วัดเจริญภาวนา แมนเชสเตอร์

ครูไม่ใหญ่ถอดความเพลงว่าเมื่อหลับตาเบา ๆ ผ่อนคลายสบาย หยุดใจภายใน เห็นดวงสว่างไสว เห็นองค์พระภายใน ความสุขที่แท้จริงก็พรั่งพรูมาแบบบอกไม่ถูก แล้วเข้าผลการปฏิบัติธรรมของลูกพระธรรมชื่อคุณอวัสดา เบลลี่ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) จากเมืองเชฟฟิลด์ ประเทศอังกฤษ แต่งงานกับสามีชื่อเดวิด มีลูกชายชื่อน้องเบลล์อายุ 13 ปี ก่อนวันเกิดไม่กี่วันในปี 2548 คิดในใจว่าอยากทำบุญที่บ้านในวันเกิด แต่อยู่ไกลถึงอังกฤษจะไปหาพระที่ไหน นอนก่ายหน้าผากมองออกนอกหน้าต่าง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าน่าสงสาร ต้องไปสร้างวัดที่นั่นแล้ว วันต่อมาเพื่อนคนไทยนำโบรชัวร์ของวัดเจริญภาวนา แมนเชสเตอร์ มาให้ จึงชวนสามีและลูกชายตามหาวัดทั้งวัน พอเจอวัดก็อุ่นใจดีใจบอกไม่ถูก วันที่ 24 กันยายน 2548 ได้ทำบุญวันเกิดกับพระที่บ้านเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาอยู่อังกฤษ มีทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศมาร่วม หลายคนดีใจมากเพราะไม่เคยเห็นพระมาก่อน (ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเป็นภาษาอังกฤษเพี้ยนปน)

เมื่อรู้ว่ามีวัดเจริญภาวนาแมนเชสเตอร์ คุณแม่จึงลองพาลูกไปวัด ครูไม่ใหญ่ให้ผู้ชมทายว่าเกิดอะไรขึ้น และตกลงกติกาว่าใครไม่ตอบต้องทำบุญวัดละบาท พอลงจากรถเด็กก็วิ่งทั่ววัด คุณแม่เกรงใจสาธุชนที่กำลังทำสมาธิจึงไม่อยากพามาอีก แต่พระอาจารย์บอกให้พามาบ่อย ๆ แล้วอาการจะดีขึ้น คุณแม่จึงพามาเกือบทุกวัน ช่วงปิดเทอมพามาค้างที่วัดด้วย

เทปผลิตบรรยายถึงเมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ เมืองที่มีชื่อเสียงด้านฟุตบอล ในบ้านหลังเล็ก ๆ มีหนูน้อยออทิสติกคนหนึ่งที่ปกติไม่อยู่นิ่ง ต้องวิ่งไปมาตลอดเวลา แต่เมื่อได้นั่งสมาธิหยุดใจร่างกายกลับนิ่งได้อย่างน่าอัศจรรย์ จนหลายคนตั้งคำถามว่าผู้ใหญ่ที่วิ่งไล่ลูกบอลในสนาม ถ้าได้หยุดนั่งสมาธิมองลูกบอลภายในบ้างจะเป็นอย่างไร ชื่อเด็กในเทปถอดได้ว่าบรูซ ยังไม่ยืนยันการสะกด ต่อด้วยบรรทัด jingle และบรรทัดถอดเพี้ยนยาวราวสองนาที