ยักษ์

ตอบว่าพ่อของเธอตายแล้วไปเกิดเป็นยักษ์หล่อบนสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา เพราะจิตหงุดหงิดจากการเจ็บป่วยก่อนตาย จึงนึกถึงบุญได้ไม่เต็มที่ จิตไม่ผ่องใสนัก แต่ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วจึงมีทิพยสมบัติดีขึ้นกว่าเดิม ครูไม่ใหญ่เตือนผู้ป่วยทั้งหลายว่าอย่าหงุดหงิด เพราะยักษ์หล่อหรือยักษ์สวยก็ยังไม่ดีเท่าเทพบุตรเทพธิดา ยักษ์หล่อนั้นแม้ไม่มีเขี้ยวออกมา แต่เวลาโกรธเขี้ยวก็งอกออกมาได้ ส่วนที่พ่อป่วยหนักตรงจังหวะที่เธอไปทำหน้าที่ผู้นำบุญนั้นเป็นเรื่องประจวบเหมาะ ไม่ใช่วิบากกรรมอะไร และบุญที่เธอทำหน้าที่ผู้นำบุญพร้อมอธิษฐานจิตนั่นเองที่ไปช่วยให้ท่านรอดตายมาหลายครั้ง ท้ายสุดตอบเรื่องเพื่อนนักสร้างบารมีที่เส้นเลือดในสมองแตกและเสียชีวิต ว่าเป็นวิบากการทุบหัวสัตว์เพื่อทำอาหารทั้งในอดีตและปัจจุบัน ตายแล้วไปแบบหลับและตื่นขึ้นที่วงบุญพิเศษดุสิตบุรี เขตเสบียง

เฉลยว่าหลังคุณยายตาย คุณตาหันมาสวดมนต์เป็นที่พึ่งทางใจเพราะได้ข้อคิดจากการตายของคุณยายและเสียใจที่หยิบยาผิดให้ ตายแล้วคุณตาไปเป็นยักษ์ระดับกลางชั้นจาตุมหาราชิกา ด้วยบุญที่ทำในพระพุทธศาสนาและความทุกข์ใจช่วงท้ายชีวิตเรื่องหยิบยาผิด แต่เป็นยักษ์หล่อไม่มีเขี้ยว แม้อยู่ชั้นเดียวกันก็ไม่ได้พบคุณยายทั้งที่รักกันมาก ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเหมือนคนหนึ่งอยู่อเมริกาอีกคนอยู่เมืองไทย ต่างภาษา วัฒนธรรม ประเพณี ความเชื่อ ก็เหมือนอยู่คนละภพ แม้อยู่หมู่บ้านเดียวกันก็คุยกันไม่รู้เรื่องเพราะโมหะที่ไม่เข้าใจความจริงของชีวิต เจอกันจะจำกันได้ไหมก็น่าศึกษา จึงต้องติด DMC

ครูไม่ใหญ่เล่าว่ายักษ์ชั้นสูงผิวสีแทน มองชาวสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ที่รัศมีผ่องแล้วลำพึงว่ารู้อย่างนี้ตอนเป็นมนุษย์รักษาบุญให้เต็มที่ ไม่ควรมักโกรธหงุดหงิดง่าย ที่ต้องเป็นเราก็เพราะเราทำมา ทั้งมักโกรธและสั่งสมบุญมาแค่ระดับหนึ่ง จึงลำพึงถึงหมู่ญาติว่าเมื่อไรจะทำบุญอุทิศไปให้ จะได้พ้นจากกำเนิดยักษ์ ตัวเองเป็นยักษ์หล่อแต่บริวารรอบวิมานหันไปทางไหนก็เป็นยักษ์ทั้งหญิงชาย ทั้งบริวารที่เกิดในบุญของตนและบริวารคนอื่นที่บุญน้อยมาอาศัย แล้วชวนให้ดูคนในบ้านว่ามีใครน่าจะเป็นยักษ์บ้าง ทิ้งท้ายว่าอย่าเป็นยักษ์เลยแม้มีฤทธิ์

ผู้มีอัธยาศัยมักโกรธถูกยักษ์น้ำนำตัวไป ผู้มีราคจริตถูกนาคน้ำนำไป ส่วนผู้ตายบนบกมียักษ์บก คนธรรพ์ วิทยาธรภุมมเทวามาพาไปดูแล