กฐิน 2547

เล่าว่าได้ทำหน้าที่ขยายจานดาวธรรมกับทีมงานอย่างต่อเนื่อง ในช่วงกฐินปี 2547 เมื่อคนได้ดูรายการก็เกิดศรัทธาในบุญมาก ต่างพากันโทรให้เธอไปรับเงินมาทำกฐินคนละแสนสองแสน ทั้งที่ก่อนหน้านั้นตอนที่เขายังไม่ติดจาน บอกบุญที่ใดอย่างมากไม่เกินคนละสองหมื่นบาท ทำให้ปีนั้นรวบรวมเงินทำกฐินได้ถึงห้าล้านบาท เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขและความเบิกบานใจที่นึกถึงคราใดก็ยังปลื้มปีติไม่หายจนถึงทุกวันนี้

เล่าว่าพี่สาวเตรียมพร้อมมาตั้งแต่ต้นปี แต่ก่อนงานกฐินเพียงหนึ่งวัน คือเช้าวันที่ 6 พฤศจิกายน 2547 เกิดคลื่นไส้อาเจียนเป็นระยะไม่ยอมหยุด จนต้องเข้าโรงพยาบาล หมอบอกว่าลำไส้อักเสบ ไม่มีแรงขยับตัวไม่ได้จนคิดว่าจะไม่รอด แต่พี่สาวหวังสูงสุดว่าจะต้องมาถือผ้าไตรเป็นประธานกฐินที่วัดพระธรรมกายในวันรุ่งขึ้นให้ได้ นึกถึงบุญ นึกถึงหลวงปู่ คุณยาย แต่สุดท้ายวันที่ 7 พฤศจิกายน 2547 ซึ่งเป็นวันทอดกฐิน พี่สาวก็ยังมาถือผ้าไตรด้วยตัวเองไม่ได้ ได้แต่ส่งใจมาและนึกถึงบุญนี้ทั้งวัน แต่วันรุ่งขึ้นคือ 8 พฤศจิกายน หลังงานกฐินหนึ่งวัน อาการก็หายและดีขึ้นอย่างมาก ย้อนไปงานกฐินปี 2546 พี่สาวก็ได้เป็นประธานกฐินด้วย และของที่ระลึกกับพระของขวัญที่ห่อผ้าฝากไว้กับลูกสาวก็หายไปจนถึงปัจจุบัน

ผู้เขียนติดจานดาวธรรม ถัดมาอีกสองวันคือวันที่ 7 พฤศจิกายน มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรกเพื่อร่วมงานทอดกฐินปี 2547 ต่อมารับเป็นประธานกฐินปี 2548 จำนวนหนึ่งกอง ทั้งที่ยังไม่มีเงิน คืนนั้นหลังนั่งสมาธิล้มตัวลงนอน เห็นหลวงปู่อยู่ในท้องพร้อมดวงแก้วขนาดเล็กแขวนคอได้ หุ้มด้วยโลหะสีทอง คิดว่าหลวงปู่ให้ดวงแก้วนั้นแก่ตน วันถัดมาไปที่ศูนย์ตั้งใจทำบุญรัตนบัลลังก์ มีแม่ชีท่านหนึ่งนำลูกแก้วแบบที่เห็นในฝันทุกอย่างมาให้ ปี 2548 รวบรวมเงินทั้งทำเองและบอกบุญทำกฐินได้ครบหนึ่งกอง หลังกลับจากทอดกฐิน นั่งสมาธิเสร็จแล้วนอน เห็นในจิตว่าสามีเดินมาจับมือ มองด้วยสายตาขอบคุณ แต่งตัวเรียบร้อย หน้าตาสดชื่น คิดว่าเขาคงได้รับบุญ เพราะตอนทำบุญได้นึกถึงและอุทิศบุญไปให้