ผู้ลี้ภัยสงคราม

โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา 28 ม.ค. 2549 28 ม.ค. 2549

• 1:52:00 นับถืออิสลามเคร่งแต่ไม่มีความสุข ไม่เข้าใจทำไมต้องฆ่ากันเอง และหนีสงครามปี 2534 ไปชายแดนคูเวต
  เขานับถืออิสลามตามบรรพบุรุษ ละหมาดวันละห้าเวลาอย่างเคร่งครัดแต่ไม่มีความสุขเลย ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าอ่านตามที่เขาเขียนมาเองไม่ได้ปรุงแต่ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำสงครามเข่นฆ่ากันเอง เจอความโหดร้ายของสงครามมาตั้งแต่อายุ 14 ปี เวียนเข้าออกคุกกับพี่น้องทุกสามเดือน อดอยาก ต้องทำงานเลี้ยงครอบครัวเป็นหัวหน้าครอบครัวแทนพ่อ ต่อมาปี 2534 ตอนอายุ 21 อิรักทำสงครามอีกครั้ง ผู้คนหนีไปเป็นผู้ลี้ภัยที่ชายแดนคูเวต เขาชวนแม่พี่น้องไปด้วยแต่ไม่มีใครกล้าเพราะกลัวถูกฆ่าระหว่างทาง เขาเสี่ยงตายไปกับผู้ลี้ภัยกลุ่มหนึ่ง ระหว่างทางมีคนถูกยิงตายหลายคน ที่เหลือหลบกระสุนไปอย่างเฉียดฉิวจนถึงจุดหมาย
• 1:57:17 เจ็ดปีในค่ายผู้ลี้ภัยชายแดนคูเวต ย้ายมาเดนมาร์ก แล้วถามหญิงไทยว่าศาสนาพุทธสอนอะไร
  เขาหนีมาเป็นผู้ลี้ภัยที่ชายแดนคูเวต อยู่เต็นท์ในค่ายผู้อพยพ หน้าร้อนอากาศสูงถึง 50 องศา ทำอะไรไม่ได้นอกจากกินกับนอนอยู่เจ็ดปี แล้วย้ายมาเดนมาร์กตอนอายุ 28 เข้าเรียนภาษาเดนมาร์กและพบหญิงไทยคนหนึ่ง ถามว่าเป็นคนไทยใช่ไหม เป็นพุทธหรือมุสลิม เธอตอบว่าพุทธ เขาบอกว่าเคยได้ยินคำว่าศาสนาพุทธครั้งแรกตอนอยู่อิรัก อยากรู้ว่าสอนอะไร เธอตอบว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เขาถามต่อว่าทำดีทำอย่างไร แบบไหนเรียกว่าชั่ว คนอย่างเขาดีหรือชั่ว และหลักปฏิบัติของพุทธคืออะไร ครูไม่ใหญ่เปรียบกับแม่ที่ตีลูกให้ทำดีแต่ตอบไม่ได้ว่าทำดีคืออย่างไร เธอตอบอย่างหงุดหงิดว่าไม่รู้ รู้เมื่อไรจะบอก