การให้

สรุปว่าเราเกิดมาสร้างบารมีไม่ใช่เพื่อวัตถุประสงค์อื่น การให้เท่านั้นเราจึงจะได้มา ความตระหนี่คือการไล่ทรัพย์ ที่อดอยากยากจนลำเค็ญก็เพราะตระหนี่ จึงต้องสั่งสมบุญไปเพราะยังต้องเกิดอีกหลายภพหลายชาติตราบใดที่ยังไม่หมดกิเลส เมื่อมีทรัพย์แล้วอย่าตระหนี่ ให้อธิษฐานว่าเมื่อรวยแล้วขอให้ไม่ตระหนี่ มีหัวใจดุจบรมโพธิสัตว์ที่ปรารถนาต่อการให้ และขอให้มีเนื้อนาบุญผู้เป็นอายุปสาธนะมารับทาน ให้บริจาคแล้วปลื้มปีติยินดีทั้งสามกาล คือก่อนทำ ขณะทำ และหลังทำ

เปิดหัวข้อว่าโลกอยู่ได้ด้วยการให้ ถ้าไม่มีการให้โลกก็อยู่ไม่ได้ เหมือนดวงตะวันแบ่งปันสีทองให้ต้นหมากรากไม้ คน สัตว์ สิ่งของ และดวงจันทร์แบ่งปันสีเงินในยามราตรีให้แก่โลกใบนี้

ชวนย้อนนึกว่าที่เรามีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้เพราะการให้ ตั้งแต่พ่อแม่ให้กำเนิด ถ้าไม่ให้กำเนิดก็อดเกิด ให้กำเนิดแล้วทิ้งก็ไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้ ให้เลือดในอกหล่อเลี้ยงมาจนเติบโต ให้เสื้อผ้า ให้ความรู้เรื่องกิน ดื่ม ถ่าย นอน ให้ความรัก และส่งเข้าโรงเรียนให้ครูให้ความรู้ต่อ การให้จึงส่งต่อกันไปเรื่อย ๆ แม้แต่ซื้อของก็เป็นการให้เงินแลกกับสิ่งที่ให้ความบันเทิงใจกลับมา

อธิบายว่าบางคนเป็นมนุษย์แต่นึกถึงเรื่องการให้ไม่ออก จึงมีข้อปฏิบัติอย่างอุกฤษฏ์คือการถือศีลอดของเพื่อนต่างศาสนิก อดกลางวันที่อากาศร้อนมาก ไม่ให้กินไม่ให้ดื่มแม้น้ำลายก็ต้องบ้วนทิ้ง อดตามการโคจรของดวงตะวันตั้งแต่ดวงอาทิตย์ขึ้นจนตก กลางคืนจึงผ่อนผัน เพื่อให้รู้ว่าเพื่อนมนุษย์ที่อดอยากทุกข์ยากเป็นอย่างไร แล้วย้ำว่ากระทั่งหลังตายก็ยังต้องมีการให้ ให้โรงบ้านเรือนหลังสุดท้ายเอาไว้ใส่ ทำกงเต๊กให้ ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ ต้องมีคนขนฟืนมาให้ ให้ไฟเผา เผาเสร็จยังต้องให้น้ำไปดับ