจากการอธิบายธรรมและชวนคนติดจานดาวธรรม และทิฐุชุกรรมจากการทำความเห็นให้ตรงว่าบาปบุญนรกสวรรค์มีจริง สรุปว่าบุญกิริยาวัตถุ 10 ทำได้ทุกวันทำได้ทุกคนเพราะง่ายนิดเดียว

ตอบว่าจะแก้ไขวิบากกรรมเจ้าชู้ของพ่อได้ ต้องให้พ่อรักษาศีลแปดอย่างน้อยทุกวันพระตลอดชีวิต และทำบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ให้มากจนตลอดชีวิต กรรมหนักก็จะเบาบางลง ส่วนที่หลังพ่อหักดิบเลิกบุหรี่แล้วมีอาการหอบหนักมาก เพราะการสูบบุหรี่ในปัจจุบันเป็นหลักร่วมกับการทรมานสัตว์ในอดีตมารวมส่งผล จะแก้ไขได้ต้องทำบุญทุกบุญให้มากและรีบปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระธรรมกายภายในเพื่อจะได้มีที่พึ่งสำหรับตัว

ตอบว่าในอดีตชาติที่เข้าใจผิดว่าสามีตายเพราะชื่อพ้องกันนั้น ภายหลังได้รักษาศีลแปดแล้วตั้งความปรารถนาว่าชาติต่อไปจะได้มีครอบครัวและได้ช่วยงานพระศาสนา มาชาตินี้เศษกรรมกาเมสุมิจฉาจารยังไม่หมดจึงได้เป็นผู้หญิงอีก ภายหลังได้มาสะดุดใจคำว่าศีลแปดที่เคยได้ยินจากพี่เบิร์ด และเป็นเหตุให้ได้มาสร้างบารมี แต่ปัจจุบันยังติดนิสัยเป็นกุลธิดาอยู่บางครั้งซึ่งต้องแก้ไข และที่ชอบฟังธรรมจึงทำให้บุญบันดาลให้สอนตัวเองได้

ผู้เขียนเล่าว่าหลังคุณพ่อเสียชีวิตไปหนึ่งเดือน จึงรักษาศีลแปดทุกวัน ก่อนหน้านั้นถือศีลแปดเฉพาะวันพระตั้งแต่สมัยเรียน วันหนึ่งนอนอยู่ที่หน้าโต๊ะหมู่บูชาซึ่งมีรูปถ่ายของพ่อที่ใช้ในงานศพตั้งอยู่ด้วย แล้วฝันว่าเห็นพ่อในรูปมีอาการกระสับกระส่าย เหงื่อแตก ถามว่าเป็นอะไรท่านก็ไม่ตอบ จากนั้นมีชายร่างกายสีดำใส่เสื้อสีดำมาพาพ่อไป ผู้เขียนเดินตามไปดู สองข้างทางมีแต่ความมืด จนไปถึงบัลลังก์ที่มีคนตัดสินความ แต่ไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไรกัน เห็นแต่ภาพ

ผู้เขียนเล่าว่าตอนเด็กซนมาก ตั้งแต่สามขวบก็ปีนเล่นอยู่บนต้นไม้ได้ทั้งวันจนพี่เลี้ยงที่บ้านควบคุมไม่ได้ ซึ่งครูไม่ใหญ่แทรกหยอกว่านี่ก็เข้าเค้าประหลาดว่าเป็นคนหรือเปล่า เรียนหนังสือไม่ค่อยสนใจแต่ก็จบ ม.3 แล้วมาเรียนต่อสายพาณิชย์ โรงเรียนพาณิชย์แห่งนี้เป็นจุดเริ่มต้นการเข้าสู่กระแสบุญ เพราะเพื่อนสนิทอยู่ชมรมพุทธศาสตร์ ตอนแรกไปรอเพื่อนอยู่หน้าชมรมแล้วฟังเขาสวดมนต์จนชอบเสียงสวดมนต์มาก จึงเริ่มสวดมนต์เช้าเย็น ถือศีลแปดอาทิตย์ละครั้ง และได้เป็นธรรมโฆษก