โรงพยาบาลศิริราช

พี่สาวคนที่สองอายุห้าสิบสองปี เช้าวันหนึ่งปล่อยผมสยายไปช่วยสีข้าว ขณะใช้แขนหมุนล้อเครื่อง ถูกเครื่องสีข้าวกระชากเอาผมหลุดไปจากศีรษะ เลือดไหลออกมามากจนสลบไป ทุกคนคิดว่าตายแน่ คุณหมอส่งเป็นคนไข้พิเศษเคสแรกของโรงพยาบาลศิริราช ต้องเข้าห้องผ่าตัดเกือบทุกวัน แต่ขณะนี้อาการหายเป็นปกติ ระบบประสาทสมบูรณ์ทุกอย่าง

แม่แต่งงานกับพ่อมีลูกหกคน ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนที่สี่ ชีวิตอาจมีแค่สิบสามเดือน ไม่ได้ยืนยาวมาถึงห้าสิบห้าปีในปัจจุบัน ถ้าไม่มีเหตุอัศจรรย์ ครูไม่ใหญ่แซวว่าอยากฟังหรือเปล่า วัดละบาทสิ เมื่อปี 2494 ขณะอายุ 13 เดือน ป้าทั้งสองที่ครองโสดมีความสุขกับการเลี้ยงหลาน เย็นวันหนึ่งหลังร้องเพลงกล่อม ป้าเห็นหลานหายใจสะดุด จึงรีบอุ้มออกจากเปลเรียกป้าใหญ่และคุณยาย พ่อแม่กลับมาพอดีจึงส่งโรงพยาบาลศิริราช ตอนนั้นหมดสติไปแล้ว หมอตรวจรู้ทันทีว่าเป็นโรคคอตีบ แต่ส่ายหน้าว่าเครื่องมือไม่พร้อม แนะนำให้ไปโรงพยาบาลมิชชั่น หมอที่นั่นระดมกันผ่าตัดใส่ท่อในคอช่วยหายใจ ป้าเล่าว่าดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำข้าวแล้ว พอดึกหมอให้ญาติกลับบ้าน แต่ป้าใหญ่แอบไปนอนซุกใต้เตียงเผื่อหลานเป็นอะไรจะได้เรียกหมอ อยากให้หลานหายเร็ว ๆ พรุ่งเช้าจะได้ตื่นดูดวงอาทิตย์