ยิ้มที่ออกมาจากใจ

ครูไม่ใหญ่แซวคนที่อ้างว่าผมยุ่งไม่มีเวลาเอาไว้ก่อนเรื่องนั่งสมาธิ แล้วอ่านต่อว่าเมื่อผู้เขียนนั่งสมาธิทุกวันก็มีนักสืบอยู่ในบ้านโดยไม่รู้ตัว ทุกคนสังเกตการเปลี่ยนแปลง สามีเป็นนักธุรกิจเดินทางต่างประเทศเป็นประจำ รักและห่วงจึงโทรมาถามบ่อย ๆ บางครั้งลูกสาวรับโทรศัพท์ก็กระซิบบอกพ่อว่าแม่แปลกไปจริง ๆ นั่งสมาธิแล้วยิ้มได้ทั้งวัน ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าความสุขภายในขยายไปสู่ระบบประสาทกล้ามเนื้อริมฝีปาก ยิ้มแล้วหน้าถูกยกขึ้น ไม่ยิ้มหน้าจะตก ยิ้มแล้วรวยต้องยิ้มอย่างนี้ คือยิ้มที่ออกมาจากใจ จากแรงแห่งความสุขภายใน ด้วยหัวใจที่กว้างมีไมตรีต่อเพื่อนมนุษย์

จดหมายเล่าว่าวันนั้นปลื้มใจตลอดทั้งวัน ปกติเป็นคนยิ้มง่ายอยู่แล้ว วันนั้นยิ่งยิ้มง่ายกว่าเดิม หน้าตาเปล่งปลั่ง ไปทางไหนก็อยากยิ้มให้ทุกคน จากเดิมต้องพยายามยิ้ม ตอนนี้สมัครใจยิ้มและชื่นใจที่ได้ยิ้ม ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเป็นยิ้มที่ออกมาจากภายในเมื่อใจใส เหมือนดอกไม้ที่มีน้ำหล่อเลี้ยงสดชื่น